Ακίνδυνοι Φεγγίτες

Φεγγίτες ψυχής σε άλλους κόσμους

Του Ηλία Μπαζίνα (περί το 2002 στην εφημερίδα Φίλαθλος)

Ο Τάκης Ασλανιάν, που έφυγε πριν από λίγες μέρες, ήταν ένας από τους δημιουργούς της ελληνικής άρσης βαρών και αυτό είναι κάτι σημαντικό. Όσοι τον γνώρισαν όμως θα τον θυμούνται πρώτα από όλα γι' αυτό, που ήταν. Κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα πρόσωπο του αθλητισμού. Γιατί ο Ασλανιάν, που μου έκανε την τιμή να με θεωρεί ειλικρινή φίλο του, ήταν μια μορφή βγαλμένη από αρχαία τραγωδία ή από τις σελίδες του Ντοστογιέφσκη.

Ο άνθρωπος αυτός δεν γεννήθηκε για να ευτυχήσει. Ήταν υπέρμετρα ευαίσθητος και κουβαλούσε την κατάρα ενός ματιού κοφτερού, ραδιοσκοπικού, που περόνιαζε κατευθείαν ως τα βάθη της καρδιάς. Τη μοναξιά της ύπαρξης ο Τάκης την έννοιωσε πολύ νωρίς, τότε, που κάνει τις αγιάτρευτες πληγές.

Συχνά αναρωτιόμουνα αν υπήρξε ποτέ του παιδί. Μου έφερνε πάντα στο μυαλό το πικρό τραγούδι του καουμπόυ Τεννεσσή Έρνι Φορντ, που η φωνή του και άλλων ομοίων του με ανάθρεψε: «Γεννήθηκα μια στιγμή, που ο ήλιος δεν έλαμπε. Πήρα το φτυάρι μου και τράβηξα για το ορυχείο. Φόρτωσα δεκάξη τόνους κάρβουνο νούμερο 9. Και τι κέρδισα; Μια μέρα πιο μεγάλος και πιο βαθιά στο χώμα. Άγιε μου Πέτρο, μη με φωνάξης, δεν μπορώ να'ρθω. Χρωστάω την ψυχή μου στα βερεσέδια του μαγαζιού της εταιρείας...»

Δεν ξέρω για ποια έγκατα, για ποια σκοτεινά τρίσβαθα τράβηξε η ψυχή του Τάκη μόλις γεννήθηκε. Ξέρω μόνο ότι δεν βγήκε ποτέ εντελώς από εκεί.

Μολαταύτα, ήταν ένας από τους πιο γνήσιους γλεντζέδες που γνώρισα. Παρεϊκός σε βαθμό «θρησκευτικό», σαββοπουλικός, ξενύχτης απύθμενης αντοχής, η αγάπη του ήταν να οργώνη τις μικρές ώρες την Θεσσαλονίκη, που λάτρευε. Τον πιο πικρό βαρδάρη τον ένοιωθε ως χάδι. Μερακλής στο κρασί, στο τσίπουρο, στο ουίσκυ, από τους ελάχιστους ικανούς να καταλάβουν και να εκτιμήσουν πραγματικά ένα βελούδινο παλιό μολτ, ωστόσο εγώ τουλάχιστον δεν τον είδα ποτέ μεθυσμένο, λυώμα. Ακόμα και τις φορές, που θυσιάζαμε οι δυο μας στους χθόνιους θεούς από ένα χιλιάρι Γκλενλίβετ ο καθένας. Αρνιόταν να... κοιμηθή πριν ξημερώση, με τίποτα δεν θυσίαζε νύχτα. Ηξερε πως οι νύχτες, μα πολλές μα λίγες, κάποτε τελειώνουν. Ήταν φορές, που κουτούλαγε, θύμιζε εκπληκτικά τον «Ύπνο» του Σαλβαδόρ Νταλί. Κι όμως, αρνιόταν να πάη για ύπνο.

Ποτέ δεν μιλούσε για το παρελθόν του, για τους συγγενείς του, για την καταγωγή του. Για όποιον είχε μάτι, ήταν φανερό ότι ήταν άρχοντας. Κάποτε μου έδειξε κάτι κειμήλια οικογενειακά, διαμάντια αμύθητης αξίας. Δεν τα σκότωσε, παρόλο που είχε απελπιστική ανάγκη. Δεν μπορούσε να διαχειρισθή χρήματα, δεν μπορούσε να τσιγκουνευθή, δεν ανεχόταν εκείνους, που μπορούσαν. Αρνήθηκε να ζήση όπως όλοι. Και το πλήρωσε.

Στον αθλητισμό, και στην άρση βαρών ήταν ιδιοφυής, σε μία εποχή, που η ιδιοφυΐα ΕΠΑΙΖΕ ρόλο! Έβγαλε αμέτρητους αθλητές, μερικούς πολύ σπουδαίους. Μόνο όταν είχε την ευκαιρία της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ήταν πραγματικά ευτυχισμένος.

Όταν για διάφορους λόγους, ήρθε η ώρα, που του αρνήθηκαν τη δυνατότητα να δημιουργή, πήρε αργά αργά το μεγάλο δρόμο από τον οποίο δεν ξαναγύρισε. Οι φίλοι και παλιοί αθλητές, που έμειναν κοντά του ως το τέλος, τον άκουγαν να λέη: «θα έρθω να σας ξανακάνω πρωταθλητές εκεί κάτω...» Μιλούσε με το Γιάννη τον Αθανασιάδη, το Γιώργο τον Αμαξόπουλο, το Γιάννη το Λεμονίδη, στην Κατουγής.

Μιλούσε με τους νεκρούς, ένοιωθε κιόλας ένας από αυτούς. Κάποια στιγμή, πολύ απλά, πέρασε απέναντι. Πήγε οριστικά να τους βρη. Αρνήθηκε να παρατείνη μία ανούσια εκκρεμότητα σε τούτο τον κόσμο. Εβρεχε, κατακλυσμό, την ώρα, που έφυγε. Πάντα μιλούσε «για το νερό», για «ποτάμια». Είπαμε, είχε ενοράσεις και διαισθήσεις μοναδικές, φεγγίτες ψυχής σε άλλους κόσμους. Γι’ αυτό, όσοι τον είχαν δάσκαλο, τον θεωρούσαν σχεδόν υπερφυσικό ον και του έτρεφαν τυφλή πίστη.

Άκουσα ότι «το άθλημα» θα τον τιμήση. Ότι θα κάνουν ενός λεπτού σιγή και θα αφιερώσουν αγώνα στη μνήμη του. Αξιέπαινο είναι αυτά. Έστω κι αυτά. Βέβαια, εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω τη μεγάλη κουβέντα του αποδυτηριάκια: Τον άνθρωπο πρέπει να τον τιμάς όσο ζη...

Κάποιες καλύτερες εποχές κάναμε πολλή παρέα με τον Τάκη, τα φεγγάρια που ανέβαινα στη Θεσσαλονίκη. Πάντα περνούσα καλά στη Θεσσαλονίκη, είναι τόπος με ΨΥΧΗ. Ο Τάκης ήταν ο υποδειγματικός, παραδοσιακός Θεσσαλονικιός «οικοδεσπότης», με μια φιλοτιμία εξωγήινη, με ένα κιμπαριλίκι σε απόλυτη δυσαναλογία προς τα οικονομικά του μέσα, που όλο έφθιναν.

Ήταν χρονιές, που με έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα τηλέφωνο. Υπεραστικό. Με κολάκευε το ότι ήθελε τις απόψεις μου, με πίκραινε όμως το ότι τα «φώτα», από εκείνα, που είχε πραγματικά ανάγκη, δεν είχα να του δώσω. Δύσκολος άνθρωπος, έβλεπε πολύ μακριά, αμήχανες παρηγοριές και θεωρίες του καφενείου δεν έπιαναν σε αυτόν. Είχε δη τον κόσμο όπως ήταν και αρνιόταν πια να τον πάρη στα σοβαρά. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το τέλος του Τάκη Ασλανιάν θα ήταν εκείνα τα αδιέξοδα της ψυχής του, που από τους πολλούς και εύκολους ανθρώπους, κατά καλή τους τύχη, απουσιάζουν.

Τον είδα για τελευταία φορά στην είσοδο του ΜΕΤΡΟ στην Κοραή. Κινήθηκα προς το μέρος του αλλά κοιτούσε αλλού. Έμοιαζε να θέλη να με αποφυγή. Φαινόταν καταβεβλημένος, τα λιγοστά δευτερόλεπτα, που τον είδα. Μετά χάθηκε. Άνθρωπος παθολογικά αξιοπρεπής και περήφανος, ίσως δεν ήθελε να μιλήση για πράγματα δυσάρεστα.

Κι εγώ δεν θα προσβάλω το φίλο μου με κανένα είδος οίκτου ή συμπόνοιας. Γιατί άλλωστε; Έζησε όπως διάλεξε. Αξιώθηκε ΜΑΘΗΤΕΣ, ανθρώπους, που τον είπαν ΔΑΣΚΑΛΟ, τιμή, που ελάχιστοι θνητοί γνωρίζουν και ακόμα λιγώ-τεροι ΑΞΙΖΟΥΝ. Θα τον θυμούνται όταν κανένας πια δεν θα θυμάται τους ψεύτικους, χάρτινους ανθρώπους, που όσο τίποτε άλλο δηλητηρίασαν τον κόσμο του και τη ζωή του. Μην του κάνετε την προσβολή να τον λυπηθήτε. Μην εκθέσετε τη νοημοσύνη σας παριστάντοντας πως δεν καταλαβαίνετε ότι ο Τάκης Ασλανιάν ήταν ένας άνθρωπος ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ, που αξιώθηκε να βίωση αλήθειες, που σε εσάς θα παραμείνουν εσαεί κρυμμένες. ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΡΙΝΕΤΕ!...

Σε μια σκηνή από τους «Αδελφούς Καραμάζωφ», ο «άγιος» Ζωσιμάς πέφτει γονυπετής και φιλάει το χέρι του αμαρτωλού Μίτια Καραμάζωφ. ΟΧΙ του ενάρετου Αλιόσα ή του σοφού Ιβάν. Του «έκλυτου» Μίτια! Οι παριστάμενοι δυσφορούν!

«Προσκύνησα τον ΠΟΝΟ του», εξήγησε ο άγιος γέροντας, ενώ τα θολά του μάτια έστελναν ψηλά, πολύ ψηλά, μια προσευχή...

Ακίνδυνη Παραδοχή

Nobody cares.

Nobody has the time...

to be vulnerable to each other.

So... we just go on.

I mean, right away our armor comes out
like a shield and goes around us...

and, uh, we become like
mechanical men.

Ακίνδυνο Μωσαϊκό

Ο Χρήστος Ξανθάκης αναφέρει ότι η Πρεσβεία (ε όχι και ποια, μία είναι η Πρεσβεία) βγάζει οσονούπω στον (δικτυακό) αέρα περιοδικό. Και το όνομα αυτού Μωσαϊκό.

Και πλησίασαν, λέει, "επιφανείς μπλόγκερ" με ερωτηματολόγιο περί (δικτυακών) ανέμων και υδάτων. Και κάποιοι, λέει, αρνήθηκαν ευγενικά. Σε αντίθεση με άλλους που δέχτηκαν, χωρίς ωστόσο να διευκρίνιζεται αν αυτό συνέβη με τη συνδρομή ευγένειας.

Κι εγώ αρνήθηκα. Όχι τόσο για ιδεολογικούς λόγους, όσο επειδή δεν με προσέγγισαν.

Οι προσεγγισθέντες αρνητές όμως υπέγραψαν κανένα non-disclosure agreement; Ή έχει γίνει αναφορά κι απλά εγώ κοιμάμαι όρθιος;

Ακίνδυνο Πρόστιμο

Στις 3/6/2005 η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων επέβαλλε πρόστιμο 100.000 ευρώ στην Alpha Bank. Ο ποιητής μέσα μου ελπίζει ένα έστω ευρώ του πρόστιμου να αφορά στο παρακάτω εύρημα της αρχής (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

τα προσωπικά στοιχεία που συλλέχθηκαν καταχωρήθηκαν σε εφαρμογή που σχεδιάστηκε με MS Access για το πρόγραμμα ΕΠΑΘΛΟΝ και στη συνέχεια η MS Access εφαρμογή διαβιβάστηκε με CD στην εταιρία First Data Hellas με την οποία συνεργάζεται η Διεύθυνση Καρτών της τράπεζας για την προώθηση προϊόντων. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο διακίνησης αρχείων, το εν λόγω CD καταστράφηκε στις 30/8/2003 αφού το αρχείο αποθηκεύτηκε στο data room εταιρίας First Data Hellas. Κατά δήλωση των υπευθύνων, η MS Access εφαρμογή διαγράφηκε και για το λόγο αυτό δεν ήταν δυνατή η αναζήτηση των παραληπτών της κάρτας του προγράμματος. Δεν διαπιστώθηκε γενικότερα ύπαρξη διαδικασιών για την τήρηση και επεξεργασία αρχείου για σκοπούς άμεσης εμπορίας.

Βρήκα πρόχειρα ένα howto δημιουργίας ασφαλούς βάσης ms access. Για όποιον δεν έχει ασχοληθεί με το άθλημα αντιγράφω την τελευταία παράγραφο του συμπεράσματος ότι "ναι, μια ασφαλής βάση είναι εφικτή".

However if you need real security and want to store sensitive information (social security numbers, credit cards, passwords, email addresses), there is absolutely no way around a high-quality database server. You cannot achieve this kind of security with MS-Jet. The pid can be broken into and the database ‘encryption’ is nothing more than a thin veil against casual prying eyes. These are just two of the ways one can break into an MS-Jet database.

Η απόφαση της αρχής (σε μορφή εγγράφου doc) και κάποια χαρακτηριστιkά της ms access

Ακίνδυνος Μοντερνισμός

Θέλω να δω μια σελίδα στην IBM που απαιτεί (free) registration. Μουρμουρίζοντας ακολουθώ τη σχετική διαδικασία. Στο δεύτερο βήμα ζητάει τη γλώσσα στην οποία θα προτιμούσα να μου στέλνουν σπαμ. Ψάχνω στη λίστα για ελληνικά και βρίσκω:

Greek, Modern (1453-)

1453;;; Ποια κωδικοσελίδα είναι αυτή; Λίγα δευτερόλεπτα και μια γουλιά καφέ μετά καταλαβαίνω τι εννοεί ο ποιητής:

Ελληνικά, Νέα (από την Πτώση της Πόλης έως σήμερα)

Είναι τρομερό. Κάποιος πράκτορας του χάους έχει τρυπώσει στην IBM και ο άθλιος εντελώς ξετσίπωτα κάνει παλαιοτάξ προπαγάνδα.

Δηλαδή το πρωί, στα σχολεία με τα νέα βιβλία, θα χτίζουμε και το βράδυ, σε σάιτ υπεράνω πάσης υποψίας μάλιστα, θα γκρεμίζουμε; Σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτε και Έλλη Στάη;

Προτείνω να γίνει αθεοδιαφωτιστική μπλογκοεκστρατεία ώστε να υποχρεωθεί η IBM να αλλάξει τη γλώσσα σε Greek, Modern (1770-).

Ανεξαρτήτως των ανωτέρω, βρίσκω ενδιαφέρον ότι από τις σχεδόν διακόσιες γλώσσες μόνο δύο έχουν ρητό χρονικό προσδιορισμό. Η δεύτερη είναι Occitan (post 1500). Λέω ρητό γιατί έχει π.χ. και Church Slavic.

