Ακίνδυνο Supergirl

Look! Up in the sky. It's a bird. It's a plane. Hell, this is not Superman... It's Hanna Reitsch!

Ιδού εγώ αποστέλλω εσέ ως περιστερά εν μέσω ιεράκων· Γενού φρόνιμη ως οι λύκοι και ακεραία ως οι αμνοί. Κατά Ακίνδυνον 10:16

Εγώ την προειδοποίησα, ως όφειλα, αλλά αυτή έκανε του κεφαλιού της, ως είθισται.

Γεννημένη την 29η Μαρτίου (όπως και άλλοι σούπερ) του 1912 στη Σιλεσία. Ο οφθαλμίατρος πατέρας την προόριζε για, τι άλλο, γιατρό. Ο εφηβικός κευρανοβόλος έρωτας με τα ανεμόπτερα επέφερε ένα συμβιβασμό. Θα γινόταν ιπτάμενη γιατρός. Ναι, καλά. Πάντως αν γινόταν δεν θα ήταν και τόσο άσχημα. Ίσως να γνώριζε τον Ρόμπερτ Ρεντφορντ σε κάποια σαβάννα στην Αφρική. Ή τον Χάρισον Φορντ στο ξέφωτο μιας ζούγκλας στη νοτιανατολική Ασία.

Ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα τσακιζόταν με το αεροπλάνο της σε κάποια ατόλη στον νότιο Ειρηνικό και θα την έσωζε από βέβαιο θάνατο ο Κόρτο.

Θα ήταν εξαιρετική χορεύτρια τάνγκο, πιστεύω. Αλλά δεν ήταν γραφτό της. Το 1932 παρατάει οριστικά την ιατρική. Την προηγούμενη χρονιά έχει κατακτήσει το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών για πτήση με ανεμόπτερο χωρίς στάση. Η κατάρριψη ρεκόρ της γίνεται συνήθεια. Ρεκόρ και πρωτιές όλων των ειδών. Π.χ. το 1937 γίνεται η πρώτη γυναίκα που υπερίπταται των Άλπεων με ανεμόπτερο. Ή το άλλο, το 1938 είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πετάξει ελικόπτερο σε κλειστή σάλα! Ακόμα και τη χρονιά του θανάτου της, το 1979, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών για πτήση με ανεμόπτερο με επιστροφή.

Τη θυμάμαι στο κέντρο δοκιμών της Λουφτβάφε, με τον βαθμό της σμηναγού επί τιμή, να είναι η κυρία δοκιμάστρια πιλότος βομβαρδιστικών όπως το Do-17 και το Ju-87, το γνωστό και μη εξαιρετέο Στούκα. Να κάνει επίδειξη εφηρμοσμένου blitzkrieg με τη χρήση ανεμόπτερων. Δηλαδή ταχεία και αθόρυβη αερομεταφορά πεζικού πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Με πιλότο την ίδια και την ηγεσία της Λουφτβαφε σε ρόλο πεζικάριων.

Τη θυμάμαι να συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη του Me-163, του πρώτου πυραυλοκίνητου αεροσκάφους. Να κάνει επανδρωμένη πτήση με ρουκέτα V-1. Τρόπος του λέγειν επανδρωμένη, όσον αφορά το φύλο. Διότι το τέρας όντως έκανε δοκιμαστική πτήση με μια τροποποιημένη ρουκέτα προκειμένου να βοηθήσει τους σχεδιαστές να λύσουν τα προβλήματα ευστάθειας που παρουσίαζε.
Καθώς ο πόλεμος πάει κατά διαόλου για τη Γερμανία, η αφελής και παθιασμένη αεροπόρος μεταμορφώνεται σε αφελή και παθιασμένη ναζίστρια. Φυσικά οι ναζί από την πρώτη στιγμή είχαν κάνει σημαία τους την αψεγάδιαστη Άρεια με τα ξανθιά μαλλιά και τα γαλανά μάτια. Αλλά θα μπορούσε να πει ότι απλώς εκανε τη δουλειά της. Κι αν τα αεροπλάνα είχαν πάνω τον αγκυλωτό σταυρό, αυτή δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι' αυτό.

Όμως η πρόταση για τη δημιουργία γυναικείου σμήνους αυτοκτονίας δεν είναι κάτι που ξεπηδάει από τον έρωτα για τον Ίκαρο. Ευτυχώς απορρίπτεται μετ' επαίνων. Θα έχει το «προνόμιο» να συναντήσει τον Χίτλερ λίγο πριν το τέλος. Με ένα υπερελαφρύ αεροσκάφος σπάει τον σοβιετικό κλοιό γύρω από το Βερολίνο και τη νύχτα της 26ης Απριλίου του 1945 προσγειώνεται στο δρόμο έξω από το Führerbunker.

