or simply "pissing around and pissing us off", according to a certain individual.

Σάββατο, Μαρτίου 10, 2007

Ετος γεννήσεως 1941

Ο εγκωμιασμός της νεότητας ή η απαξίωση του γήρατος συνιστά κάποιου είδους επιχείρημα;

"Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;" με ρωτούσαν οι κυρίες. "Συνταξιούχος", αποκρινόμουν. Υπήρχε λόγος για αυτή την απάντηση μου. Όταν ήμουν στο πάρκο, φτιάχνοντας κάστρα στην άμμο, έβλεπα νευρικούς άνδρες να κρατούν χαρτοφύλακες και να τρέχουν πίσω από ξεχειλισμένα τραμ. "Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;", ρωτούσα τη μαμά. "Πάνε στις δουλειές τους", αποκρινόταν εκείνη. Έβλεπα ακόμα κάποιον ηλικιωμένο κύριο να κάθεται ήρεμα στο παγκάκι και να απολαμβάνει τον ήλιο. "Αυτός γιατί είναι εδώ;" ρωτούσα. "Είναι συνταξιούχος". Ε, μετά από όλα αυτά η ιδιότητα του συνταξιούχου έμοιαζε αλήθεια πολύ ελκυστική.
απροσδιόριστο χρονικό διάστημα που είθισται να αποκαλούμε ζωή
Αυτές είναι ίσως οι τελευταίες μέρες. Τις ζούμε μια προς μια. Η τελευταία μου παράλυση προήλθε από κάποια εσωτερική αιμορραγία στον εγκέφαλο. Η έγνοια μου είναι μετά την αναχώρηση μου να μείνουν κάποια πράγματα από μένα, όχι εργασίες, όχι τελεσίδικες επιστημονικές διακηρύξεις, αλλά αγάπη. Ελπίζω αυτή να μείνει και να μην επηρεαστεί από τον τρόπο της οριστικής αποχώρησης μου, που θα τον ήθελα γαλήνιο, σαν κώμα, χωρίς χαροπάλεμα και άσχημες αναμνήσεις. Ό,τι κι αν συμβεί τώρα, η μικρή μας οικογένεια μπορεί να ζήσει για πάντα -η Γκράτσια, εγώ και η αγάπη μας. Έτσι θα ήθελα να γίνει, η αγάπη, και όχι η διάνοια, να επιζήσει.

Πώλ Φεγεράμπεντ, δια χειρός BigFatOpinion

2 σχόλια:

@νδρέαςΦαρμάκις είπε...

Μιά φορά σε ένα περιοδικό και σε γράμμα αναγνώστη, είδα την φράση,
«εμείς, η γενιά του γουώρκραφτ», δηλαδή σχεδόν οι αρχαίοι Ελληνες ..
Σήμερα τρέχει η γενιά του ομπλίβιον.
--------------------
Ζωή

Χωρίς κάτω γραμμή.

Αθήναιος είπε...

Πατώ με τις μύτες, μη βεβηλώσω την ιερότητα του ποστ. Αχέμ...