Κατά τα άλλα, τραγουδάκι.

In the year 9595
I'm kinda wonderin if Greek, Modern (1453-) is gonna be alive.
We've taken everything this old language can give.
And we ain't put back nothing.Whoa-oh

Now it's been ten thousand years
Man has cried a billion tears.
For what he never knew,
now man's reign is through.

But through eternal night.
The twinkling of starlight.
So very far away.
Maybe it's only yesterday.

Ακίνδυνη Ροκ

Μερικοί θα πούνε ότι απλά έχουν λασκάρει οι βίδες μου. Μπορεί να έχουν δίκιο οι Μερικοί. Αλλά εγώ νομίζω πως μόλις ανακάλυψα για ποιον το έγραψε. Με έμφαση έχω τις λέξεις εκείνες που ο Ντύλαν μετέγραψε αλληγορικά. Σε αντίθεση ας πούμε με το Napoleon in rags το οποίο είναι αναφορά στον ιστορικό Ναπολέοντα.

Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didn't you?
People'd call, say, "Beware priest, you're bound to fall"
You thought they were all kiddin' you
You used to laugh about
Everybody that was hangin' out
Now you don't talk so loud
Now you don't seem so proud
About having to be scrounging your last meal.

How does it feel
How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

You've gone to the finest school all right, Holly Father
But you know you only used to get juiced in it
And nobody has ever taught you how to live on the street
And now you find out you're gonna have to get used to it
You said you'd always compromise
With the mystery tramp, but now you realize
He's not selling any alibis
As you stare into the vacuum of his eyes
And ask him do you want to make a deal?

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all come down and did tricks for you
You never understood that it ain't no good
You shouldn't let other people get your kicks for you
You used to ride on the chrome horse with your diplomat
Who carried on his shoulder a Siamese cat
Ain't it hard when you discover that
He really wasn't where it's at
After he took from you everything he could steal.

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

Prince on the steeple and all the pretty people
They're drinkin', thinkin' that they got it made
Exchanging all kinds of precious gifts and things
But you'd better lift your diamond ring, you'd better pawn it babe
You used to be so amused
At Napoleon in rags and the language that he used
Go to him now, he calls you, you can't refuse
When you got nothing, you got nothing to lose
You're invisible now, you got no secrets to conceal.

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

Ναι, για τον πατριάρχη το έγραψε ο Ντύλαν. Λάικ ε ρόλινγκ στόουν κατ' επανάληψη, όπως σέρνανε το πτώμα στους δρόμους. Και η ειρωνία με τον Ναπολέοντα (σιγά μην είναι αναφορά στον Γουόρχολ), φαντάζεται κανείς τι ανακούφιση θα είχε νιώσει με την ήττα της Γαλλίας. Για τους άθεους διαφωτιστές, ο Ναπολέων πέθανε ένα μήνα μετά τον Γρηγόριο.

Ακίνδυνος Μπέκαμ

Όχι πως απορώ, αλλά είναι δυνατόν η Μιραντολίνα να μην αντιλαμβάνεται ότι ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης ομιλεί με σημεία επί σημείων;

Ναι σωστά το καταλάβατε, συμπαθή Μιραντολίνα, το στρινγκ είναι αναφορά στον Μπέκαμ. Γιατί όμως; Είστε τόσο αφελής ώστε να πιστεύετε ότι ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης θα κατέφευγε στο φτηνό εντυπωσιασμό της αντιπαραβολής μ' έναν παρενδυτικό Βρετανό; Δηλαδή δεν είναι αυταπόδεικτη η αρρενωπότητά του; Σας παρακαλώ πολύ.

Όχι, στην περίπτωση Μπέκαμ υπάρχει κάτι απείρως πιο συμβολικό. Κάτι τόσο υπόγειο και τόσο διαβρωτικό που μόνο ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης και τα σώβρακά του μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Είμαστε στο 2003 και σκάει μύτη μια καινούρια διαφήμιση της Βόνταφον. Ναι, της γνωστής Βόνταφον των υποκλοπων, όλα έχουν σχέση. Στη διαφήμιση βλέπουμε έναν μεσίτη να δείχνει στον σύζυγο της Βικτώριας Άνταμς ένα σπίτι. Ένα εντυπωσιακά ηλιόλουστο σπίτι. Το ζαγάρι δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, είναι απασχολημένο να τραβάει φωτογραφίες με το κινητό. Φτάνει στο σημείο να φωτογραφίσει και τον ήλιο.

Σπουδαία τα λάχανα. Ο Μπέκαμ έχει πάρει μεταγραφή στη Ρεάλ. Και λοιπόν; Το λοιπόν είναι ότι χάρη στην υπηρεσία Βόνταφον Λάιβ! ο στριγκάκιας στέλνει τις φωτογραφίες στους αδελφούς Νέβιλ. Οι οποίοι τις βλέπουν σ' ένα καφενείο στο βροχερό (σχεδόν αγγελοπουλικό σας λέω) Μάντσεστερ. Καταλαβαίνετε τη σημειολογία; Όχι;

Μαδρίτη = Αθήνα, Μάντσεστερ = Θεσσαλονίκη.

Αλλά ο νομάρχης Θεσσαλονίκης δεν είναι κανένας αφελής να σταθεί μόνο σ' αυτό τον συμβολικό γενιτσαρισμό. Υπάρχει κάτι ακόμα πιο τρομακτικό.

Εις εκ των Θεσσαλονικιών αδελφών Νέβιλ που δέχονται τη χλεύη του Αθηναίου Μπέκαμ, ο Γκάρυ, είναι και κουμπάρος του.

Κουμπάρος
Κουμπάρος
Κουμπάρος
[echo, γέλια, zoom in, λιποθυμάει, fade out]

Κι ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης τιμάει τις κουμπαριές του.

Ακίνδυνο Μέτωπο (φαιοκόκκινο σε πράσινο φόντο)

(Για τον Καλλίμαχο, τον Αθήναιο και τ' άλλα παιδιά)

Είναι απ' αυτές τις φορές που η αηδία σε πνίγει. Που θες να μιλήσεις όχι για να καταγγείλεις. Απλά να ξεσπάσεις εν είδει ανέξοδης κάθαρσης. Μιλαώ για τα έργα και τις ημέρες του εσμού που έχει καταγραφεί ως φαιοκόκκινο μέτωπο.

Πριν λίγο καιρό ο Γρηγόρης Πέρελμαν απέρριψε το «νόμπελ των μαθηματικών» και 1M δολάρια. Τα σχόλια είτε θετικά είτε αρνητικά δεν έκρυβαν το δέος που προκαλούσε η «τρέλλα» του ρώσου μαθηματικού. Έτσι δεν θέλουμε τους μαθηματικούς; Ακίνδυνα διαφορετικούς. Με το φτωχό μυαλό μου αναρωτήθηκα αν οι αντιδράσεις ήταν ίδιες στην περίπτωση που ο Πέρελμαν ήταν ιρανός και ζούσε στη Τεχεράνη.

Τότε η "υπεράνω χρημάτων" στάση μάλλον θα προκαλούσε δυσπιστία. Ο ανθρωπολογικός τύπος του χαριτωμένα παρεκκλίνοντος μαθηματικού θα έδινε τη θέση του στον τύπο του οσιομάρτυρα της ελεύθερης σκέψης. Ποιος ξέρει τι εκβιασμούς, τι απειλές δέχεται από το καθιστός; Ποιος λογικός άνθρωπος θα απέρριπτε τέτοια τιμή; Και βεβαίως τόσα χρήματα. Με τούτα και με κείνα θυμήθηκα την περίπτωση του Ντουκαντάμ.

Το βράδυ της 7ης Μαΐου του 1986 ο τερματοφύλακας της Στεάουα έπιασε τέσσερα πέναλτυ. Έστειλε τη Μπαρτσελόνα για χαμομήλι και έδωσε στην ομάδα του το Κύπελο Πρωταθλητριών. Το πρώτο που κατέκτησε ομάδα της ανατολικής Ευρώπης. Και μετά ο Ντουκαντάμ εξαφανίστηκε. Το καθιστός Τσαουσέσκου ανέφερε σαν αιτία λόγους υγείας. Φυσικά κανείς στον ελεύθερο κόσμο δεν τσίμπησε. Ήταν φανερό ότι κάτι άλλο είχε συμβεί.

Και πράγματι η αλήθεια, η αληθινή αλήθεια, αποκαλύφθηκε σύντομα και ήταν φρικτή. Τον Ντουκαντάμ τον είχαν σαπίσει στο ξύλο οι μπράβοι του υιού Τσαουσέσκου. Και τα καθάρματα του σπάσανε τα χέρια ακριβώς για να μην υπάρχει περίπτωση να ξαναπαίξει. Γιατί τέτοιο μίσος; Η υλιστική εκδοχή ήθελε αφορμή την άρνηση του Ντουκανταμ να παραδώσει στον υιό Τσαουσέσκου πολυτελές αυτοκίνητο με το οποίο είχε βραβευτεί. Η ιδεαλιστική εκδοχή ήθελε τον Τσαουσέσκου τζούνιορ να ζηλεύει το στάτους ήρωα που απολάμβανε ο Ντουκαντάμ.

Τρομερά πράγματα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι κάλλιστα μπορεί να ισχύουν ταυτόχρονα και οι δύο εκδοχές. Μόνο που η πεζή αλήθεια είναι πως όντως ο Ντουκαντάμ σταμάτησε άδοξα τη καριέρα, στην καλύτερη στιγμή του, για πολύ σοβαρούς λόγους υγείας. Ένα αιματολογικό πρόβλημα, που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Και τα περί αυτοκινήτου συνέβησαν ακριβώς ανάποδα. Ήταν χάρη στον Βαλεντίν Τσαουσέσκου που κάθε παίχτης της Στεάουα πήρε ένα αυτοκίνητο.

Θα πει τώρα κανείς "και που είναι τα αποβράσματα του φαιοκόκκινου μετωπου, οέο;".

Σκόπευα λοιπόν να κάνω ποστ όσα διαβάσατε παραπάνω. Και έψαχνα για κάποια τεκμηρίωση, κακή συνήθεια αυτή για ανορθολογιστή. Βρήκα συνέντευξη πρόσφατη του Ντουκαντάμ, που λέει πόσο καλός άνθρωπος ήταν ο Τσαουσέσκου jr. Βρήκα ποστ στο γιουζνετ, περί το 90, που αναφέρονται οι ψευδείς φήμες ως αληθείς. Αλλά το διαολάκι, ή αγγελάκι, μέσα μου έλεγε ψάξε κι άλλο. Και έπαθα σοκ.

Martor, The Museum Of The Romanian Peasant Anthropology Review

Τεύχος 7/2002 αφιερωμένο στα έητις του Βουκουρεστίου. Όπως είναι αναμενόμενο στο γράμμα Σ υπάρχει αναφορά στη Στεάουα. Όχι τίποτα φοβερό, τρεις παράγραφοι. Γράφει πως μπλέχτηκε ο Βαλεντίν Τσαουσέσκου με το ποδόσφαιρο.

Ο Βαλεντίν λοιπόν στράφηκε στη στρογγυλή θεά (this is cliche police SWAT, open up right now) και τη Στεάουα όταν το αγαπημένο του μπριτζ απαγορεύτηκε. Το απαγόρευσε η ελαφρώς διαταραγμένη μητέρα του Έλενα, η οποία παρεμπιπτόντως έχει τιμηθεί από την ακαδημία Αθηνών. Πως και γιατί το απαγόρευσε στο σύνδεσμο στο τέλος. Αλλά πως και δεν απέτρεψε τη γελοιότητα ο Βαλεντίν; Έτυχε να λείπει εκείνες τις μέρες από το Βουκουρέστι. Σε κρουαζιέρα.

Εντάξει, και ο σοσιαλισμός θέλει τη κρουαζιέρα του. Εξάλλου ο άνθρωπος, ο Βαλεντίν όχι ο σοσιαλισμός, δεν ξοδεύτηκε. Προσκεκλημένος ήταν. Από ποιόν; Από ποιόν οέο;

Από τη βασιλική οικογένεια της Ελλάδος!!!

Δυστυχώς δεν αναφέρεται χρονολογία. Αλλα φαντάζομαι πως θα είναι αρκετά μετά το 68. Κι αν η ανάμειξη του Βαλεντίν με τη Στεάουα δεν απέχει πολύ από τη λάμψη του άστρου της, πρέπει να μιλάμε το νωρίτερο τέλη '70. Αν όχι αρχές '80. Δηλαδή στην Ελλάδα του ελεύθερου κόσμου οι τριτοδρομικοί σοσιαλιστές εφορμούσαν, με κάτι μουστάκες να με το συμπάθειο, στα ανάκτορα Τατοΐου και ο Κοκός την ίδια ώρα έκανε ντόλτσε βίτα με το γιό του Τσαουσέσκου.

Οι προδότες στο φυσικό τους χώρο, στο Γουδί λέμε (hint, hint, hint, hint, hint)!

Έτσι εξηγείται με τι πλάτες γνωστή ομάδα της στερεάς ελλάδος (της ανατολικής, γιατί υπάρχει και ο Παναιτωλικός), το ντόπιο έμβλημα της μαύρης αντίδρασης και του αμερικανόδουλου φιλελευθερισμού, παραμύθιαζε το κόσμο της επί σειρά ετών. Ότι να, αν όχι φέτος, οπωσδήποτε του χρόνου, φέρνει ρουμάνο σούπερ παιχταρά.

Να είναι τυχαίο που ο γνωστός εξαλλος αποφαίνεται με ύφος σαράντα καρδιναλίων ότι «Σε καμία άλλη πολιτισμένη ή μη πολιτισμένη χώρα του πλανήτη δεν υπάρχει αυτό το φαιοκόκκινο ξενοφοβικό μόρφωμα που στη χώρα μας υποδύεται την Αριστερά»; Τώρα ξέρουμε τι και γιατί παραπάνω ξέρει αυτός. Αλλά βέβαια, όταν οι κούπες πήγαιναν προς το Λιόπεσι, τότε το φαιοκόκκινο μέτωπο κάναμε πως δεν το γνωρίζαμε. Μετά το ανακαλύψαμε. Όταν η εν ελλάδι ομάδα της Σεκιουριτάτε παρέδωσε τα σκήπτρα της υποτέλειας στην εν ελλάδι ομάδα της Στάζι. Αμ έτσι ξέρω κι εγώ να παίρνω πρωταθλήματα.

Τα είπα και ξαλάφρωσα και αμαρτίαν ουκ έχω.

Κατά τα άλλα εύχομαι απόψε, σε αντίθεση με ότι συνέβη χθες και σε συμφωνία με ότι συνέβη προχθές, να κερδίσει ο καλύτερος.

Πηγή:
Τα έητις στο Βουκουρέστι, τα ντοκουμέντα της ντροπής.