Υποτίθεται πως θα πάρει μαζί της τα έξι παιδιά του Γιόζεφ και της Μάγδας Γκαίμπελς. Ο υπουργός προπαγάνδας δεν το συζητάει ούτε γι' αστείο. Αυτή, σαν έτοιμη από καιρό, ζητάει να μοιραστεί την τύχη του αγαπημένου της Φύρερ. Τα παρακάλια της δεν έχουν αποτέλεσμα. Πρέπει να φύγει, να μεταφέρει το μήνυμα του Αρχηγού στις φανταστικές στρατιές για μάχη μέχρις εσχάτων. Στις 29 Απριλίου φεύγει και καταφέρνει πάλι να βγάλει τη γλώσσα στα αντιαεροπορικά των σοβιετικών.
Η νέμεσις ήταν απάνθρωπα σκληρή μαζί της. Δεκαοχτώ μήνες κρατούμενη των Αμερικανών και μετά ελεύθερη σαν πουλί. Είχε μάλιστα το θράσος να κυκλοφορεί στη μεταπολεμική Γερμανία φορώντας τα παράσημά για τις υπηρεσίες της στο Ράιχ. Δύο σιδηρόσταυρους, πρώτης και δεύτερης τάξης, και την αδαμάντινη πόρπη της Λουφτβάφε.
Diamonds are girls' best friends αλλά τα συγκεκρισμένα διαμαντάκια είναι η μόνη γυναίκα που τα φόρεσε, σε σύνολο εξήντα νοματαίων που τα έλαβαν. Μιλάμε για προσωπικοτητες όπως ο Μουσολίνι, ο Φράνκο, ο Χίμλερ. Όπως ήταν φυσικό εισέπραξε τα επίχειρα του ναζιστικού βίου της. Το 52 επέστρεψε στους αγώνες ανεμόπτερων θριαμβευτικά. Τη δεκαετία του 60 έφτιαξε φυτώρια ανεμοπορισμού σε Ινδία και Γκάνα κατόπιν πρόσκλησης των κυβερνήσεων. Ενδιάμεσα βρήκε χρόνο να πεταχτεί και μέχρι τον ¨Λευκό Οίκο για μια αναμνηστική φωτογραφία με τον Τζέυ Εφ Κέι.

Ούτε σε λεπρή τέτοια αντιμετώπιση, δηλαδή. Κάποια στιγμή, ποιούσα την ανάγκη φιλοτιμία, ψέλλίσε ότι δεν ήξερε για τα εγκλήματα του Γ' Ράιχ. Ότι εκ των υστέρων της προκαλούν αηδία. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία πέθανε στις 24 Αυγούστου του 1979. Από καρδιά. Η άκαρδη.

Όμως εγώ ξέρω πως δεν είναι έτσι. Ήταν Ιανουάριος του 1934 και γύριζα στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Από το πουθενά μια νευρώδης αδύνατη ξανθιά με έπιασε αγκαζέ. Την κοίταξα με απορία, δεν έμοιαζε με αρτίστα από τα γύρω καμπαρέ. Αυτή απλώς χαμογέλασε, έκανε "σσσσς" και με τράβηξε να περπατήσουμε στη νύχτα. Κρατούσε σφιχτά το μπράτσο μου και συνεχώς έριχνε κλεφτές ματιές δεξιά κι αριστερά. Κάθε φορά που μας πλησίαζε κάποια φιγούρα το σφίξιμο γινόταν ακόμα πιο δυνατό.

Ήταν προφανές ότι ήθελε να αποφύγει κάποια ανεπιθύμητη συνάντηση. Το περπάτημα δεν είχε τελειωμό. Αλλά λίγο πριν παραπονεθώ ότι πονάνε τα πόδια μου φτάσαμε στον προορισμό της. Δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά το όνομα του καμπαρέ είχε κάποια σχέση με λουλούδια. Καθίσαμε, άναψε τσιγάρο, μου πρόσφερε και αρνήθηκα, φύσηξε λίγο καπνό στο πρόσωπό μου, έβηξα, γέλασε και μου είπε:

«Αν με χορέψεις θα σου πω την ιστορία μου»

Το βλέμμα της δεν σήκωνε αντίρρηση, κι ας είχα με το τάνγκο λιγότερη άνεση απ' ότι με τα τσιγάρα. Της είπα ότι δεν χορεύω με άγνωστες κι αυτή τη φορά το γέλιο της ακούστηκε στ' αλήθεια παιχνιδιάρικο.

«Εντάξει. Με λένε Άννα και ζω για να πετάω. ΤΩΡΑ ΣΗΚΩ!»

Δεν πίστεψα λέξη από την ιστορία της. Ότι είχε έρθει για αεροπορικούς αγώνες με την ομάδα της Γερμανίας. Ότι τη χρησιμοποιούσαν και ήθελε να ξεφύγει. Χωρίσαμε μ' ένα φιλί το ξημέρωμα. Την επομένη οι εφημερίδες έγραψαν για μια περίεργη κλοπή αεροσκάφους. Και στην τελευταία σελίδα ότι η γερμανική ομάδα ανεμόπτερων αποχωρούσε από τους αγώνες λόγω τεχνικών προβλημάτων.

---

Περισσότερες πληροφορίες για την επίσημη Άννα στο καλό άρθρο του Βασίλη Πια από μια παλιά Πτήση.

Ακίνδυνο Κούρεμα

Μια μέρα, διάβαζα Αισχύλο περιμένοντας στη σειρά να κουρευτώ. Είχα διαβάσει το πιο γνωστό έργο του, τον Προμηθέα Δεσμώτη, όσο ήμουν έξω. Τώρα τελείωνα τα άλλα σωσμένα έργα του. Ο κουρέας φώναξε, "επόμενος", και στρώθηκα στην καρέκλα. Ήταν Μαύρος, περίπου στην ηλικία μου, 28, ωραίος σαν ηθοποιός. Με ρώτησε "ποιο έργο του Αισχύλου σ' αρέσει περισσότερο;".
Ένα είναι σίγουρο, το 1965, ο Αισχύλος δεν ήταν ακριβώς και το πρώτο όνομα μεταξύ Μαύρων, κουρέων ή φυλακισμένων. Του είπα ότι το αγαπημένο μου ήταν οι Πέρσες. Το ότι ένας αρχαίος Έλληνας μπορούσε να γράψει ρεαλιστικά για το τι συνέβαινε στην βασιλική αυλή του εχθρού, καθώς ο ηττημένος αυτοκράτορας επέστρεφε στην πρωτεύουσά του μετά την καταστροφή του ισχυρού στρατού του, ήταν καταπληκτικό, το καλύτερο παράδειγμα της ιδιοφυίας του Αισχύλου, και της ποιότητας της νιόβγαλτης τέχνης του θεάτρου.