υ.γ. Το γεγονός ότι μια ομάδα του ανατολικού μπλοκ κέρδισε την ευρωπαϊκή κούπα δυο μόλις βδομάδες μετά το Τσερνομπύλ αποδεικνύει πόσο δίκιο είχαν ο Ριζοσπάστης και η αλήστου μνήμης Πρώτη. Αλλά, ως συνήθως, ουδείς προφήτης στον τόπο του. Π.χ. ο γνωστός μυστακοφόρος που έγραφε «Ξέρουμε τώρα με ακρίβεια πώς φτάσαμε στο ατύχημα στο Τσερνομπίλ. Ξέρουμε, επίσης με ακρίβεια, τα όρια της μόλυνσης που προκλήθηκε και που περιορίζεται σε μια ακτίνα γύρω από το Τσερνομπίλ, χωρίς να δικαιολογεί τις εξάρσεις του κομπογιαννίτικου πανικού που ταλαιπώρησαν την ελληνική κοινή γνώμη»

υ.γ.2 Δεν είμαι εμπαθής.

Ακίνδυνη Μεταβατικότητα

Τι θέση, κατά τη γνώμη σας, θα πρέπει να έχουμε απέναντι στην τρομοκρατία;

Κοιτάξτε, θα έλεγα πως, αν ειδωθεί σαν μακρόχρονη κατάσταση, είμαι εντελώς ενάντιος στην τρομοκρατία. Αλλά η τρομοκρατία μπορεί να είναι μια αναγκαία πρακτική για μια μεταβατική περίοδο. Κατά περιόδους είναι αναγκαίο για μια χώρα να έχει, για ορισμένο διάστημα, την εμπειρία κάποιας μορφής τρομοκρατίκής βίας. Όπως θα καταλαβαίνετε, είναι δυνατόν η τρομοκρατία να ασκηθεί με θετικό τρόπο. Και είναι εξίσου δυνατόν η ελευθερία να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία. Η προσωπική μου εντύπωση, απολύτως αληθής για τον δυτικό κόσμο, είναι πως στις ΗΠΑ π.χ. γινόμαστε μάρτυρες της μετάβασης από την τρομοκρατία στην ελευθερία. Και κατά τη διάρκεια της μετάβασης αυτής ίσως είναι αναγκαίο να διατηρηθούν ορισμένες τρομοκρατικές πρακτικές, όχι σαν κάτι μόνιμο, αλλά σαν ένας προσωρινός διακανονισμός.

Συνέντευξη του αγιατολάχ Αθηνών θεωρητικού του φιλελευθερισμού Χριστόδουλου Φρήντριχ Χάγιεκ το 1981 στην χιλιανή εφημερίδα El Mercurio.

Σε φιλελεύθερη απόδοση εμού του ιδίου. Όπου τρομοκρατία διάβαζε δικτατορία, όπου δυτικός κόσμος Νότια Αμερική και όπου ΗΠΑ Χιλή.

(update: η συνέντευξη στα αγγλικά)

Ακίνδυνη Γνωριμία (the biblical way)

αφιερωμένο στους μάγειρους και τις μαγείρισσες της μπλογκόσφαιρας

The shrimp did what to the cabbage?

Ακίνδυνο Μπαρ

Στην Ελυθεροτυπία ο Χρήστος Ξανθάκης γράφει για το Frontline κλαμπ, «το μπαρ των πολεμικών ανταποκριτών».

Για μια στιγμή γελάστηκά, από τον τίτλο.

Και νόμισα ότι θα διάβαζα τη Μιραντολίνα για το μπανγκ μπανγκ κλαμπ.

Ουδεμία σχέση.

Ακίνδυνη Εξομολόγηση

Είπα φτερά και θυμήθηκα τη πρώτη μου εξομολόγηση. Που ήταν η πρώτη, μεγαλύτερη και βιαιότερη απογοήτευσή μου από το θεό. Θυμάμαι πως ήταν καλοκαίρι, προφανώς πριν το 15αύγουστο. Πρέπει να ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Μάλλον δεν θα έδειχνα και πολύ ενθουσιασμό και γι' αυτό υποθέτω η μάνα μου θεώρησε σκόπιμο να με ντοπάρει.

Θα πεις τις αμαρτίες σου στον παπούλη, ο άγγελος σου θα τις πάρει και συ μετά θα είσαι πανάλαφρος, θα πετάς. Το κόνσεπτ της σωματοποίησης μάλλον ήταν καλή ιδέα, ο ρόλος του αγγέλου θεολογικά ίσως ελέγξιμος αλλά ντάξει, όμως η υπόσχεση ότι θα πετάω αποδείχτηκα καταστροφική.

Διότι εγώ το πήρα τοις μετρητοίς. Εξομολογήθηκα τις αμαρτίες μου (τσακώνομαι με τον αδερφό μου, δεν ακούω τους γονείς μου, τσακώνομαι με τον αδερφό μου, έχω ιδιοτροπίες στο φαγητό, τσακώνομαι με τον αδερφό μου, βλέπω πολύ τηλεόραση και τσακώνομαι με τον αδερφό μου) και βγήκα τρέχοντας από την εκκλησία.

Δεν έτρεχα επειδή μου την είχε πέσει ο παπούλης. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος με το χαμόγελο στα χείλη. Έτρεχα ώστε να έχω αρκετή φόρα. Για να πετάξω.

Και δεν πέταξα.

Όπως θα έλεγε και ο Πάυλος, αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε κι αν δεν μπορούμε να πετάξουμε δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να ζεις χριστιανικά.

Ακίνδυνες Παριζιάνικες Βόλτες

Ο γαλλικός χρυσός οδηγός βγάζει τρισδιάστατο χάρτη του Παρισιού για το web interface του. Εγώ πετάχτηκα μέχρι τη Νοτρ Νταμ. Ο Κουάσι έλειπε.

Αααααααχ Παρίσι!

Ζεμαπέλ Ακίνδυνος. Τιέ τρεζολί. Τιβιέν ζουέ αβεκμουά; Ζετέμ μποκού. Ουβρ λαπόρτ.

Λατουρ μεσιέ, Λατούρ μαντάμ.

Το πρώτο είναι καμάκι, το δεύτερο αποχαιρετισμός, το σύνολο είναι τα γαλλικά που έμαθα από το σχολείο και τη τηλεόραση.

η είδηση από το Google Earth blog

(πάντως με το τραγουδάκι πρέπει να σπάσανε πολλές καρδιές)

Ακίνδυνα Stigmata

Αστακός, Παλαιομάνινα, Κατοχή, Γουριά, Νεοχώρι, Αιτωλικό, Ματαράγκα, Γαβαλού, Κάτω Μακρινού.

Λύσσαξα να τα βρω. Διάβαζα παντού για τις παράνομες εξομολογήσεις στα σχολεία και η φαντασία μου οργίαζε. Και τελικά τα βρήκα, σίγα μη μου ξεφεύγανε.

Να λοιπόν, ορίστε το σχολείο της Παλαιομάνινας αν ήθελε προκύψει ανάγκη ανθρωπιστικού βομβαρδισμού.

Φαντάζομαι αυτό το γκρι πάνω δεξιά είναι.

Το τι συνέβη εκεί και στα άλλα σχολεία είναι πέραν πάσης περιγραφής. Τρίτο γραφείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ... υπ' αρίθμ. 1886 έγγραφο ... μητρόπολη αιτωλοακαρνανίας ... μέχρι και υπ' αρίθμ 169/1.2.2005 ανακοίνωση του Ύπατου Συμβουλίου Ελλήνων Εθνικών παίζει.

Κανονικό θρίλερ.

Απορία: αφού το θέμα έχει βγει εδώ και δύο χρόνια, γιατί δεν κατάφερα να βρω ονομαστικη αναφορά για άλλα σχολεία; Στην Αιτωλοακαρνανία ήταν αρκετή η δημοσιοποίηση στην τοπική εφημερίδα Αναγγελια για να πέσει το σχετικό κράξιμο. Στους υπόλοιπους 53 νομούς δεν υπάρχουν εφημερίδες με τα αρχίδια της Αναγγελίας; Να μην έχει συμβεί ανάλογο περιστατικό πουθενά το θεωρώ αδύνατο. Άρα; Ποιος εξομολογεί τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτο;

Ανορθολογικές απορίες.

Ακίνδυνη Απλούστευση

Ίσως να απλουστεύω υπερβολικά, αλλά αν το μήλο το είχε προσφέρει ένα άλλο ζώο, μια χελώνα π.χ., η σεξουαλική συμβολική του προπατορικού αμαρτήματος θα ήταν μάλλον ανύπαρκτη.

Πάντως έχεις δίκιο, το σεξ δεν είναι αιτία αλλά αποτέλεσμα της Πτώσης. Προηγουμένως ήταν αθάνατοι, δεν τους απασχολούσε το σώμα. Μετά, καθώς αποκτούν συναίσθηση της φθοράς, το σεξ γίνεται ανυπόφορα σημαντικό. Θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει κάπως να το ρεγουλάρουν.

Μην τα πάρετε όμως και τοις μετρητοίς αυτά που γράφω. Δεν ήμουν παρών.

(λόγω μπετομπλόγκερ δεν μπορώ να τα γράψω στης Ντέμπυς)

Διορθώθηκε το πρόβλημα με την ώρα στα μπλογκ του pathfinder

(το γράφω για να εμφανιστεί στο μόνιτορ και να αποκατασταθεί η τρωθείσα τιμή και υπόληψη των μπλόγκερ-από-το-μέλλον)

Ακίνδυνος Βασιλιάς

[...]

Μπορείς να τους ονομάσεις, ο λαός του Ρόι Όρμπισον. Κι αν ο Ρόι ζούσε σήμερα θα καθόταν στο μπαρ με τον Τζώνυ, την Πωλίν και τον Γουίλφ, φορώντας τα σκούρα γυαλιά του φυσικά, και θα έπινε μπύρα. Και πιθανότατα θα έκλεινε το μάτι στην Πωλίν για να της φτιάξει το κέφι, και θα έπινε για τους πόνους, τις χαρές και τους έρωτες του λαού, και μετά θα έγραφε ένα τραγούδι γι' αυτό. Ήταν ένας άνθρωπος με αλληλοπεριχώρηση.

Η αλληλοπεριχώρηση είναι είδος εν ανεπαρκεία στην Αμερική σ' αυτούς τους καιρούς του "πολιτιστικού πολέμου". Κι όλοι αυτοί οι τύποι, η Πωλίν, ο Γουίλφ, ακόμη και ο Ντένυ ως ένα σημείο, παρά τα πολιτικά στερεότυπα που συνοδεύουν τη σεξουαλικότητά του, υποτίθεται πως βρίσκονται στην "άλλη πλευρά", του πολιτισμικού πολέμου. Που στην πραγματικότητα είναι ταξικός πόλεμος με άλλο όνομα. Τον ονομάζουμε πολιτιστικό πόλεμο επειδή μορφωμένοι οργανικοί διανοούμενοι γράφουν βιβλία για παρομοίως μορφωμένους ανθρώπους οι οποίοι έχουν δασκαλευτεί να ερμηνεύουν την πραγματικότητα με τέτοιους όρους. [...]

Κι όμως, στο μέρος αυτό μπορείς να αισθανθείς τον λαό της Αμερικής. Ακριβώς όπως ο Ρόι τον αισθάνθηκε. Δεν είναι μια Αμερική που εμπνέει. Δεν είναι καν μια υποφερτή Αμερική. Αλλά είναι μια Αμερική όπου, παρά το εθνικό ψεύδος, οι άνθρωποι καταφέρνουν να αποδέχονται ο ένας τον άλλο. Με φτωχή μόρφωση, εξουθενωμένοι εργαζόμενοι, βασικά Χριστιανοί, αποδέχονται τον "περίεργο", τον μηχανόβιο, τον Μεξικάνο και τον Ιρανό κουνιστό, γελάνε και αστειεύονται και τραγουδάνε μέχρι την έσχατη θλιβερή στιγμή όταν τα λιγοστά φράγκα έχουν ξοδευτεί όλα. Τότε γυρνάνε πίσω στις ζωές τους, εκεί που είναι αδύνατο να καταφέρουν αυτό που η μεσαία τάξη θα θεωρούσε μέτρια επιτυχία. Αλλά αυτοί γνωρίζουν ως ζώσα αλήθεια αυτό που εγώ μπορώ μόνο να επικαλεστώ σαν ένα εύθραυστο, άψυχο κείμενο. Γνωρίζουν ότι η πληρότητα των εαυτών μας ενοικεί στην κοινή εμπειρία. Το κατανοούν δίοτι στη βιωτή εκτίθενται στην αλήθεια αυτού που έχει καταντήσει η χώρα μας, και ίσως αυτού που πάντα ήταν. Δεν υπάρχει διαφυγή γι' αυτούς σε απομονωμένα προάστια ή πολυκατοικίες ή σε συγκροτήματα κατοικιών. Πρέπει να το αντιμετωπίζουν καθημερινά αν θέλουν να επιβιώσουν ακόμα μία μέρα. Κατά συνέπεια, σ' αυτή τη μπυραρία αγροίκων βλάχων υπάρχουν ανθρώπινος σεβασμός και ελεύθερο γέλιο, κλάμα μέσα στο μεθύσι, φιλία μεταξύ ανθρώπων για τους οποίους μας λένε ότι είναι εκατέρωθεν μισαλλόδοξοι, και για τους οποίους μας λένε ότι δεν συγχρωτίζονται και δεν γουστάρουν ο ένας τον άλλο. Και μας τα λένε αυτά εκείνοι που έχουν ζωτικό συμφέρον να βλέπουν την εργατική τάξη διαιρεμένη. Παραταύτα, θα ήταν αφελές, κι ακόμα παραπέρα, να πει κανείς ότι η αμοιβαία αποδοχή μεταξύ αυτών των ανθρώπων προσφέρει ελπίδα για κοινωνική συνοχή των Αμερικανών. Τουλάχιστον όχι σε μια χώρα όπου κάθε εν ζωή πολίτης έχει αναπνεύσει στην ατμόσφαιρα του δαρβινικού καπιταλισμού από τη στιγμή της γέννησής του. Είναι απλώς μια ανάσα ξεκούρασης πριν την επιστροφή στη ζούγκλα.

[...]

Αμερική -- Είναι όπως τα τραγούδια του Ρόι, τόσο ευτελή και τόσο αναθεμαστισμένα όμορφα που σε κάνουν να θες να κλάψεις. Ή να τραγουδήσεις. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι από τα δύο.

Του Joe Bageant. Ο οποίος στο αμπάουτ ου του του καταλήγει "Died in 2000 when George Bush got elected ... died along with 275 million other Americans ... Plan to rise again from the dead when he is tossed out ...maybe reincarnate as a Commie terrorist on Wall Street ... maybe as a sex worker in Amsterdam ... can't decide ... both have their advantages."

Όπως και δήποτε να πάτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο, αν μη τι άλλο για το φοβερό φωτοκολάζ του Shenandoah. Το ανακάλυψα διαμέσου καουντερπαντς.

Δέχομαι, άνευ ή κατα προτίμηση μετά προικός, προτάσεις/παρατηρήσεις/διορθώσεις/επιπλήξεις για τη μετάφραση παύλα απόδοση.

Εκτός από δύο λέξεις που είναι αδιαπραγμάτευτες, αλληλοπεριχώρηση για την empathy και ευτελή για τα cheap τραγούδια του Ρόι. Για το δεύτερο έχω ήδη κάνει έκπτωση από την ιδεώδη λέξη.

Τις εικόνες του βασιλέα Όρμπισον τις απαλλοτρίωσα, όπως είναι προφανές, από το βασιλεύς όρμπισον τελεία κομ

Ακίνδυνο Επιμύθιο

Έτσι γαμάει ο Χουάν Κάρλος τη Σοφία.

Ακίνδυνος Φιλελληνισμός

Από το ποστ Towards proto-cow του Μάρκου Λίμπερμαν στο Language Log ανακάλυψα τα κομικάλια της Χριστίνας Σκέλτον. Αντιγράφω δύο, έχει κι άλλα στη σελίδα της.

Ακίνδυνη Παραφωνία

Ενώ η οικουμένη όλη, καθώς και τα γειτονικά παράλληλα σύμπαντα, γιορτάζει τη νίκη του ελληνισμού και της ορθοδοξίας επί των ιμπεριαλιστών, ένας κατάπτυστος παριστάνει το παγώνι. Και δεν είναι κανένας τυχαίος, κάποιο γρανάζι στην απάνθρωπη μηχανή των βορειαμερικάνων. Όοοοοοχι, είναι ένα φίδι που τρέφουμε στον κόρφο μας.

Μιλάω για τον προδότη που ανεβάζει τα αθλητικά στο IRNA, στο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων. Για τον οποίο ο χρόνος έχει σταματήσει στις 29 Αγούστου και στην μεταγραφή του Οντονκόρ στη Ρεάλ Μπέτις.

Αλλά ... έσσεται ήμαρ κάθαρμα ... ο καιρός γαρ εγγύς σκουλίκι.

Το ξέρω ότι με διαβάζεις και μάθε το από εδώ.

Από Δευτέρα θα εμπλουτίζεις ουράνιο.
<σατανικά γέλιο με ουμπέρτο έκο>χα χα χα</σατανικά γέλιο με ουμπέρτο έκο>

Ακίνδυνα Γκάλοπ (ή whoa Paschos, whoa)

Καυτηριάζει ο Πάσχος Μανδραβέλης τα τηλεοπτικά μέσα για τον τρόπο με τον οποίο κάλυψαν τη σύγκρουση Χεζμπολάχ-Ισραήλ. Εκεί αποδίδει το υψηλότατο ποσοστό των Ελλήνων (79%) που θεωρούν ότι το Ισραήλ ξεκίνησε τον πόλεμο. Εύστοχα κάνει διάκριση με το επίσης υψηλό ποσοστό των Ελλήνων (51%) που τάσσονται με τη Χεζμπολάχ, μιας και αυτό αφορά σε πεποίθηση κι όχι σε γεγονός. Και επειδή, κατά τα φαινόμενα, ο ίδιος γνωρίζει ότι τον πόλεμο δεν τον ξεκίνησε το Ισραήλ (γεγονός 1) και ότι τον πόλεμο τον ξεκίνησε η Χεζμπολάχ (γεγονός 2) θεωρεί ότι υφίσταται μια άγνοια των γεγονότων αυτών από την ελληνική κοινωνία.

Η ερώτηση στο γκάλοπ ήταν, «Ποιος πιστεύετε ότι ξεκίνησε τον πόλεμο στο Λίβανο; Το Ισραήλ ή η Χεζμπολάχ;». Οι απαντήσεις κατηγοριοποιήθηκαν ως εξής: Το Ισραήλ, Η Χεζμπολάχ, δεν ξέρω/δεν απαντώ. Και πως θα μπορούσαν αλλιώς αφού στην ερώτηση υπάρχει υποχρεωτική διάζευξη; Πράγμα που σημαίνει ότι κάποιος με την εκτίμηση ότι τον πόλεμο τον ξεκίνησαν "και οι δύο", δεν είχε τη δυνατότητα να απαντήσει. Οπότε προσμετράται στα δ.ξ./δ.α.

Κάποιος άλλος όμως που δεν πιστεύει ότι τον πόλεμο τον ξεκινήσανε "και οι δύο", αλλά "περισσότερο το Ισραήλ και λιγότερο η Χεζμπολάχ" δεν είναι λογικό να καταλήξει στην απάντηση "το Ισραήλ"; Φταίει ο ερωτώμενος που δεν διαλέγει "δεν ξέρω/δεν απαντώ", αλλά εκείνη από τις υποδεικνυόμενες απαντήσεις που του φαίνεται εγγύτερα στη γνώμη του;

Και καλά οι Μινωτήδες και οι Παξινές της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Ο Μανδραβέλης που είναι μετρημένος, σοβαρός, έξυπνος και πάνω απ' όλα είρων με τον Σαλπιγγίδη, μελέτησε καθόλου τις ερωτήσεις πριν αξιολογήσει τις απαντήσεις;

(και το κυριότερο, γιατί στα πλαίσια των ίσων αποστάσεων η ειρωνία Σαλπιγγίδη-Νασράλα δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη Γκαλίνοβιτς-Χαλούτζ;)

Το 53% των αμερικανών θεωρεί ότι ο πόλεμος ξεκίνησε από την Χεζμπολάχ. Και το 15% από το Ισραήλ. Μετά από μια περίπλοκη προσθαφαίρεση, που ο χώρος δεν επιτρέπει να αναλύσω, παίρνουμε ένα 32% δ.ξ/δ.α.

Αυτό το 32% υποτίθεται πως αποτελεί κάποιου είδους τεκμήριο κριτικής σκέψης. Ξέρετε, ο φιλελευθερισμός, ο ορθολογισμός, ο χωρισμός εκκλησίας-κράτους (αυτό πάει με όλα), η θεωρία της εξέλιξης, το φθηνό ίντερνετ. Ειδικά το τελευταίο είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.

Εγώ ας πούμε το χρησιμοποίησα για να βρω άλλες παρόμοιες δημοσκοπήσεις. Σαφώς αντιδραστική ενέργεια, αποτέλεσμα της πολυετούς παρακολούθησης τηλεόρασης. Ειδικά τον Κανελλάκη του Μέγκα να τα παίρνει στο κρανίο άγρια χαράματα ενώπιον της ανίκανης να αντιδράσει Λεονάρδου, αυτό δεν το χάνω με τίποτα. Η καλύτερη αφύπνιση. Είμαι ανορθολογικό άτομο, τι να κάνω;

Και το έφερε έτσι ο έξυπνος σχεδιασμός του γκούγκλου ώστε όχι μόνο να βρω δημοσκόπηση με το ίδιο, ουσιαστικά, ερώτημα αλλά επιπλέον να είναι και της ίδιας εταιρίας!!!

Washington Post-ABC News Poll

The Washington Post Monday, August 7, 2006

This Washington Post poll was conducted by telephone August 3 - 6, 2006 among 1,000 randomly selected adults nationwide. Margin of sampling error for overall results is plus or minus three percentage points. Sampling error is only one of many sources of error in this or any other public opinion poll. Fieldwork by TNS of Horsham, PA.

Who do you think is more to blame for the current conflict between Israel and Hezbollah in Lebanon - (Israel), (Hezbollah), or both equally?

Israel	Hezbollah	Both equally	Other	No opinion
7	39	46	1	6

Τρομερό; Ξαφνικά, απλά δίνοντας την επιλογή "και οι δύο" το 32% δ.ξ/δ.α κατέβηκε στο 6% + 1% του "άλλο". Και να σκεφτεί κανείς ότι εκείνο το equally, στην Ελλάδα σε μια χώρα όπου οι ίσες αποστάσεις δεν χαίρουν ιδαίτερης εκτίμησης, πάλι θα προκαλούσε "παραμόρφωση".

Ναι, ναι, ξέρω. Δεν είναι "ουσιαστικά" το ίδιο ερώτημα γιατί άλλο "ποιος ξεκίνησε" κι άλλο "ποιος φταίει". Μόνο που η ίδια η Gallup International στο δελτίο τύπου, εξηγώντας τα ευρήματα από τις απαντήσεις στην ερώτηση αυτή ("Who do you think initiated the war..."), χρησιμοποιεί εφτά φορές τη λέξη blame.

Στο βάθος η Ρίτα τραγουδάει Put the blame on Hezbollah.

(and remember, when I say whoa ... I MEAN WHOA)

Ακίνδυνος Μετασχηματισμός

Όταν ένας άνθρωπος (π.χ. απαγωγέας) πειθαναγκάζει έναν άλλο άνθρωπο (π.χ. απαχθείσα) να τον εμπιστευτεί, τότε αυτό ονομάζεται σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Όταν μια ομάδα ανθρώπων (π.χ. στρατός κατοχής) πειθαναγκάζει μια άλλη ομάδα νθρώπων (π.χ. λαός κατεχόμενης χώρας) να την εμπιστευτεί, τότε αυτό ονομάζεται "to win hearts and minds".

(ακόμα μία κλασσική περίπτωση μετασχηματισμού της ποσότητας σε ποιότητα)

Ακίνδυνη Απάθεια

Ότι το σάιτ της Πανελλήνιας Ένωσης Βιοεπιστημόνων κλείνει αισίως πέντε μέρες χακεμένο δεν συνιστά απαραιτήτως τεκμήριο intelligent design.

Ότι από σήμερα η αρχική σελίδα της ΠΕΒ ανακατευθύνει τον επισκέπτη στο φόρουμ των χάκερ, κι αυτό δεν είναι αναγκαίο να θεωρηθεί ότι ενισχύει τη θεωρία της εξέλιξης.

Αλλά πια τόση αδιαφορία;

υ.γ. Όταν λέω ότι κλείνει πέντε μέρες χακεμένο εννοώ τουλάχιστον πέντε. Κάνω την αισιόδοξη υπόθεση ότι χακεύτηκε τη μέρα που το αντιλήφθηκα εγώ.

Ακίνδυνο Σοκ

Χακεύτηκε το σάιτ της Πανελλήνιας Ένωσης Βιοεπιστημόνων!

Ακίνδυνη Γιορτή

Σήμερα 24 Αυγούστου, Κοσμά του Αιτωλού, είναι η εθνική εορτή όσων ζουν στη κοσμάρα τους.

Τα καλύτερα εύχομαι.

Ακίνδυνη Εξέλιξη

Συνέντευξη του Ζαχαρία Σκούρα στην Γιάννα Παπαδάκου (διάρκεια σχεδόν 10 λεπτά, σε mp3 σχεδόν 4,5 μεγαβυτία)

Σχετικά με τη διδασκαλία της θεωρίας της εξέλιξης εννοείται.

Δόθηκε στις 21/8/2006 στο ραδιόφωνο του Σκάι. Για το πρόβλημα του ήχου, μόνο πάνω στη φωνή του Σκούρα, ευθύνεται είτε η θεία πρόνοια (μετά ή άνευ εισαγωγικών) είτε ο ηχολήπτης του Σκάι. Διαλέγετε και παίρνετε.

Πάντως μου κάνει εντύπωση αυτή η πίστη πως η μεταφορά της θεωρίας της εξέλιξης από τη διδακτέα στην εξεταστέα ύλη θα έχει τα υποσχόμενα αποτελέσματα. Γιατί το λέω αυτό;

What was apparent was that there was not a massive amount of difference between the two groups. The students who answered the questions correctly were in a clear minority in both groups. This strongly points towards a great deal of confusion about the nature of evolution and what is meant by the term 'theory'. The group who were given material to read about evolution and ID had an improved percentage of correct answers over the group who read nothing. This strongly points towards the benefits of teaching students about evolution and actively explaining why ID is wrong.

Interestingly both sets of students had relatively high numbers who used the 'don't know' option. This would again point towards a high level of confusion. Within the set of students who undertook the reading, only 3% answered 'don't know' to the question “What is evolution?”, perhaps suggesting that the reading had been of benefit. At the same time 59% answered that evolution was only one of many theories that lacks evidence. This is hardly a percentage that inspires confidence in the biology teaching of secondary schools! On a serious note it does strongly indicate that there is a real problem that needs to be addressed at university level if we are not to fail our students, and one wonders if the biology teachers are merely the result of this problem in the first place! Evolution is not as clear-cut in young people’s minds as we would like it to be; it is not enough to simply teach why A is wrong and B is right, trusting that the inherent logic is taken as read. Teaching methods must evolve to combat a new species of ignorance: intelligent design.

Όχι, δεν πρόκειται για την (σουιτ χοουμ) Αλαμπάμα

Ακίνδυνος Συνειρμός

«Είναι δυνατόν να έφτιαξε τόσο έξυπνο σκίτσο ο Στάθης;»

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν διάβασα βιαστικά το σχετικό σχόλιο του Αθήναιου. Αφηρημένος και μη θέλωντας να ζορίσω το μυαλό μου πήρα σαν δεδομένο πως πρόκειται για ένα σκίτσο που αφορά τον πόλεμο Ισραήλ-Χεζμπολάχ.

Σαν Πάσχα δεν λογάριασα το χριστιανικό. Αλλά το εβραικό. Δηλαδή το Πέρασμα.

Παρένθεση: Ο μύθος δεν θέλει τους εβραίους να κάνουν ανθρωποθυσίες τυχαίων χριστιανόπουλων. Δεν θυμάμαι μάλιστα αν τους πίνουν και το αίμα. Αρπάζουν ειδικά τα χριστιανόπουλα εκείνα που δεν τρώνε όλο το φαΐ τους. Πλήρης διαστροφή δηλαδή.

Επιστροφή. Εμένα λοιπόν το μυαλό μου πήγε στην προετοιμασία των εβραίων για την αναχώρηση από την Αίγυπτο. Για όσους, και όσες, την ώρα των θρησκευτικών (που οι άθεοι ορθολογιστές θέλουν να καταργήσουν αλλά δεν θα τους περάσει, χου χου χου) έκαναν τσιχλόφουσκες να θυμίσω πως το χαρτάκι εκτός από γάλα, καφέ, όσπρια, άζυμο ψωμί έλεγε και για ένα αρνάκι με το αίμα του οποίου θα σημάδευαν την πόρτα τους.

Ώστε οι άγγελοι να ξέρουν σε ποια σπίτια θα μοιράσουν ουαν γουέι τίκετς.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι άνθρωποι εφηύραν τη τηλεόραση και το ίντερνετ. Απομακρύνθηκαν από το θεό. Η αλαζονεία τους οδήγησε να αντικαταστήσουν τους αγγέλους με αεροπλάνα. Και ο θεός τους τιμώρησε γι' αυτό. Πλέον από το δέκα χιλιάδες πόδια ο πιλότος αδυνατεί να διακρίνει ποιες πόρτες είναι ματωμένες και έτσι εκτός από ένοχα θύματα έχουμε και αθώα.

Ε, να λοιπόν που ο πιστός φίλος του ανθρώπου, ο ορθολογισμός, έβγαλε νοκ άουτ το θεό. Οι ισραηλινοί στείλανε αυτά τα ωραία τηλεφωνήματα.

"Είμαστε μια νέα εταιρία και στα πλαίσια προωθητικών ενεργειών του brand name μας είμαστε στην ευχαριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι μετά από κλήρωση κερδίσατε ταξίδι με έξοδά σας στο βόρειο λίβανο. Το δώρο σας δεν ανταλλάσεται με χρήματα γι' αυτό ξεκουμπιστείτε αμέσως".

Get it? Τι έκανε ο ισραηλινός στρατός με τα τηλεφωνήματα; Προετοίμαζε το Passover των κατοίκων του Λιβανου.

Δεν θα ήταν ώραιο σκίτσο;

Ακίνδυνη Μαλακία

My dear boyzzz, Αθήναιε και oi-skies-milan, this was *ΚΥΡ*

Ώρες-ώρες αισθάνομαι εντελώς μαλάκας. Εντάξει όχι μόνο ώρες-ώρες. Και μεγαλύτερα τέρμινα. Τόσο απίστευτα μαλάκας νιώθω που αναρωτιεμαι γιατί δεν είμαι εγώ επικεφαλής της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος (huge pun intended).