Αυτός προτιμούσε τον Προμηθέα. Καθώς μιλούσαμε, συνειδητοποίησα ότι γνώριζε το αρχαίο ελληνικό θέατρο από τη καλή και την ανάποδη. Τον ρώτησα πως το κατάφερε αυτό, κι αυτή είναι η απάντησή του, χωρίς προσθήκες, χωρίς περικοπές:

"Είμαι μέσα για φόνο, και ήμουν ακόμα φονιάς στην καρδιά μου όταν με έστειλαν στις φυλακές του Σαν Κουεντίν. Με βάλανε σε ένα κελί μ' ένα τύπο που είχε κάνε δεύτερο φόνο, μέσα στη φυλακη. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα έβγαινε ποτέ έξω. Ξύπνησα ένα πρωί και τον βρήκα να κρέμεται, νεκρός. Αυτό ήταν. Σταμάτησα να είμαι ένα δολοφόνος, και ξεκίνησα να διαβάζω σοβαρά βιβλία ώστε να μπορέσω να καταλάβω τον εαυτό μου."

Γύρισε τη κουβέντα πίσω στην ανάλυση της ελληνικής τραγωδίας. Καθώς συνέχιζε, γνώριζα με βεβαιότητα οτι δεν είχα συναντήσει άλλον άνθρωπο τόσο γαλήνιο. Είχε πλήρως αποδεχτεί ότι δίκαια βρισκόταν εκεί. Αλλά τώρα πια δεν ήταν ένας δολοφόνος, και του άξιζε να ελευθερωθεί αμέσως. Όμως κατανοούσε τα πολιτικά πράγματα της Καλιφόρνιας. Αν ένας διαρρήκτης έβγαινε και τον φέρναν πάλι πίσω, η επιτροπή αναστολών δεν σκοτιζόταν και πολύ. Αλλά αν αυτός έβγαινε και σκότωνε ξανα, θα τους κόβανε το κώλο επειδή τον άφησαν. Ακόμα κι αν θεωρούσαν εντελώς απίθανο να τους απασχολήσει ξανά, και τα έξυπνα μέλη της επιτροπής το καταλάβαιναν αυτό, όπως κι εγώ, θα κρατούσαν μέσα αρκετά παραπάνω από τον χρόνο της ελάχιστη ποινής για δολοφόνο, ώστε να είναι απολύτως καλυμμένοι. Η ανάγνωση των αρχαίων ελλήνων τον είχε συμφιλιώσει με τη μοίρα του. Ήταν ο Προμηθέας, αλυσοδεμένος σ' ένα βράχο. Αλλά επιπλέον ήταν και ο Αισχύλος, γράφοντας το δικό του ρόλο, σκηνοθετώντας το δικό του έργο.

Αντιλήφθηκα ότι απλώς κουρεύομουνα. Συνήθως δεν πρόκειται για αξιόλο θέατρο, και το να διαβάζεις έργα περιμένοντας στην ουρά του κουρείου δεν είναι μελλοδραματικό. Αλλά επειδή τον ρώτησα του άρεσαν κάποιο από αιώνες νεκρά έργα, έγινα ο χορός σε μια τραγωδία που ο Αισχύλος θα είχε μετατρέψει σε αριστούργημα. Τον άκουσα να εξηγεί με αταραξία πως ένας φονιάς έγινε αυθεντία στην τραγωδία επειδή, και μόνο επειδή, ένας άλλος φονιάς αυτοκτόνησε στο ίδιο κελί μ' αυτόν.

Ο Κουρέας της φυλακής που αγαπούσε τον Αισχύλο του Λένι Μπρένερ στο Κάουνερπαντς.

Καλή Ανάσταση, αν και δεν το πολυβλέπω.

Ακίνδυνος Άνδρας

Αναπολώ μια πολύ μακρινή μέρα που, ανάμεσα σε πλήθος κόσμου που δε θυμάμαι και δε γνωρίζω, μπήκε στο σπίτι μου ένας άντρας μ' ωχρό ξερακιανό πρόσωπο, κλεισμένος μέσα σ' ένα μυστηριώδη αρχαίο πόνο. Τα λεπτά χείλη σφιγμένα, για να αποτρέπουν τις λέξεις, το χαμόγελο. Τα χέρια υπομονετικά σαν χέρια τεχνίτη. Ήξερε από ψωμί κι από πριμούλη. Το ψωμί ήταν ο πόνος, η πριμούλη ο έρωτας.

Θυμάμαι και ξέρω πως αποφάσισα ότι εκείνος ο άντρας ήταν ένας άντρας.

Κι ύστερα θυμάμαι πως αποφάσισα να κάνω δικό μου το ψωμί, να το κόψω στη μέση και να βάλω ανάμεσα γέλια δυνατά, θαρρετά, περήφανα, γέλια καλά.

Αποφάσισα κιόλας, δίχως φόβο, να βουτήξω μέσα στις πριμούλες.