Γράφει ο oldboy ένα πτητικό άρθρο για τον Στάθη. Και εκεί ο Αθήναιος, για να δείξει τον αντισημιτισμο του λεγάμενου, περιγράφει ένα σκίτσο του Στάθη.

Στο οποίο σκίτσο, του Στάθη, εικονίζεται ο Σαρόν να ετοιμάζεται να σκοτώσει παλαιστίνιους. Και εξηγεί την πράξη του σαν προετοιμασία για το Πάσχα.

Εν συνεχεία ο oi-skies-milan, απαντώντας στον Αθήναιο, διευκρινίζει ότι το σκίτσο αφορύσε την δολοφονία του σεΐχη Γιασίν και το τοποθετεί χρονικά λίγο πριν το δικό μας Πάσχα.

Ας πιάσουμε τα χαρντ φακτς, που λέμε και στο χωριό. Ο Γιασίν εκτελέστηκε στις 22/3/2004. Τσεκαρισμένο. Και το ορθόδοξο Πάσχα το 2004 ήταν στις 11/4/2004. Τσεκαρισμένο από το Ωρολόγιο και δεν σηκώνω αμφισβήτηση, χου χου χου.

Α! Ο oi-skies-milan μεταφέρει και την πληροφορία ότι το επίμαχο σκίτσο, του Στάθη, διεγράφη από την online Ελευθεροτυπία.

Ο Αθήναιος το πάει παραπέρα και υπαινίσεται ότι το σκίτσο, του Στάθη, διεγράφη υπό το φόβο συνεπειών από χώρους αγέλαστους και επίρροους (τη λέσχη Μποντυμπιλντερμπεργκ αι πρεζούμ).

Ως εδώ τα βρήκα όλα απολύτως λογικά και πιστευτά. Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά αν κάποιος ισχυρισμός δεν περιέχει λότζικαλ φάλασυ (ένα είδος τρπικού δέντρου με τα φύλλα του οποίου τρέφονται οι πιγκουίνοι στο βόρειο πόλο), δεν υπάρχει λόγος να εξετάζουμε είναι αληθής.

Φευ, οι νεανικές συνήθειες δεν αποβάλλονται ποτέ. Τα γέρικα σκυλιά δεν μαθαίνουν καινούρια κόλπα. Και, που να πάρει και να σηκώσει, οι συνταξιούχοι χάκερ προγραμματιστές δεν πεθαίνουν ποτέ, απλώς αργοσβήνουν (αν ήμουν ο Στάθης θα συμπλήρωνα, στο μούχρωμα του δειλινού).

Στις 23/3/2004, την επομένη της εκτέλεσης Γιασίν, ο Στάθης δημοσιεύει αυτό το σκίτσο

και το σχόλιο "Κάνει φόνους ο Σαρόν είπατε; Με τέτοια πνευματική ανάπτυξη γύρω μας, παντού στον πλανήτη, με την πείνα νομιμοποιημένη και το κέρδος θεό, τι άλλο να κάνει ο άνθρωπος;". Αν κάνετε κλικ αντιστοίχως, κι εφόσον δεν έχει επέμβει η λέσχη Μπιλντερχαμπουργκερ στο μεταξύ, θα δείτε σκίτσο και σχόλιο στις σχετικές σελίδες της Ε.

Για κάποιους η συγκεκριμένη χρήση της σβάστικας μπορεί να είναι επιλήψιμη. Ακόμα και τεκκμήριο αντισημιτισμού. Δεν το εξετάζω, αν και προσωπικά τη θεωρώ θεμιτή. Σίγουρα όμως το συγκεκριμένο σκίτσο δεν είναι αυτό στο οποίο αναφέρονται τα dear boyzzz.

Στην έκδοση της 24/03/2004 στον ναυτίλο και στα σκίτσα δεν υπάρχει κάτι που να "δείχνει" προς τον Γιασίν και τον Σαρόν. Επίσης δεν διαφαίνεται απουσία σκίτσου.

Εμένα αυτό που με τσίγκλισε ήταν ο ισχυρισμός περί αφαίρεσης του σκίτσου. Χωρίς να μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες, δεν κατάφερα να βρω κάποια ένδειξη απουσίας δημοσιευμένου σκίτσου. Από την άλλη, χοντράδες αυτού του στυλ δεν θα έλεγα ότι είναι και εντελώς ασυνήθιστες. Οπότε αντί να παραιτηθώ έβαλα μπρος τα μεγάλα μέσα. Το γκουγκλ, που έχει άλλωστε προσφέρει στιγμές γέλιου και στο παρελθόν.

Πες μου γκούγκλε που είναι ο Στάθης, ο Σαρόν και το Πάσχα; Που είναι, οέο;

Ποιός να το περίμενε; Εκεί που εγω, ο μαλάκας, έψαχνα για ασυνέχειες στα primary key των εικόνων στο σάιτ της Ε, ο γκούγκλος μου σέρβιρε τη σχετική σελίδα πρώτη και καλύτερη. Γι' αυτό δεν θα γίνω ποτέ χαλίφης στη θέση του χαλίφη της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος.

Να λοιπόν που παρά τις αρκουδιές των ελευθεροτυπαίων, κατ' απαίτηση των μπιλνερμπεργκεραίων, το σκίτσο επεβίωσε στον γκούγκλο με τη μορφή αποθηκευμένου αντίγραφου μιας σελίδας του Ζαν Κοέν. Χα, του Κοέν λοιπόν, χμμμμμ. Οπερ έδει δείξαι (τα γράφω και χαχανίζω την ίδια στιγμή μόνος μου, σαν ο μαλάκας).


Μια στιγμή! Αυτό δεν είναι σκίτσο του Στάθη!

Φασισμός! Προδοσία! Τα λεφτά μας πίσω!

Ως εδώ έγραφα και γελούσα. Πιστέψε με, γελούσα στ' αλήθεια σαν παιδί, που έχει πιάσει κώτσους τους μεγάλους.

Ασήμαντη λεπτομέρεια, ο Κοέν αναφέρει σαν ημερομηνία δημοσίευσης την Κυριακή του Πάσχα 4/4/2004. Αλλά 4/4/2004 ήταν η Κυριακή των Βαΐων, και όπως συνηθίζεται από κτίσεως τυπογραφικής Ρώμης η πασχαλιάτικη Ε κρεμάστηκε στα περίπτερα το Μ. Σάββατο 10/4/2004. Ασημαντότερη λεπτομέρεια, το 2004 κατόπιν ενεργειών της οικογενείας Αγγελοπούλου (αυτοί είναι κύκλοι Αθήναιε) ενόψει Ολυμπιακών Αγχόνων το Πάσχα Ελλήνων και Λατίνων συνέπεσε.

Εντάξει, το λαθάκι του Κοέν με την ημερομηνία εκτός από ανώδυνο είναι και εκ παραδρομής. Υποθέτω μπερδεύτηκε με το εβραϊκό Πάσχα (νομικό Φάσκα το αναφέρει το Ωρολόγιο) που ήταν στις 5/4. Ναι. 5. ημέρα Δευτέρα.

Αλλά βρε Αθήναιε και oi-skies-milan, ναι μεν είμαι βέβαιος ότι τα όσα ανακριβή αναφέρατε τα γράψατε πεπεισμένοι ότι είναι αληθή, και ναι ο Στάθης έχει κατηγορηθεί για αντισημιτισμό, και ναι η Ελευθεροτυπία δεν είναι ο καθεδρικός της ελευθεροτυπίας αλλά μια επιχείρηση του Τεγόπουλου...

αλλά τέλος πάντων κανείς δεν ζημιώθηκε γκουγκλίζοντας.

Θα έγραφα κι άλλα, αλλά χασμουριέμαι και επιπλέον θα παραβώ τον όρκο μου για τα τρία πράγματα που δε θα γίνω ποτέ.

Κλέφτης, πούστης, κομμουνιστής και εισαγγελέας.

Και μαθηματικός επίσης.

Και εν γένει ορθολογιστής (χου χου χου, τουλάχιστον έμαθα ότι το εβραϊκό Πάσχα πέφτει Δευτέρα).

Ακίνδυνο Τέλειο Έγκλημα

Τα χέρια μου έτρεμαν αλλά το είχα πάρει απόφαση, θα τιμωρούσα τον Γκύντερ Γκρας όπως του άξιζε. Όποιο κι αν ήταν το κόστος για μένα, ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν ότι δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του.

Ξεκίνησα το mirc. Έπνιξα έναν επιπόλαιο δισταγμό και συνδέθηκα στο undernet. Λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας (επειδή είχα ξεχάσει το όνομα του καναλιού) και βουτηξα στο #bookz. Με επιδεξιότητα που θα ζήλευε και ο Μίτνικ έγραψα τη μαγικη εντολή

@seek gunter grass



Ένιωθα σαν κουνάβι που πλησιάζει σε κοτέτσι με αποκοιμισμένες κότες. Λίγη υπομονή και το λουτρό αίματος θα ξεκινούσε.



Χα. Ήταν στο έλεός μου! Waffen-SS-Punk book, do tou feel lucky? Διάλεξα ένα που μου γυάλισε στο μάτι, ανακλαδίστηκα και σαδιστικά το παρακολουθούσα να έρχεται προς τα μένα.



Δεν μπορούσα να το κάψω, ούτε να το πετάξω. Σιγουρα τότε η απόλαυση θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Εξακολουθούσα όμως να μπορώ να το καταστρέψω. Κι αυτό ήταν αρκετό.

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ



Οκ, ας σοβαρευτώ.

Το πιο θλιβερό με τον Γκρας βρίσκω πως δεν είναι ποτε, πως, γιατί βρέθηκε στα ες-ες. Ούτε καν τι έκανε. Αυτό που μου προκαλεί οίκτο ότι κατά πάσα πιθανότητα ο άνθρωπος αυτός, από τη στιγμή που έγινε "κάποιος", ζούσε μέσα στο φόβο.

Μήπως τον αναγνωρίσει κάποιος.

Υποψιάζομαι πως κι αυτή η αργοπορημένη εξομολόγηση ίσως στο βάθος να κρύβει κάποια απόπειρα εκβιασμού.

Διευκρινίζω, δεν τον δικαιολογώ, τον οικτίρω.

Απ' την άλλη όμως, παρόλη τη γελοιότητα που εκπέμπει η πόζα του προδομένου εραστή από τον Στάθη, ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι κι αυτόν το φετιχισμό με το τυπωμένο χαρτί.

Προ ολίγου όντως κατέβασα και διέγραψα ένα βιβλίο του Γκρας σε ηλεκτρονική μορφή. Για τις ανάγκες εικονογράφησης ενός ποστ ελπίζω χιουμοριστικού. Όμως και στα σοβαρά να το έκανα, μάλλον βλαμμένο θα με θεωρούσε κάποιος και τίποτα περισσότερο. Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα έκανε παραλληλισμούς με τη ναζιστική γερμανία. Κάτι που δεν θεωρώ κάθολου απίθανο να συνέβαινε αν ανέβαζα στο youtube ένα βιντεάκι όπου καίω ένα χάρτινο βιβλίο του Γκρας ή το περνάω από μηχάνημα καταστροφής εγγράφων.

Ποια η διαφορά;

Ακίνδυνη Παρακμή

σε τόνους του γαλάζιου

Can't Help Falling in Love


σε τόνους του κόκκινου

Always On My Mind


σε τόνους του λευκού

Suspicious Minds


και η αγαπημένη μου
Sweet Caroline

Ακίνδυνο Ενυδρείο

Probably the most radical suggestion made by the Israeli-American company was to train the Jewish population in Israel to breath like fish. By the time the Israeli people are well trained, all that is left to do is just to fill the Jewish bunker with seawater. In other words, Filter on the Roof suggested to turn the Israeli State into a ‘giant Jewish tropical aquarium’. Though this option seems to be very radical and even inconceivable, most cabinet Ministers reacted enthusiastically. They all agreed that such a solution would fit nicely with the concept of modern Jewish life in general and Zionism in particular. Israelis love the sea. Israelis are not afraid of water. Once the entire Israeli society is covered with water, no one would ever consider throwing them to the sea.

We will be following this developing story and keeping you informed.

Gilad Atzmon was born in Israel and served in the Israeli military. He is the author of two novels: A Guide to the Perplexed and the recently released My One and Only Love. Atzmon is also one of the most accomplished jazz saxophonists in Europe. His recent CD, Exile, was named the year's best jazz CD by the BBC. He now lives in London and can be reached at: atz@onetel.net.uk

Ολόκληρη η Επιχείρηση Οροφή Ασφαλείας στο Κάουντερπαντς.

Αν έχει κανείς υπόψιν αντίστοιχη σάτιρα από την άλλη πλευρά θα με ενδιέφερε πάρα πολύ.

Ακίνδυνη Σιγουριά

Πριν περίπου πενήντα χρόνια χάσαμε τον Σαρλ Πιρό.

Αρχικά ειπώθηκε ότι εξαφανίστηκε με το τζιπ του. Τρίχες.

Αλλά πάλι, εύκολο ήταν να πεις ότι αυτοκτόνησε;

Με χειροβομβίδα.

Στο οχυρό Ντιεν Μπιεν Φου.

Τα famous last words του δεν τα γνωρίζουμε. Αλλά έχει μείνει famous το πόσο υποτίμησε τον αντίπαλο, και πόσο υπερτίμησε εαυτόν.

Ο συνταγματάρχης πυροβολικού θεωρούσε αδύνατο να καταφέρουν οι Βιετμίνχ να φέρουν βαρύ πυροβολικό σε απόσταση βολής από το οχυρό. Αλλά τα μικρά κίτρινα ανθρωπάκια το πέτυχαν. Κομμάτι-κομμάτι μεταφέρανε τα πυροβόλα τους μέσα από τη ζούγκλα.

Ο Σαρλ επίσης έκανε το λάθος να διαβεβαιώσει ότι κάνενα πυροβόλο των Βιετμινχ δεν θα προλάβει να ρίξει τρεις φορές, πριν καταστραφεί από τα δικά του

Τη πρώτη νύχτα της επίθεσης, που εξελίχθηκε σε πολιορκία πενηνταπέντε ημερών, οι Βιετμινχ έριξαν κοντά δέκα χιλιάδες οβίδες. Ο Πιρό αυτοκτόνησε την επομένη.

Αν μη τι άλλο διέθετε ευθιξία ο άνθρωπος. Και εικάζω πως ακριβώς λόγω της ευθιξίας χρησιμοποιήσε χειροβομβίδα. Και όχι το προσφορότερο, υποθέτω, πιστόλι του. Για να δώσει ένα μακάβριο μέτρο της αποτυχίας του.

Τον θάψανε στα μουλωχτά. Για να μην πέσει το ηθικό των ανδρών. Ενώ το ότι χάθηκε με το τζιπ ήταν καθησυχαστικό.

Θυμήθηκα την ιστορία διαβάζοντας το σχόλιο του j95 για το ισοζύγιο ισχύος στο Λίβανο, καθώς βέβαια και μαθαίνοντας τα νέα για την αλλαγη ισραηλινού διοικητή στο μέτωπο.

Ακίνδυνο Μπλε

Θα ζητούσα να γράψουν στην ταφόπλακά μου: ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗ ΛΙΝΤΑ ΡΟΝΣΤΑΝΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ

«...
Βλέπετε, αν δεν είχα γίνει συγγραφέας θα βρισκόμουν σχεδόν σίγουρα κάπου στη μουσική βιομηχανία, κάπου στη δισκογραφική βιομηχανία συγκεκριμένα. Θυμάμαι τότε στα σίξτις που πρωτάκουσα τη Λίντα Ρόνσταντ. Ήταν φιλοξενούμενη στο τηλεοπτικό σόου του Γκλεν Κάμπελ και κανείς μέχρι τότε δεν είχε ακούσει γι' αυτήν. Έπαθα πλάκα ακούγοντας και κοιτάζοντάς την. Αγόραζα δίσκους και η δουλειά μου ήταν να βρίσκω ταλέντα που θ' άξιζαν πολλά. Όταν είδα τη Ρόνσταντ το ήξερα πως ήταν μια από τις σπουδαιότερες στη χώρα. Έβλεπα στο μέλλον. Αργότερα, αφού έβγαλε μερικούς δίσκους που δεν έκαναν επιτυχία αλλά εγώ πιστός τους αγόρασα, υπολόγισα με ακρίβεια το μήνα που θα έκανε το μπαμ. Έγραψα ακόμα και στην Κάπιτολ και τους το 'πα: ο επόμενος δίσκος που θα βγάλει η Ρόνσταντ θα είναί η απαρχή μιας καριέρας δίχως προηγούμενο στη δισκοβιομηχανία. O επόμενος δίσκος της ήταν το «Heart Like α Wheel». Η Κάπιτολ δεν απάντησε στο γράμμα μου, αλλά τι διάολο, είχα δίκιο κι ήμουν ευτυχισμένος γι' αυτό. Να γιατί θα είχα ριχτεί σ' αυτό, αν δεν είχα ανακατευτεί με την ε.φ. Το έργο που παίζω στο μυαλό μου είναι ότι ανακάλυψα τη Λίντα Ρόνσταντ και θα με θυμούνται σαν τον κυνηγό ταλέντων που της έκανε συμβόλαιο για την Κάπιτολ. Θα ζητούσα να γράψουν στην ταφόπλακά μου:

ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗ ΛΙΝΤΑ ΡΟΝΣΤΑΝΤ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ
...»

Θυμωμένο Πορτραίτο: Ο Φιλιπ Ντικ μιλάει για τον Φιλιπ Ντικ
Μετάφραση: Γιάννης Ανδρέου
(ΕΙΣΑΓΩΓΗ στη συλλογή διηγημάτων «Ο Χρυσαφένιος Αντρας»)

Δεν έχω λόγια να εκφράσω τη χαρά μου που ανακάλυψα πως το altfactor είναι πάλι στον αέρα.

Τον Φίλιπ Ντικ τον βρήκα ψάχνοντας για τη Λίντα Ρόνσταντ
Τη Λίντα Ροντσταντ τη αναζήτησα ακούγοντας το Blue Bayou.
Το Blue Bayou το έβαλα για να διαβάσω το βλογοδοιπορικό γνωμοδότη και μιραντολίνας.

In no special order (Φ, Σ, Ν, Λ²) , thank you very much everybody.

Ακίνδυνη Απανθρωπιά

Ακίνδυνη Ανθρωπιά θα ήταν περισσότερο κατάλληλος τύλος.

Στο σιενεν έχει πρωτοσέλιδη είδηση τους θανάτους απο ρουκέτες της Χεζμπολάχ στην πόλη Κφαρ Γκιλαντί του βόρειου Ισραήλ.

Στη πρώτη σελίδα ο τίτλος είναι "Μπαράζ ρουκετών της Χεζμπολάχ σκοτώνει 10"

Μέσα ο τίτλος του άρθρου είναι "10 Ισραηλινοί, 8 Λιβανέζοι νεκροί καθώς μαίνονται οι μάχες"

Στην πρώτη σελίδα επίσης μαθαίνουμε ότι στο Ισραήλ σκοτώθηκαν ten people ενώ στο Λίβανο eight civilians.

Μέσα, εκτός από ten people, οι ισραηλινοί νεκροί αναφέρονται ως ten deaths, nine bodies, nine young bodies. Οι δύο τελευταίοι χαρακτηρισμοί είναι από αναπαραγωγή μαρτυρίας δημοσιογράφου του ραδιοφώνου του ισραηλινού στρατού.

Που είναι το περιέργο; Ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός ότι οι εννέα, από τους δέκα, νεκροί ήταν έφεδροι στρατιώτες.

Είναι άξιος επαίνων ο συντάκτης της είδησης. Σου λέει πάνω απ' όλα είμαστε άνθρωποι. Άνθρωποι και οι λιβανέζοι, άνθρωποι και οι ισραηλινοί. Αν έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και ενώ η Χεζμπολάχ ρίχνει τις ρουκέτες στον κούτουπο αυτές πήγαν και πέτυχαν στρατιώτες, ε ας μην το κάνουμε και ζήτημα.

Πάνω απ' όλα ανθρωπιά.

Για προπαγανδιστικά τερτίπια της άλλής πλευράς, δείτε τα πιθηκάκια του justanothergoneoff

Ακίνδυνη Ισαπόσταση

Στα πλαίσια της προαγωγής του ορθού λόγου καταθέτω μια ιδέα η πρωτοτυπία της οποίας, θέλω να πιστεύω, έγκειται στο ότι τηρεί ίσες αποστάσεις τόσο από τους υπερασπιστές όσο και από τους κατήγορους της θεωρίας των ίσων αποστάσεων.

Γίνεται λοιπόν λόγος, και κάποια στιγμή θα έρθει και η ώρα της πράξης, για την εκεχειρία στο Λίβανο. Παρά τα διαφορετικά σημεία εκκίνησης, και πιθανότητα διαφορετικά σημεία τερματισμού, οι "τρίτοι" φαίνεται να συμφωνούν με την ιδέα να αναπτυχθεί μια "δύναμη" στα νότιο Λιβανο, προκειμένου να εμποδιστεί φράση της Χεζμπολάχ.

Δεν εξετάζω αν αυτό είναι εφικτό, σωστό, δίκαιο, οτιδήποτε. Απλά το παίρνω σαν δεδομένο.

Αν λοιπόν αναπτυχθεί μια τέτοια "δύναμη", από τη μια πλευρά των συνόρων, η θεωρία των ίσων αποστάσεων δεν επιβάλλει να συμβεί κάτι ανάλογο και από την άλλη πλευρά;

Προτείνω, σαν μέτρο ακίνδυνης ισαπόστασης, να αναπτυχθεί μια δύναμη παρατηρητών στα αεροδρόμια της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι τα αεροσκάφη δεν θα φέρουν όπλα αέρος-εδάφους. Ακόμη καλύτερα, όλα τα σχετικά όπλα να αποθηκευτούν και οι χώροι να σφραγιστούν από τον ΟΗΕ.

Υπερασπιστές, καλά δεν τα λέω;
Κατήγοροι, καλά δεν τα λέω;

Ορίστε, ποιος να το πίστευε, ο politically incorrect ορθολογισμός είναι φίλος μας!

Ακίνδυνη Προσευχή

από κάποιον που δεν πιστεύει καν (αλλά δεν πειράζει, λέει).

Όχι σαν αυτές του Κουκ με τα νυστέρια.

Ιν αδερ νιουζ. Το όνομα Ρωμανίδης μου χτύπησε ένα καμπανάκι. Του έχει αφιέρωση ο Ιερόθεος Βλάχος (Ναυπακτίας) στο βιβλίο του "Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία, πατερική θεραπευτική αγωγή". Αναφέρεται εκτενώς στη σημασία των δακρύων και του κλάματος για τη θεραπεία της καρδιάς (ναι, αυτής με τους στρόφαλους και τα έμβολα) κι έτσι έκανα τη σύνδεση

Ακίνδυνη Ταινιοκριτική

Έλεγα λοιπόν Κουκ, για το χάπυ εντ στην Υπόθεση Καρλίτο.


Στο κλιπάκι (σπουδαία εφεύρεση τελικά το YouTube) βλέπουμε τον Καρλίτο να ξεψυχάει πάνω στο φορείο. Όμως δεν είναι αυτό το τέλος. Έτσι ξεκινάει η ταινία. Το πραγματικό τέλος είναι η Γκέιλ να χορεύει στην ακρογιαλιά με το γιο της. Και είναι ευτυχές τέλος.

Για την ακρίβεια είναι το τέλος που εύχεται ο Καρλίτο. Να χρησιμοποιήσει τα λεφτά για να ξεφύγει. Δεν μαθαίνουμε αν τελικά αυτό συμβαίνει, πάρα μόνο ότι ο Καρλίτο πιστεύει πως η Γκέιλ το αξίζει, το χρειάζεται και της το εύχεται. Ολόψυχα καθώς ξεψυχά.

Ο Καρλίτο θέλει να αλλάξει. Να γίνει όχι "άλλος" άνθρωπος, αλλά άνθρωπος. Στ' αλήθεια το θέλει. Προσπαθεί γι' αυτό. Προπσθεί όσο καλύτερα μπορεί. Και αποτυγχάνει όσο καλύτερα μπορεί.

Θυμάσαι που αποτυγχάνει Κουκ; Εκεί που χαρίζει τη ζωή στον Μπένυ Μπλάνκο. Ο Μπένυ δεν είναι το παρελθόν από το οποίο ο Καρλίτο θέλει να ξεφύγει. Είναι ο ίδιος ο παλιός Καρλίτο.

Αν σκοτώσει τον Μπένυ, τότε ο Καρλίτο μας δεν αλλάζει. Κι αν δεν τον σκοτώσει, τότε ο παλιός Καρλίτο θα σκοτώσει τον νέο.

Catch-22;

Όχι. Ο Καρλίτο έχει ήδη αλλάξει. Δεν θα μπορέσει να πιάσει στα χέρια του τους καρπούς της αλλαγής, αλλά τους έχει γευτεί και μόνο που αποφάσισε να αλλάξει.

Ξεψυχάει γαλήνια. Με τη γαλήνη εκείνη που έχει ο άνθρωπος που γνωρίζει ότι απέτυχε όσο καλύτερα μπορούσε.

Γιατί το Όταν Σπασαμε Τις Αλυσίδες έχει σαντ εντ και πως συνδέεται μ' αυτό το χάπυ εντ.

Είναι μπερδεμένες οι σκέψεις στο κεφάλι μου. Να πω μόνο πως είναι δυστυχία αυτό που κάνει ο Πουατιέ. Που επειδή προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να πάρει μαζί του στην ελευθερία τον Κέρτις, μένει κι αυτός πίσω. Να τους πιάσουν και τους δύο.

Δεν είναι ηρωισμός, ούτε αυταπάρνηση. Ούτε καν βλακεία. Είναι δυστυχία. Δεν βοηθάς τον άλλο κάνοντας του παρέα στη δυστυχία. Δεν τον ωφελείς σε τίποτα. Και όταν καταλάβει, έστω και αργά, στη δυστυχία του θα προστεθεί κι αυτή της καταστροφής του παρολίγον σωτήρα του.

Μακάρι να μπορούσα να γράψω καθαρότερα.

Να μου επιτρέψεις και μερικές παρατηρήσεις Κουκ. Εγώ Χατόρι Χάντζο της ρητορικής; Close but no cigar.

Ο bfo είναι πράγματι εξαιρετικός και μπορώ μάλιστα να σου πω ότι στο μπλογκιν έχει δείξει λίγα.

Για τον εμφύλιο που λες, τα πράγματα είναι απλά. Εγώ θα πάω με την πλευρά που θα δώσει άνετες αρβύλες. Αν τώρα εσύ φοράς αυτές τις συγκεκριμένες αρβύλες, δεν τίθεται θέμα εμφυλίου. Είσαι η ενσάρκωση του Εχθρού ούτως ή άλλως.

Ευχαριστώ Κουκ (και μη μου πειράζεις τον Ντε Πάλμα)

Ακίνδυνο Χάπυ Εντ

Sorry boys
all the stitches in the world can't sew me together again
Lay down...
Lay down...
Gonna stretch me out in Fernandez funeral home on Hun and Ninth street
Always knew I'd make a stop there
But a lot later than a whole gang of people thought
Last of the MohoRicans
Well maybe not the last
Gail's gonna be a good mom
New improved Carlito Brigante
Hope she uses the money to get out
No room in this city for big hearts like hers
Sorry baby
I tried the best I could
Honest
Can't come with me on this trip, Loaf
Getting the shakes now
Last call for drinks
Bars closing down
Sun's out
Where are we going for breakfast?
Don't wanna go far
Rough night
Tired baby... Tired

και μετά βλέπουμε τη Γκέιλ να χορεύει για το γιο της με φόντο το ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία στις Μπαχάμες.

Ο Τζόε Κόκερ τραγουδάει Γιου Αρ Σοου Μπιούτιφουλ (Του Μί)

χάπυ εντ

update

Ακίνδυνο Λυκόφως

Συμφωνώ απολύτως.
Κατά την εικοσαετία 1954-1974 τα αγόρια και τα κορίτσια αναζητούσαν και έβρισκαν πρότυπα συμπεριφοράς στα σχολικά εγχειρίδια. Οι θαυμαστές εφευρέσεις της δισκογραφίας και του κινηματογράφου δεν είχαν αφιχθεί ακόμα στη χώρα.

[απεργούσαν τραίνα και βαπόρια]

Λαϊκά τραγούδια και λαϊκές ταινίες ούτε για δείγμα. Η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη, ο Αλεξανδράκης και ο Κούρκουλος, η Λαμπέτη και η Μελίνα, ο Κακαβάς και ο Φούντας, ενσάρκωναν ρόλους φαντασμάτων. Η μυθοπλασία του Σακελάριου και του Τσιφόρου έτρωγε τη σκόνη των συγγραφέων σχολικών εγχειριδίων.

Πραγματικά κάποιοι ζούμε σε άλλη διάσταση!

Ακίνδυνος (αλλά) Λέων

Ακίνδυνες Βρισιές

Everybody's going meta

Beetle Bailey goes positively meta

Από το Language Log, για τον JustAnotherGoneOff και τον Κουκ.

Ακίνδυνο Πρήξιμο

Ο Π (αριστερά) καταφέρνει στον Ακίνδυνο το σχεδόν θανατηφόρο χτύπημα ashekat-otopeh-nidi-mure. Θα προλάβει ο Ακίνδυνος να σηκωθεί πριν ο διαιτητής μετρήσει ως το δέκα; Απόδοση Ακίνδυνου 42, Απόδοση Π 3,14 Πάμε Στοίχημα

Aχ βρε ακίνδυνέ μου, συνεχίζεις απτόητος ενώ στις διαδοχικές απαντήσεις μου φρόντισα να ανεβάσω που και που τη θερμοκρασία, μήπως και αισθανθείς ότι γίνεσαι κουραστικός. Kανονικά π.χ. δεν θα έθιγα ένα μεμονωμένο ορθογραφικό λάθος - όλοι μπορεί να κάνουμε - αλλά το εκμεταλλεύτηκα για να ειρωνευτώ το ότι θεώρησες λογικό να μου παραθέσεις ολόκληρα λήμματα από ερμηνευτικό λεξικό της ελληνικής (νομίζω πως φαίνεται ότι ελληνικά, τουλάχιστον, ξέρω).