Θυμάμαι και ξέρω πως εκείνος ο άντρας ήταν άντρας, ο δικός μου άντρας. Κι ο άντρας μου έκρυβε πίσω από τα μαύρα γυαλιά την αγωνία για την ανακάλυψη μιας πιθανής, όλο φόβο αναζήτησης για ένα μη κακοποιημένο και καθόλου κλεμμένο έρωτα που θα του προσφερόταν. Έμαθα γι' αυτό να περπατώ στις μύτες των ποδιών για να μην χαλάω τη σιωπή που συνόδευε την ερωτική χειρονομία, για να μη την κάνω να χαθεί μες το σκοτάδι. Αργά αργά άρχισε να έχει εμπιστοσύνη κι αποτόλμησε να οσφρισθεί το χέρι μου και λίγο-λίγο να τρώει το καρότο, τη ζάχαρη. Κι έτσι γίναμε «μαζί», μόνοι.

Θυμάμαι λοιπόν και ξέρω ότι άρχισα να ζω μια ζωή δύσκολη τελικά. Μια ζωή με την ποίηση να τρυπώνει σε κάθε απόκρυφη γωνιά του σπιτιού μου, του δικού μου αυξάνεσθαι, του δικού μου γίγνεσθαι. Κι ύστερα εκεί που έπρεπε να τρίζω τα δόντια μου, να κλωτσάω, να προστατεύω, να απειλώ, να περιβάλλω το δικό μου άντρα - που κανείς δε δεχόταν ανάμεσα στους «άντρες» - μ' ένα δίχτυ προστασίας, χρωματισμένο και τυλιγμένο μ' ήλιο και πράγματα καλά για να ανακαλυφθούν και να βιωθούν. Ένα δίχτυ με μεγάλες τρύπες που πίσω του έχουν στήσει καρτέρι μαύρα θηρία φλογισμένα μάτια παιδιών από την Καλαβρία ή την Σικελία μεταμφιεσμένων σε pariolini *, ναοί δίχως θρησκεία πλημμυρισμένοι από βρωμερό εμπόρευμα, μαύρα αυτοκίνητα, μαύρες ακρογιαλιές, μαύρες εφημερίδες. Αυτά τα ζωντανά τέρατα ήταν γαντζωμένα πάνω στο πολύχρωμο και γεμάτο από ήλιο δίχτυ κι ο δικός μου ρόλος ήταν να μπαλώνω τις μεγάλες τρύπες όταν παραμεγάλωναν.

Κι όλο έραβα, κάθε μέρα έραβα.

Θυμάμαι και ξέρω ακριβώς την ημέρα που έχασα κλωστή και βελόνα. Μου τά είχαν κλέψει κι εγώ δεν είχα πια το κουράγιο να βρω άλλη κλωστή κι άλλη βελόνα. Γύρω όλα ήταν μαύρα, κι όσο πιο μαύρα γίνονταν όλα τριγύρω, τόσο περισσότερο το μικρό μας τρελό νησί βυθιζόταν στον ήλιο, στην πράξη, στη δημιουργία, στο χτίσιμο, στην υπέροχη βεβαιότητα πως ζωή προορισμένη για τόσες και τέτοιες δημιουργικές δραστηριότητες δεν μπορούσε να μην είναι απαραβίαστη, ιερή.

Ύστερα όμως ήρθε μια μέρα που ο ήλιος ποτίστηκε μ' αίμα κι από τότε όλες οι μέρες ονομάστηκαν 2.11.75.

Τη μέρα εκείνη τριπλασίασα το κορμί μου για να προστατεύσω και να συνοδεύσω τον ραγισμένο, ατέλειωτο θρήνο μιας κομματιασμένης πριμούλας, ενός κοριτσιού πριονισμένου στα δυο, τρία, χίλια κομμάτια, ενός κοριτσιού που μέσα στη ζεστή κοιλιά του είχε έναν ποιητή κομμένο σε δυο, τρία, χίλια κομμάτια που τα κρατούσε ενωμένα ένας ατσαλένιος, ακατάλυτος ομφάλιος λώρος.

Τίποτε δε θυμάμαι κι ούτε ξέρω για μένα. Ύστερα, μια από τις άπειρες ημέρες που ονομαζόταν 2.11.75 μου έφεραν το κορμί του δικού μου άντρα και το ξάπλωσαν πάνω στο τραπέζι μου που κάποτε ήταν γεμάτο με λιχουδιές έτοιμες να ικανοποιήσουν την εύθυμη λαιμαργία του. Κι αυτό το κορμί ήταν κομματιασμένο, διαμελισμένο, κατασπαραγμένο. Μου έβαλαν στο χέρι μια βελόνα και μια κλωστή για να μάθω να ξαναράβω.

Έτσι άρχισα να ψάχνω εδώ κι εκεί τον άντρα μου, σιωπηλά, όπως τα ζώα.

Ύστερα ψάχνοντας τον, άρχισα να ανακαλύπτω το πως και το γιατί για «μας», το πως και το γιατί γι' «αυτούς».

Ώσπου κατάλαβα ότι για να αφανίσω «αυτούς» θα έπρεπε να τρυπώσω μέσα, αφού πρώτα τον ξανάραβα, τον άντρα μου, έτσι που να μπορέσει να μου μιλήσει κρυφά και να μου εξηγήσει.

Να γιατί αποφάσισα από κοινού μ' αυτόν όπως πάντα να μην αποδεχτώ, να μην υπακούσω, να προκαλέσω σκάνδαλο, να καταγγείλω τα όσα μπορούν να συμβούν σ' έναν άνθρωπο καθαρό μέσα «σε μια βρωμερή χώρα».