Θεώρησα λογικό να παραθέσω 3 (ολογράφως τρία) λήμματα (στο δικό μου μόνιτορ πιάσανε 13 γραμμές) για να δείξω ότι οι θετικές σημασίες που χρησιμοποιήσα δεν είναι δικές μου αυθαιρεσίες. Ευχαρίστησες που επιτέλους έμαθες τι θα πει στρατευμένος και αποστολή. Είσαι αληθινός τζέντλεμαν. Σου διέφυγε όμως η ευχαριστία για τον ζηλωτή, λέξη την οποία προηγούμενα απέρριψες μετά βδελυγμίας επειδή έχει αρνητική χροια.

Δηλαδή έχεις ήδη ειρωνευτεί, έστω κατά τα 2/3, την παράθεση των λημμάτων. Και λες ας επαναλάβω την ειρωνεία, αυτή τη φορά εμμέσως με την επισήμανση ενός ορθογραφικού λάθους. Επισήμανση η οποία θα ανεβάσει τη θερμοκρασία. Η άνοδος της οποίας θα με κάνει να συναισθανθώ ότι γίνομαι κουραστικός.

Ανακεφαλαιώνω, γιατί τις πολύπλοκες προτάσεις δυσκολεύομαι να τις κατανοήσω. Μια παράθεση λημμάτων για τη σημασία των λέξεων την ειρωνεύεσαι με μια ορθογραφική παρατήρηση, με τη προσδοκία να ανέβει η θερμοκρασία ώστε να καταλάβω πως έχω γίνει κουραστικός. Βέβαια, γιατί όχι; Βγάζει νόημα.

Kάνε μας ολονών τη χάρη να κοιτάξεις από την αρχή όλο το διάλογό μας για να δεις πώς ενεργείς. Mέχρι στιγμής μας έχεις κατακλύσει με σελίδες επί σελίδων για να πεις τι;

Καταρχήν, λατρεύω αυτή τη μετάβαση από το πρώτο ενικό στο πρώτο πληθυντικό. Βρίσκω υπέροχη αυτή την αίσθηση του πλήθους. Και ζητάς εκ μέρους αυτού του φανταστικού ή πραγματικού πλήθους να αντιληφθώ, επιτέλους, ότι μέχρι στιγμής σας έχω κατακλύσει με σελίδες επί σελίδων. Για να δσούμε πόσες είναι αυτές οι σελίδες

Α 91 λέξεις, 16/6 2¨50 μμ
Π 566 λέξεις 17/6 3¨57 πμ
Α¨675 λέξεις 18/6 2¨03 πμ
Π 1206 λέξεις 18/6 1¨22 μμ
Α 1053 λέξεις 19/6 5¨31 μμ
Π 527 λέξεις 20/6 7¨04 πμ
Α 593 λέξεις 21/6 6¨10 μμ
Π 542 λέξεις 21/6 8¨42 μμ

Αυτά είναι τα σχόλια και των δυό μας. Δεν έχω βάλει στο μέτρημα το εναρκτήριο άρθρο, μόνο τα σχόλια που απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλο.

Άθροιστικά έχουμε Ακίνδυνος 2412 λέξεις - Π 2841. Πρακτικά ισοπαλία είμαστε. Άρα ποιος κατακλυσμός;

Ότι ενώ δεν φαίνεται να διαφωνείς με την ουσία των γραφομένων μου, έχεις αντίρρηση για το πώς και γιατί έφτιαξα ένα σημείο σε ένα δικό μου κείμενο και ένα σημείο σε ένα άλλο. Σα να λέμε (για να συνεχίσω τα κηπουρικά) τρώγεται ο κήπος μου, αλλά επιμένεις να έχεις ενστάσεις για το πώς κράτησα τη χειρολαβή του σκαλιστηριού σε δύο στιγμές. Έλα Xριστέ και Παναγία δηλαδή, για να μην πω τίποτε άλλο. Mπαίνεις σε ένα blog για να υποδείξεις πιεστικά και με ένα σωρό εξυπνάδες πώς θα έπρεπε να έχει σκεφτεί κάποιος για να φτιάξει το κείμενό του

Αναφέρθηκα σε συγκεκριμένα παραθέματα και εξήγησα επαρκώς το γιατί. Δεν συμμερίζεσαι τους ισχυρισμούς μου, δεκτό. Πολύ περισσότερο θεωρείς ότι πρόκειται για εξυπνάδες αερολολογίες ή ότι άλλο θερμαντικό, κι αυτό δεκτό. Η επίκληση της κυριότητας του κειμένου αντιλαμβάνεσαι ότι είναι κωμική; Δεν είναι σωστό να σχολιάσω, με τους όρους που το έκανα, δυο σημεία κειμένων σου διότι είναι δικά σου κείμενα και επομένως τι; Θα έρθει η εφορία και θα ζητήσει τα ρέστα;

Αν ήμασταν δέκα χρονών και το επίμαχο αντικείμενο ήταν τα παιχνίδια σου, να πω ναι, έχεις τα δίκια όλου του κόσμου. Αλλά τουλάχιστον εσύ δεν δείχνεις για δέκα.

(και μετά αναρωτιέσαι ποιός έχει «αίσθηση αποστολής» - βλέπε και τη σύσταση «η ανάγνωση του άρθρου είναι Υ-ΠΟ-ΧΡΕ-Ω-ΤΙ-ΚΗ» στο πρόσφατο ποστ σου).

Το ποστ στο οποίο περιέχεται η αυστηρή υποχρέωση προέκυψε από ποστ της μιραντολίνας. Ήταν σχετικά με ένα άρθρο από το Atlantic Monthly που υποστήριζε τα βασανιστήρια. Σε εκείνο το ποστ της μιραντολίνας έβαλα λινκ στο ποστ που διάβασες στο δικό μου μπλογκ. Μετέφρασα την ιστορία του δύστυχου αφγανού και εμφατικά παραπέμπω στην πηγή επειδή υποστηρίζει τα αντίθετα από την πηγή της Μιραντολίνας.

Για να το πω αλλιώς, μαζί με το «ζειν ακινδύνως» εξασκείς και το πρήζειν επικινδύνως (ή, αλλιώς, pissing around and pissing us off, αφού σου αρέσουν και οι ουρολογικές αναλύσεις!).

Consider it done! (βέβαια τα ουρολογικά είναι δική σου συνεισφορά)

Στο "Ακίνδυνα Κόμικς" αυτοσαρκάζεσαι ωραία ο ίδιος, τελειώνοντας με το «Αισίως έφτασα τις 1200 λέξεις! Δεν το ξανακάνω.» Στα ποστς σου να το ξανακάνεις - σε επαναλαμβανόμενα σχόλια επί μιάς λεπτομέρειας ή επί των στόχων κάποιου που σου λέει ότι δεν είναι έτσι, μην το ξανακάνεις, να χαρείς.

Τα ποστ είναι τέσσερα. Επομένως επαναλαμβανόμενα μπορεί να θεωρηθούν το πολύ τα τρία. Που ούτε αυτό στέκει, μιας και ουσιαστικά στο δεύτερο αναπτύσσω το σκετπικό μου. Επομένως στη χειρότερη περίπτωση το τρίτο και το τέταρτο ήταν περιττές επαναλήψεις. Ειδικά όσον αφορά τους στόχους, η αναφορά σ' αυτούς έληξε στο τρίτο σχόλιο μου με την παράθεση των λημμάτων και την εξήγησή μου για την πονηριά που μου καταλόγισες. Εσύ είσαι αυτός που συνέχισε. Και, οποία έκπληξη, ενώ στο τέταρτο σχόλιό μου δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά μου σε στόχους, εσύ επανέρχεσαι. Ασφαλώς αφού μου το ζητάς δεν θα το ξανακάνω.

Όσο για τα "επαναλαμβανόμενα σχόλια επί μιας λεπτομερείας", να σου θυμίσω πως η απάντηση σου στο δεύτερο σχόλιό μου περιελάμβανε το εξής "πρέπει να σταματήσεις τα κόλπα να πιάνεσαι από μιά γενική παρατήρηση της εισαγωγής και να προσέξεις ποιό ήταν το συγκεκριμένο θέμα εκείνου του ποστ". Σε μένα αποδίδεις κόλπα αλλά εσύ κάνεις ζογκλερικά μεταξύ γενικής παρατήρησης (κι αυτή λεπτομέρεια;), συγκεκριμένου παραθέματος (άλλη λεπτομέρεια) και του θέματος του ποστ. Μήπως, απλά μήπως λέω, το συγκεκριμένο παράθεμα το έχεις "ολίγον" αδιαπραγμάτευτο λόγω του συναισθηματικού σοκ που προκαλεί στον αναγνώστη; Η μποξέρ-μποξέρ ή ζογκλέρ-ζογκλέρ, και τα δυο δε γίνεται.

Aν θέλεις να παίξουμε ανάποδα το παιχνίδι σου να κόπτεσαι για το πού «σφάλλουν», «αστοχούν» κτλ. οι άλλοι, μπορώ να αρχίσω λέγοντας να διορθώσεις το «νέος γενναίος κόσμος» στο πρόσφατο ποστ σου, γιατί το brave, στην πασίγνωστη αυτή φράση του Σαίξπηρ, δεν σημαίνει γενναίος αλλά θαυμαστός. Aν η μετάφραση του άρθρου για τον Passaro είναι δική σου, μπορώ να προχωρήσω και σε μία επιδειξούλα του τι ήρθες και κάνεις.

Ευχαριστώ για τη διόρθωση, και τις επόμενες. Ναι, η μετάφραση είναι δική μου. Το εκτιμώ ιδιαιτέρως που θα ασχοληθείς και βεβαιώς θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σου, γραμμένα με βιβλικό ταμπεραμέντο ελπίζω. Σημείωσε πως επιχείρημα (ο θεός να το κάνει) του στυλ "αυτή είναι η δική μου μετάφραση" από μένα δεν θα ακούσεις.

Για το σαν και το ως.

Αν πρόσεξες στον Πάνο δεν έκανα κάποια διόρθωση. Με ρωτάει για τον τρόπο που τα χρησιμοποίησα και εξηγώ Και βεβαίως στην εξήγηση θα διάβασες να αναφέρω ότι το σαν έχει εξοβελίσει το ως. Διευκρίνησα απλά ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η διάκριση μου ήταν χρήσιμη, προκειμένου να αποφύγω τις περιφράσεις. Δεν εξαίρεσα τον εαυτό μου από εκείνους που χρησιμοποιούν το σαν αντί του ως. Ναι, γνωρίζω τη διαφορά. Ναι, παραταύτα κάνω κι εγώ το λάθος.

Εύγε που μπήκες στο κόπο, αναμένω εναγωνίως την ιερεμιάδα για τη μετάφραση.

Ακίνδυνη Παραχάραξη

O Αδίστακτος Μέγας Παραχαράκτης.

Θα πλαστογραφήσει ό,τι του κατέβει προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του.
Φυσικά δεν την άφησε να το δει.


εάν ήμουν εσύ θα κλίκαρα το μπιλιέτο.

Ακίνδυνη Κουβεντούλα

Η ανάκριση άρχισε αρκετά χαλαρά. Με τη φιλική Νότια προφορά του ο Μπράιαν ξεκίνησε με τα βασικά: Έχεις συναντηθεί ποτέ με Ταλιμπάν; Ήσουν εσύ Ταλιμπάν; Μετά η κουβέντα στράφηκε στο πρόσφατο ταξίδι του Γουόλι στο Πακιστάν.

"Πριν πόσο καιρό βρέθηκες στο Πακιστάν;" ρώτησε ο Μπράιαν.

Ο Γουόλι φαινόταν μπερδεμένος, και αμφέβαλλα αν ήταν σε θέση απαντήσει. Ο κόσμος στο Κουνάρ δεν έχει ημερολόγια· οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την ηλικία τους.

"Δεν χρειάζομαι μια συγκεκριμένη ημερομηνία", είπε ο Μπράιαν. "Ήταν πριν δυο-τρεις μέρες; Δυο-τρεις βδομάδες; Δυο-τρεις μήνες;".

"Δεν ξέρω" απάντησε ο Γουόλι. "Μου είναι στ' αλήθεια δύσκολο να υπολογίσω".

Οι Αμερικανοί κοιτάχτηκαν. Τον σκούντηξα: "Μπορείς τουλάχιστο να πεις αν ήταν 2-3 βδομάδες ή 2-3 μήνες, κάτι τέλος πάντων;" Αλλά δεν μπορούσε. Γι' αυτόν, όπως και για πολλούς συμπατριώτες του, ο χρόνος ξετυλιγόταν μόνο προς τα μπρος. Δεν υπήρχε τρόπος να ανατρέξεις στα περασμένα και να τα ανασυνθέσεις.

"Εγώ απλώς, πάω γα ύπνο, ξυπνάω και είναι μια καινούρια μέρα" εξήγησε.

"Τρώω, πέφτω για ύπνο και έρχεται πάλι μια καινούρια μέρα".

Οι Αμερικανοί δεν τον πίστευαν με τίποτα. Ανέλαβε ο Ντέιβ.

Ρώτησε τον Γουόλι που βρισκόταν πριν δεκατέσσερεις μέρες, μια νύχτα που τρεις ρουκέτες έπληξαν την αμερικανική βάση. "Πως γίνεται να μη ξέρεις που βρισκόσουν μια νύχτα που εκτοξεύτηκαν τρεις ρουκέτες;" είπε. Ο Γουόλι εξήγησε ότι οι νύχτες του συχνά διακόπταν από εκρήξεις.

Αν και καθισμένος, ο Ντέιβ έμοιαζε να γιγαντώνεται από την οργή. Η συπεριφορά του επιδεινώθηκε, σαν έπαιζε το ρόλο του κακού ανακριτή (ειδικά σε σύγκριση με τον Μπράιαν, του οποίου η Νότια φιλοξενία απάλυνε ακόμα και τη σκληρή ανάκριση του ύποπτου σαν τρομοκράτη). Ο Ντέιβ κάρφωσε τον Γούολι με ένα απηνές βλέμα. Ο Γουόλι ανταποκρίθηκε με ένα νευρικό χαμόγελο.

"Μετάφρασέ του αυτό!" εξερράγη ο Ντέιβ: "Δεν πρόκειται για πλάκα! ΜΗ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ!".

"Ζητώ συγνώμη, δεν είχα πρόθεση να τον προσβάλλω" απάντησε ο Γουόλι ανήσυχος. "Είναι δύσκολο για μένα. Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όσα λέει. Με κοίταζε και δεν ήξερα τι να κάνω. Τι έπρεπε να κάνω;" με ρώτησε.

Δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Η συμπεριφορά του Ντέιβ ήταν απρόβλεπτη. Λίγε μέρες πριν είχα φιλική κουβεντούλα μαζί του για το μικρό γιο του, πως μάθαινε την αλφαβήτα, να μετράει από το ένα ως το είκοσι και ανάποδα. Αλλά τώρα φερόταν σαν να ήταν γεμάτος θυμό. "Αν λες ψέμματα, ολόκληρη η οικογένειά σου, τα παιδιά σου, όλοι θα έχουν συνέπειες εξαιτίας σου".τον απείλησε.

Καθώς μετέφραζα, άρχισα να νιώθω πως οι λέξεις του Ντέιβ προν τον Γουόλι ήταν δικές μου και η μόνη επιθυμία μου ήταν να σταματήσω να του λέω τέτοια πράγματα.