Κι άρχισα να μαζεύω θανατικές καταδίκες που είχαν αποφασιστεί γι' αυτόν με την συναίνεση της μαύρης δεξιάς και της μαύρης αριστεράς που στέκονταν πίσω από το δίχτυ, ανάμεσα στους ζωντανούς νεκρούς.

Είδα κι ένιωσα με τον ίδιο τρόπο που έβλεπε κι ένιωθε η Αιμιλία, η υπηρέτρια στο Θεώρημα.

Όλα περιέχονται μέσα σε τετρακόσιες σελίδες.

Λάουρα Μπέτι.

* Σ.τ.Μ. Pariolini : Συνοικία των μεγαλοαστών της Ρώμης

Παζολίνι: χρονικό της βίας, της διωξης και του θανάτου
εκδ. Εξάντας
μτφ. Κούλα Κυριακίδου

Ακίνδυνη Απογραφή

You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Then who the hell else are you talkin' to? You talkin' to me? Well, I'm the only Greek here. Who do the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Ok.

Μιλάμε για εντελώς ακίνδυνη απογραφή

Greek Click a state name for details. Show age breakdown (all states) Show ability to speak English (all states) Sort by rank
State	Total	%
Alabama	1,395	0.38%
Alaska	120	0.03%
Arizona	3,075	0.84%
Arkansas	315	0.08%
California	28,845	7.89%
Colorado	2,495	0.68%
Connecticut	9,450	2.58%
Delaware	939	0.25%
District of Columbia	778	0.21%
Florida	23,040	6.30%
Georgia	3,319	0.90%
Hawai'i	184	0.05%
Idaho	295	0.08%
Illinois	40,580	11.10%
Indiana	4,230	1.15%
Iowa	710	0.19%
Kansas	665	0.18%
Kentucky	805	0.22%
Louisiana	1,518	0.41%
Maine	765	0.20%
Maryland	10,715	2.93%
Massachusetts	28,825	7.88%
Michigan	11,165	3.05%
Minnesota	1,465	0.40%
Mississippi	375	0.10%
Missouri	2,040	0.55%
Montana	334	0.09%
Nebraska	269	0.07%
Nevada	1,875	0.51%
New Hampshire	3,410	0.93%
New Jersey	26,565	7.26%
New Mexico	720	0.19%
New York	86,660	23.71%
North Carolina	6,405	1.75%
North Dakota	120	0.03%
Ohio	13,655	3.73%
Oklahoma	584	0.15%
Oregon	1,205	0.32%
Pennsylvania	17,345	4.74%
Rhode Island	1,860	0.50%
South Carolina	2,565	0.70%
South Dakota	125	0.03%
Tennessee	1,414	0.38%
Texas	6,570	1.79%
Utah	1,925	0.52%
Vermont	323	0.08%
Virginia	6,885	1.88%
Washington	2,800	0.76%
West Virginia	914	0.25%
Wisconsin	2,569	0.70%
Wyoming	170	0.04%
Commonwealth of Puerto Rico	30	<.01%
Entire US	365,440	100%

Ακίνδυνη Μετεωρολογία

Υποτίθεται πως το άνοιγμα των φτερών μιας πεταλούδας στη Βραζιλία είναι δυνατόν να προκαλέσει την εμφάνιση τυφώνα στο Τέξας. Δεν ξέρω, ίσως να συμβαίνει. Εμένα άλλο με καίει.

Μπορεί ένα τυφώνας στο Τέξας να προκαλέσει την μετακίνηση μιας πεταλούδας στη Βραζιλία, ώστε να αποφύγει τη γλώσσα ενός βάτραχου;

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία

Όχι, δεν μπορεί. Περνάνε οι τυφώνες μπροστά του. Κι αυτός, ο ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυνών ταξιδιών, κάθεται και τους βλέπει. Ανατριχιάζει καμιά φορά από τη βοή τους. Αλλά τα φτερά του δεν τ' ανοίγει. Μένει κοντά στη ζεστή λάμπα, αυτή που στο τέλος θα τον κάψει.

Δεν είναι αλήθεια ότι οι πεταλούδες έλκονται από τα φώτα.

Μόνο αυτές με αδύναμα φτερά το παθαίνουν.

Στη φωτογραφία ο Έντουαρντ Λόρεντς. Από τους πρώτους που δούλεψε πάνω στη πρόγνωση του καιρού με υπολογιστές. Αναζητώντας την αιτιία των «ανεξήγητα» λανθασμένων προβλέψεων έκανε μια τρομακτική ανακάλυψη. Η απουσία ακίνδυνων δεκαδικών ψηφίων από τις τιμές των "αρχικών συνθηκών" προκαλούσε μεγάλες αποκλίσεις στην τελική πρόβλεψη.

Τα δεκαδικά ψηφία τα τρώγανε επειδή η χειρωνακτική εισαγωγή των δεδομένων ήταν κουραστική. Οπότε αντί για 3,14159 πι.χ δίνανε 3,142

Ακίνδυνη Παιδαγωγική

Η τυπική συμβουλή προς τα παιδιά είναι να μη δέχονται καραμέλες και δώρα από «αγνώστους». Ακόμα καλύτερα να μην τους μιλάνε καθόλου.

Αυτό που δεν ήξερα είναι πως υπάρχει και αντίστοιχη συμβουλή προς τους «αγνώστους»!