"Η θέση σου χειροτερεύει" τον προειδοποίησε ο Ντέιβ. Πως θα έλεγα τέτοιο πράγμα στον Γουόλι, αφού ο πατέρας μου τον είχε διαβεβαιώσει ότι ερχόμενος στη βάση όλα θα βελτιώνονταν;

Κανείς δεν φερόταν όπως με έναν κανονικό διερμηνέα· και οι δύο έκαναν σχόλια που απευθύνονταν ειδικά σε μένα. Στο ένα αυτό είχα τον Γουόλι να εκλιπαρεί "Είμαι αθώος, είμαι αθώος". Στο άλλο είχα τον Μπράιν να απορρίπτει "Αποκλείεται". Τι έπρεπε να κάνω, να λογοφέρω ή να συμφωνήσω;

Κάποια στιγμή είπα πως ο Γουόλι μου απηύθυνε προσωπικές συναισθηματικές εκκλήσεις και ότι ο άλλος μεταφραστής στην αίθουσα, ένας ντόπιος Αφγανός εργαζόμενος στη βάση, έπρεπε να αναλάβει αυτός. Τότε στα μουλωχτά προσπάθησα να επηρεάσω τον Μπράιαν: "Δεν ξαναμεταφράζω γι' αυτόν τον τύπο" του ψιθύρισα. "Δες πως φέρεται".

"Τι εννοείς;" απάντησε ο Μπράιαν, μάλλον παρεξηγώντας "Είμαι απολύτως ήρεμος".

"Εσύ είσαι, αλλά κοίτα τον Ντέιβ" του είπα.

Ο Μπράιαν σήκωσε αδιάφορα τους ώμους.

Η ανάκριση συνεχιζόταν, ήμουν ανακουφισμένος που είχα παραμερίσει αλλά και πάλι δεν ήταν λίγο να παρακολουθώ τον Ντέιβ να απειλεί τον Γουόλι. Τελικά οι ερωτήσεις σταμάτησαν και ο Γουόλι στεκόταν με το πρόσωπο στον τοίχο καθώς οι Αμερικανοί τον ετοίμαζαν για το κρατητήριο. "Υπάρχει κάτι που θες να δώσεις στην οικογένειά σου;" τον ρώτησε ο Ντέιβ.

Η ερώτηση τρομοκράτησε τον Γουόλι. "Όχι, όχι" τραύλισε.

Πλησίασα τον Γουόλι και για να τον καθησυχάσω, έβαλα το χέρι μου στον ώμο του.

"Απλά πες την αλήθεια" του είπα προσπαθώντας να ακουστώ φυσιολογικός. "Τίποτα δεν πρόκειται να σου συμβεί, αν πεις την αλήθεια". Μετά βγήκα από την αίθουσα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να επιστρέψω και να τον αναζητήσω.

Πέθανε πριν προλάβω.

Στις 17 Ιουνίου του 2004 ένα πολυμελές ορκωτό δικαστήριο άσκησε δίωξη στον ιδιώτη εργολάβο της CIA Ντέιβιντ Α. Πασσάρο, για βιαιοπραγία. Ο Πασσάρο, ο πρώτος μη στρατιωτικός που είναι κατηγορούμενος στην έρευνα για την κακομεταχείριση κρατουμένων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, κατηγορείται για ξυλοδαρμό του Γουόλι με μπουνιές, κλωτσιές και ένα μεγάλο φακό.

---

Απόσπασμα από την αφήγηση του Χαϊντέρ Ακμπάρ στην Σούζαν Μπάρτον. Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2004 στο περιοδικό των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Το υπεξαίρεσα από το άρθρο The Use of "Torture" in Interrogation του απόστρατου ταγματάρχη πεζοναυτών Anthony F. Milavic. Η ανάγνωση του άρθρου είναι Υ-ΠΟ-ΧΡΕ-Ω-ΤΙ-ΚΗ.

Ο Αμπντούλ Γουόλι, κατά την εκτίμηση των οικείων του, ήταν 28 χρονών. Αμφιβάλλει κανείς ότι ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός;

Ακίνδυνα Κόμικς

Στο άρθρο Ο Δικαστής “Ντρεντ” Πολύδωρας, είχα μια διαφωνία με τον JustAnotherGoneOff που χαρακτηρίζει το κομικ αυτό (όχι τη κυβέρνηση, το άλλο κόμικ) σαν "πασίγνωστο αηδιαστικό νεοναζιστικό". Επίσης σε σχόλιό του ο NetPen σημειώνει «Ο Δικαστής Ντρεντ, ως “ηρωοποίηση” της αυθαιρεσίας και της ανέλεγκτης καταστολής (”I am the law!”) είναι από τις χειρότερες κομιξίστικες μορφές, συμφωνώ. Αν θέλει κανείς να ειρωνευτεί τα χειρότερα σενάρια για την κοινωνία, δεν κάνει ήρωα τον εκφραστή τους. Το αντίθετο».

Να ξεκινήσω από το σημείο που συμφωνώ. Ο κόσμος του Ντρεντ είναι ένα καθεστώς μιλιταριστικού ολοκληρωτισμού. Δεν υπάρχει καν η δικτατορία του ενός κόμματος, όπως την είδαμε στους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα. Απουσιάζει κάθε έννοια πολιτικής οργάνωσης. Υπάρχουν οι Δικαστές, και μετά το Χάος. Για την ακρίβεια, υποτίθεται ότι, οι Δικαστές υπάρχουν προκειμένου η μεταπυρηνική κοινωνία της Μεγκασίτυ να μην κατρακυλήσει στο χάος.

Πέρα από τη δομή της κοινωνίας και την απάνθρωπη δράση των Δικαστών, υπάρχει και μια παραπομπή στη "μήτρα" των Δικαστών πανταχού παρούσα. Είναι αδύνατον να την αγνοήσει κάποιος. Τα δύο S στο κράνος των Δικαστών, ακριβώς στο ύψος των ματιών. Ουδεμία χρεία άλλων μαρτύρων, νομίζω.

Το ζήτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο ο "μύθος" του κόμικ προκαλεί την σιωπηρή (ή πολύ περισσότερο ρητή) συγκατάβαση του αναγνώστη στην αυθαιρεσία, την απανθρωπιά, την κτηνωδία των Δικαστών. Κατά πόσο η Μεγκασίτυ προβάλλει σαν ένας "νέος γενναίος κόσμος".

Να ξεκινήσω από το δεύτερο. Η Μεγκασίτυ, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ένα φουτουριστικό Ράιχ. Είναι ένας κόσμος ξεχαρβαλωμένος, σε αποσύνθεση. Είναι μια όαση(-βάλτος) τάξης σε μια απειλητική έρημο αταξίας. Ναι, όαση τάξης, από 'κείνο το είδος τάξης με την αποπνικτική μυρωδιά φρέσκου ανθρώπινου κρέατος. Οι Δικαστές δεν πουλάνε μια υπόσχεση νέου "ζωτικού χώρου". Αλλά ότι η έρημος της αταξίας δεν θα καταπιεί την όαση της τάξης. Νομίζω πως καθένας μπορεί να διακρίνει ένα παραλληλισμό με τη ρητορική για τη λεγόμενη Τρομοκρατία και τον πόλεμο της Δύσης εναντίον της.

Θεωρώ ότι η Μεγκασίτυ στις σελίδες του κόμικ κατά κανένα τρόπο δεν προβάλλει σαν ένας Παράδεισος, μια Ουτοπία. Ούτε καν σαν ναζιστική "ουτοπία". Στην "καλύτερη" περίπτωση μου φαίνεται σαν αναπόδραστη εκτρωματική κατάληξη κάθε ολοκληρωτικής "ουτοπίας". Στη "χειρότερη", σαν εκτρωματική κατάληξη της ίδιας της κατασκευής του Κράτους. Δεν θυμάμαι ποτέ διαβάζοντας κάποια ιστορία να σκέφτομαι "τι ωραία θα ήταν να ζω εκεί". Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι αυτή της ασφυκτικής καταπίεσης, του παράλογου ελέγχου, του αδιέξοδου.

Στο σκηνικό αυτό παρακολουθούμε τις περιπέτειες του δικαστή Ντρεντ. Σίγουρα είναι ο πρωταγωνιστής. Και η αφηγηματική δομή του εβδομαδιαίου κόμικ επιβάλλει, ανεξαρτήτως τι αντιμετωπίζει στην τρέχουσα ιστορία, να είναι παρών και στην επόμενη. Εκτός από πρωταγωνιστής είναι και ο Ήρωας. Διαπράττει φοβερά και τρομερά πράγματα, του συμβαίνουν (ενίοτε) φοβερά και τρομερά πράγματα. Η μομφή είναι ότι αν θες καταδείξεις την ασχήμια και τη φρίκη του ολοκληρωτισμού δεν το κάνεις με ήρωα της αφήγησής σου τον κατεξοχήν εκφραστή του ολοκληρωτισμού.

Ας αφήσουμε για μια στιγμή, αλλά όχι στην άκρη, τον Δικαστή Ντρεντ. Κι ας πιάσουμε τον ήρωα ενός άλλου, ακίνδυνου, κόμικ. Τον Σούπερμαν.

Ο Σουπερμαν και η Μετρόπολις φαίνεται να είναι ο αντίθετος πόλος του Ντρεντ και της Μεγκασίτυ. Εδώ έχουμε ένα κόσμο θετικό, με ανθρώπους αισιόδοξους, που ζουν στην αιχμή του μοντέρνου. Ο δε ήρωας είναι η προσωποποίηση της έμφυτης καλωσύνης. Ο Ντρεντ στις διαμαρτυρίες ενός πολίτη που πάει φυλακή για μια γελοία παράβαση, με παγερή αδιαφορία, αν όχι ενδόμυχη χαιρεκακία, θα επαναλάβει για νιοστή φορά το γνωστό "I am the Law". Ο Κλαρκ Κεντ, αντίθετα, με τη σούπερ ακοή του θα αντιληφθεί την έκκληση ενός παιδιού που έχει παγιδευτεί στις γραμμές του τρένου. Θα μεταμορφωθεί σε Σουπερμαν και με υπερηχητική ταχύτητα θα καλύψει την απόσταση όποια κι αν είναι Με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του είναι σε θέση, και το κάνει, να αποτρέψει κάθε δυστύχημα. Αλλά κι αν η αφήγηση επιάλλει για δραματουργικούς να συμβεί το κακό, ο Σουπερμαν θα υπερβάλλει εαυτόν για να επαναφέρει τα πράγματα στην αρχική τους κατάσταση.

Όμοεφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος. Ίσως όχι πλασμένος αγγελικά, αλλά με έναν άγγελο σε ρόλο συντηρητή.

Αν όμως ξύσουμε λίγο την επιφάνεια ο καθ'οδόν προς την ουτοπία κόσμος του Σούπερμαν αρχίζει να μοιάζει, τουλάχιστον σε μένα, με μια νικητήρια εκδοχή του κόσμου του Ντρεντ. Αν οι κάτοικοι της Μεγκασίτυ έχουν αποδεχθεί τον ολοκληρωτισμό των Δικαστών, σαν αναγκαία συνθήκη για τη διατήρηση της τάξης (αυτής με τη γνωστή μυρωδιά), οι κάτοικοι της Μετρόπολις έχουν μεταβιβάσει τις εθύνες τους, αλλά και την ελευθερία που η ανάληψη αυτών συνεπάγεται, στον Σούπερμαν.

Στην Μετρόπολις δεν θα πας στη φυλακή επειδή πέταξες ένα χαρτάκι στο δρόμο. Εξάλλου υπάρχει μια καλή πιθανότητα από τη στιγμή που φύγει από το χέρι σου μέχρι να φτάσει στο έδαφος, να περάσει και να το πιάσει ο Σούπερμαν. Εδώ που τα λέμε ο μετροπολίτης δεν χρειάζεται να ανησυχήσει ούτε αν ένα εργοστάσιο θα μολύνει τον αέρα ή το νερό της πόλης. Αν αυτό συμβεί θα καθαρίσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ο Σούπερμαν. Δεν έχει λόγο να καινοτομήσει, ότι κι αν επινοήσει είναι βέβαιο πως ο Σουπερμαν θα το κάνει καλύτερα και γρηγορότερα. Μπορεί βεβαίως να γκρινιάξει επειδή ο Σούπερμαν, φυσώντας με τα σούπερ πνευμόνια του για να διώξει το χημικό νέφος, του ξερίζωσε την πορτοκαλία από τον κήπο. Μπορεί ακόμα και να εξοστρακίσει τον Σούπερμαν από τη πόλη. Αλλά μέσα του ξέρει πως ο Σούπερμαν με την, επίσης σούπερ, γενναιοψυχία του δεν θα επιδείξει μνησικακία. Από τις εσχατιές του σύμπαντος θα ακούσει τις οιμωγές "βοήθεια Σούπερμαν, ο ουρανός πέφτει στα κεφάλια μας". Και θα τρέξει να καρφώσει τον ουρανό πίσω στη θέση του στο στερέωμα.

Για μένα ο κόσμος του Σούπερμαν είναι κι αυτός μια δυστοπία. Επειδή είναι παστέλ δυστοπία είναι λιγότερο άσχημος από την κατάμαυρη δυστοπία τιυ Ντρεντ;

Θα συμφωνήσω πως τα παιδιά δεν διαθέτουν πολιτικό κριτήριο. Έχουν όμως, πιστεύω, ανεπτυγμένη αν και όχι ώριμη την αίσθηση της αναλογίας. Ή της αναλογικότητας, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως ταιριάζει αυτή η λέξη. Σίγουρα ένα παιδί δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τον ολοκληρωτισμό του Ντρεντ με πολιτικούς όρους. Το βρίσκω απίθανο να κατανοήσει,με την πρώτη, πως οι Δικαστές δεν είναι λύση αλλά πρόβλημα. Πιστεύω όμως πως είναι σε θέση να κρίνει ως εξωφρενική τη φυλάκιση κάποιου για κατοχή ζάχαρης. Και σκέφτομαι τώρα μήπως το συγκεκριμένο αδίκημα τέθηκε επίτηδες από τους δημιουργούς του κόμικ ακριβώς επειδή ανταποκρίνεται στην επιθυμία των παιδιών για γλυκά.

Ο Ντρεντ θα στείλει στη φυλακή ένα παιδί επειδή μασάει τσίχλα. Ο Σούπερμαν θα ξεριζώσει όλα τα ζαχαροκάλαμα, θα μαζέψει όλα τα σνακ και τα ζαχαρωτά και τέλος θα κατασκευάσει ένα εργοστάσιο συνθετικής ζάχαρης που δεν χαλάει τα δόντια. Από ποιον είναι ευκολότερο να ξεγελαστεί ένα παιδί;

Ο πατερναλισμός του Σούπερμαν (η μεταχείριση που επιφυλάσσει στους μετροπολίτες μου φαίνεται αυτή του σοφού γονέα προς ανώριμα τέκνα) τι πιθανότητες έχει να γίνει αντιληπτός από ένα παιδί σαν μια συμπεριφορά λαθεμένη;

Φυσικά δεν υποστηρίζω πως αν ένα παιδί μεγαλώσει διαβάζοντας Σούπερμαν θα γίνει ένας ενήλικος ευεπίφορος στη χειραγώγηση. Κι από την άλλη δέχομαι πως ο Δικαστής Νρεντ (το κόμικ) δεν είναι δα και ο V for Vendetta. Νομίζω όμως πως επίσης είναι κάπως τραβηγμένο να το ρίξουμε στο πυρ το εξώτερο.

Αισίως έφτασα τις 1200 λέξεις! Δεν το ξανακάνω.