«Οι στρατιώτες σου νοσταλγούν την πατρίδα. θέλουν να χαλαρώσουν με τα πιτσιρίκια. Αλλά τα παιδιά δεν ξεγελιόνται, δεν συμμερίζονται τα συναισθήματά σου, και είναι πρόθυμα να διαπράξουν ωμότητες που οι μεγάλοι θα αποστρέφονταν. Οι αντάρτες παρακολουθούν: θα προσέξουν μια αυξανόμενη φιλικότητα ανάμεσα σ' ένα δικό σου κι ένα ντόπιο παιδί, και είτε θα βλάψουν το παιδί για τιμωρία, είτε θα τα χρησιμοποιήσουν εναντίον σου. Oμοίως, μην αφήνεις τους δικούς σου να προσφέρουν καραμέλες ή δώρα στα παιδιά. Τα προσελκύουν στα οχήματά μας, δημιουργείται κοσμοσυρροή που ο εχθρός μπορεί να εκμεταλλευτεί, και καταλήγουμε σε παιδιά πατημένα από τα οχήματα. Κάνε τη καρδιά σου πέτρα και κράτα τα παιδιά σε απόσταση»

Υπό του δόκτορος Ντέιβιντ Κιλκάλεν, αυστραλού αντισυνταγματάρχη. Με ειδικότητα στο αντι-αντάρτικο, κτηθείσα στο Ανατολικό Τιμόρ.

Δόκτορας είναι, στ' αλήθεια, κάτι παραπάνω θα ξέρει. Και οπωσδήποτε κάτι παραπάνω έκανε εκεί στην Ινδονησία, για τα μάτια του Σουχάρτο.

Ο Γκέιλ Χαλβόρσεν, από την άλλη, δεν είχε τέτοιες ανησυχίες και δισταγμούς. Πιλότος σε μεταγωγικα αεροσκάφη κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού του Βερολίνου το 1948 από τους Σοβιετικούς. Σε μια σπάνια στιγμή ανάπαυλας πλησιάζει μερικά Γερμανάκια στον φράχτη του αεροδρομίου Τέμπελχοφ. Του κάνει εντύπωση που δεν του ζητάνε τίποτα. Το μόνο που έχει να τους δώσει είναι δυο φυλλαράκια τσίχλες.

Αντί να σκοτωθούν μεταξύ τους, τα παιδιά μοιράζονται τον σπάνιο θησαυρό. Δεν φτάνει για όλους όμως, και οι άτυχοι μοιράζονται το περιτύλιγμα. If it smells like gum... it must be half-gum

Ο Χαλβόρσεν έχει κάνει το καθήκον του. Οπότε σαν καλός άνθρωπος θέλει να κάνει κάτι παραπάνω.

Να πηγαίνει στον φράχτη είναι αδύνατο. Η αερογέφυρα στο Τέμπελχοφ είναι τόσο πυκνή που οι πιλότοι μένουν στο κόκπιτ ώστε αμέσως μόλις αδειάσει το φορτίο να απογειώνονται προκειμένου να προσγειωθεί ο επόμενος. Λέει στα παιδιά ότι θα τους πετάει τσίχλες και καραμέλες από τον αέρα. Και για να τον ξεχωρίζουν από τα άλλα αεροπλάνα θα "παίζει" τα φτερά του.

Έτσι αποκτάει το παρατσούκλι Uncle Wiggly Wings.

Οι συνάδελφοί του είναι επιφυλακτικοί. Το να πετάς πράγματα εν πτήσει, έστω και καραμέλες, δεν προβλέπεται από τους κανονισμούς. Ωστόσο τον προμηθεύουν με εφόδια. Τα νέα διαδίδονται στην βερολινέζικη πιτσιρικαρία και σύντομα στο Τεμπελχοφ γίνεται το έλα να δεις.

Όταν η ιστορία σκάει και στο πρωτοσέλιδο τοπικής εφημερίδας πλέον το πράγμα είναι too good to be wild. Για προφανείς λόγους οργανώνεται συστηματική ρίψη παιδικών λιχουδιών σε όλη τη πόλη. Μερικά πακέτα «κατα λάθος» πέσανε και σε σχολεία του σοβιετικού τομέα.

Ακίνδυνη Στατιστική

In defence of AGB

Το 1964 στο Λος Άντζελες μια ξανθιά γυναίκα με αλογοουρά αρπάζει την τσάντα μιας άλλης γυναίκας. Διαφεύγει τρέχοντας αλλά τη βλέπουν να μπαίνει σ' ένα κίτρινο αυτοκίνητο, ο οδηγός του οποίου ήταν μαύρος με γένι και μουστάκι. Η αστυνομία μετά από έρευνες ανακαλύπτει μια ξανθιά γυναίκα με αλογοουρά, που σχετίζεται με έναν μαύρο άνδρα γενειοφόρο και μυστακοφόρο, που είναι και κάτοχος κίτρινου αυτοκίνητου. Δεν υπάρχουν απτά στοιχεία που να τους συνδέουν με την κλοπή και κανένας μάρτυρας δεν τους αναγνωρίζει ως τους δράστες. Ωστόσο συμφωνούν ως προς τα γεγονότα.

Ο εισαγγελέας υποστήριξε πως τόσο χαμηλή ήταν η πιθανότητα να υπάρχει ένα ζευγάρι αυτών των προδιαγραφών, που πρέπει η αστυνομία να συνέλαβε τους πραγματικούς ενόχους. Υπολόγισε τις πιθανότητες των ζητούμενων χαρακτηριστικών ως εξής: κίτρινο αυτοκίνητο 1/10, άνδρας με μουστάκι 1/4, γυναίκα με αλογοουρά 1/10, γυναίκα με ξανθά μαλλιά 1/3, μαύρος άνδρας με γένι 1/10, μεικτό ζευγάρι σε αυτοκίνητο 1/1.000 . Επιπλέον υποστήριξε πως τα χαρακτηριστικά αυτά είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους κι έτσι η πιθανότητα ένα τυχαίο ζευγάρι να τα συγκεντρώνει όλα θα ήταν 1/10 x 1/4 x 1/10 x 1/3 x 1/10 x 1/1,000 = 1/12.000.000 , άριθμός τόσο μικρός ώστε να θεμελιώνει την ενοχή του ζευγαριού.

Οι ένορκοι τους καταδίκασαν.

Η απόφαση εφεσιβλήθηκε ενώπιον του ανωτάτου δικαστηρίου της Καλιφόρνιας. Και ανατράπηκε επί τη βάσει ένος άλλου πιθανολογικού επιχειρήματος. Ο συνήγορος υπεράσπισης υποστήριξε ότι η μία στα δώδεκα εκατομμύρια, δεν ήταν η ουσιαστικής σημασίας πιθανότητα. Σε μια πόλη του μεγέθους του Λος Άντζελες, με ίσως και 2.000.000 ζευγάρια, η πιθανότητα να υπάρχουν κι άλλα ζευγάρια με τέτοια χακτηριστικά δεν θα ήταν τόσο μικρή, λαμβανομένου υπόψιν πως ήδη υπήρχε ένα τέτοιο ζευγάρι, αυτό των καταδικασθέντων. Με τη χρήση της διωνυμικής κατανομής πιθανότητας και το νούμερο του 1/12.000.000 η πιθανότητα αυτή μπορεί να υπολογιστεί περίπου 8 τοις εκατό - μικρή αλλά σίγουρα ικανή για εύλογη αμφιβολία. Το ανώτατο δικαστήριο της Καλιφόρνιας συμφώνησε και αναίρεσε την προηγούμενη καταδικαστική απόφαση.

Τσάτρα-πατρα μετάφραση από το πολύ ωραίο βιβλίο του John Allen Paulos (ναι, ελληνικής καταγωγής) Innumeracy, Mathematical Illiteracy and Its Consequences (στα ελληνικά, Αριθμοφοβία εκδ. Αλεξάνδρεια).

Συμπερασμα: Μπορεί η πιθανότητα κάποιος να δει ροζ ελέφαντα στη χιονισμένη ύπαιθρο της Νορβηγίας να είναι πολύ μικρή. Αλλά αν αυτό συμβεί, η πιθανότητα να δει τρεις ροζ ελέφαντες αυξάνεται θεαματικά.

Ακίνδυνος Αριθμός

Δεκατρείς χιλιάδες εκατόν σαράντα εννέα*

Δεν ήταν "σαν σήμερα". Εξάλλου τότε ήταν Κυριακή.

Απλά ήταν πριν 13149 εικοσιτετράωρα. Ή πριν 36 περιστροφές της γης γύρω από τον ήλιο.

Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω
Δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
Και όλα αυτά που θέλω να αγαπάω
Δεν μ' ανατριχιάζουν πια

Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
Και έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
Τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει
Θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ θα περιμένω

Του χρόνου πάλι. Δεν θα προσπαθήσω περισσότερο. Ούτε λιγότερο. Θα περιμένω, να θυμηθώ και να ανατριχιάσω.

Αριστερά εχει τούρτα, δεξιά φοντανάκια.

Στο βάθος μουσική και χορός.


* Ένας αποδεδειγμένα ακίνδυνος αριθμός είναι το 1729. Ο ινδός μαθηματικός Σρινιβάσα Ραμανούτζαν είναι άρρωστος στο νοσοκομείο. Τον επισκέπτεται ο επίσης μαθηματικός φίλος του Γκοντφρι Χάρολντ Χάρντι. Ο Σρινιβάσα μάλλον θα είναι άκεφος και σίγουρα νοσταλγεί την πατρίδα. Ο Γκόντφρι ως γνήσιος geek πάει να του πιάσει κουβέντα με την εξής παρατήρηση:

-Το ταξί που με έφερε είχε αριθμό κυκλοφορίας 1729. Πληκτικό νούμερο, δεν βρίσκεις;

Ηλεκτρικό ρεύμα χτυπάει τον Σρινιβάσα που ζωντανεύει αμέσως.

-Όχι, όχι! Είναι ο μικρότερος αριθμός που μπορεί να εκφραστεί σαν άθροισμα δύο κύβων, με δύο διαφορετικούς τρόπους.

Και έζησαν αυτοί καλά. Δηλαδή ο Σρινιβάσα όχι και τόσο, ένα-δυο χρόνια αργότερα πέθανε. Ήταν 33 χρονών.

Ακίνδυνη Μπουκιά

Έχω τοσα να γράψω. Το "τόσα" δεν προσδιορίζει ποσότητα αλλά ποιότητα. Όπως η τελευταία μπουκιά στο φαγητό. Ναι, αυτό είναι. Δεν έχει σημασία πόσες μπουκιές έχεις φάει πριν. Η δύναμη πάντα βρίσκεται στην τελευταία.

Η τελευταία μπουκιά. Δύναμη, όλη η δύναμη, γι' αυτόν που τη δέχεται. Πως αντιστρέφεται αυτό; Απλό. Όταν ξερνάς, όταν σφίγγεις το στομάχι για τη τελευταία προσπάθεια, τότε βγαίνει η αδυναμία. Το τελευταίο ξέρασμα είναι όλη η αδυναμία σου.

Όταν ξερνάς σκέψεις στο χαρτί. Όταν ξερνάς λόγια σ' ένα πρόσωπο. Όταν ξερνάς βλέμματα στον καθρέφτη. Το τελευταίο που βγαίνει, είτε "σ' αγαπώ" είτε "σε μισώ", αυτό είναι η αδυναμία σου.

To be continued

Ακίνδυνα Πλήκτρα

Ξέρω κάτι ανθρώπους ευλογημένους.

Που από το πληκτρολόγιο έχουν ξηλώσει ορισμένα πλήκτρα. Ως παραδεδεγμένης αχρηστίας. Για παράδειγμα το backspace και το delete. Και τα cursor keys επίσης. Όχι πως είναι αλάνθαστοι, κάθε άλλο. Άλλα και όταν σφάλλουν, σφάλλουν με μια ζωντάνια περισσότερο δυνατή κι από την πιο ακλόνητη αλήθεια

Και ξέρω κάτι ανθρώπους καταραμένους.

Που δυσκολεύονται να μάθουν τις θέσεις. Aπό το άγχος μη χασουν κάποιο πλήκτρο που τους φαίνεται απαραίτητο, πεισματικά αρνούνται την ύπαρξη άλλων. Συνήθως το παθαίνουν με το control και το escape. Κι όμως, αρκεί να ακουμπήσεις τον αντίχειρα στο control και να τεντώσεις τον μέσο για να αγγίξεις το escape. Λάθος, δεν φτάνει. Για τόσο δα. Πρέπει, όπως στον καλπασμό του αλόγου, για μια στιγμή να βρεθούν και τα δυο δάχτυλα στον αέρα.

Ακίνδυνος Ασκληπιός

Ο Πάτρικ Κόκμπερν στο Κάουντερπαντς μεταδίδει από το Κιρκούκ για έναν γιατρό ο οποίος, στα επείγοντα του μεγαλύτερου νοσοκομείου της πόλης, αποτελείωνε τραυματισμένους αστυνομικούς και στρατιώτες.

Η απορία μου, ελαφρώς διεστραμμένη φοβάμαι, οι σύντροφοί του τον εμπιστεύονταν σαν γιατρό;

Ακίνδυνα Πειράματα

Αν διαβάσατε για την επιτυχία της αποτυχίας στο πανδοχείο της μιράντας και για το περίσευμα του Παύλου στο (τρε) σικ τότε είναι πιθανό να σας έχει δημιουργηθεί η eβλογη απορία:

Τι χρειαζόμαστε τους οργανικούς επιστήμονες;

Fear not, My friends, for the Way is known, the Path for Us is old, the result is sure.

Διαμέσου του Old New Thing έμαθα την ύπαρξη του Improbable Research και ενός καταπληκτικού βιβλίου με 100 παράξενα (δηλαδή απολύτως φυσιολογικά) πειράματα.

Πρόκειται για το Das Buch der verrückten Experimente το οποίο δυστυχώς κυκλοφορεί μόνο στα γερμανικά αλλά υπάρχει διαθέσιμη μια μικρή γεύση στα αγγλικά.

Δεν ενδείκνυται σε ζωόφιλους.

Ζήτω η χαζοχαρούμενη επιστήμη.

Ακίνδυνα Άκρα

Στη φωτογραφία, για αντιπαραβολή με το κείμενο, επικίνδυνα ζιζελοάκρα

Τη περασμένη Πέμπτη η ΝΕΤ ξεκίνησε τη προβολή της σειράς LOST. Οι επιζώντες της πτώσης του αεροπλάνου προσπαθούν να καταλάβουν τι έχει συμβεί. Ο Τζακ ξεκινά την αναζήτηση του πιλοτήριου. Η Κέιτ του λέει ότι θα πάει μαζί του. Ο Τζακ παρατηρεί ότι τα παπούτσια της είναι ακατάλληλα. Η Κέιτ κάνει μια γύρα στα συντρίμια, βρίσκει το σωστό ζευγάρι, τα βγάζει από τον νεκρό κάτοχό τους και τα φοράει.

 ΖΗΛΕΨΑ 

Ακόμα κι αν ήμουν ο μοναδικός επιζών πτήσης κάργκο με παπούτσια, πιο πιθανό είναι τα έτρωγα παρά να έβρισκα ένα να φορέσω..

Θυμάμαι την απελπισία της κυρίας Λουίζας, στο κατάστημα με τα παιδικά παπούτσια. Να ψάχνει να βρει κάτι στο νούμερο μου. Θυμάμαι τη δική μου ανησυχία, μια χρονιά πρέπει να άλλαξα τρία νούμερα. Όχι απαραίτητα διαδοχικά. Τον τρόμο ότι το πόδι μου δεν θα σταματήσει να μεγαλώνει. Εντάξει, ψήλωνα κιόλας, με το παραπάνω. Αλλά και πάλι, ούτε τα παπούτσια του ισοϋψούς αδερφού μου μου πήγαιναν ποτέ.

Δεν ξέρω πόσοι το πρόσεξαν. Μια λεπτομέρεια στο κυνήγι του Μαξίμ Ζυλίν. Λέγανε τα κανάλια πως οι κυνηγοί του ήταν σίγουροι ότι δεν μπορούσε να τους ξεφύγει. Κατα τη μεταγωγή φορούσε σαγιονάρες ή παντόφλες. Φαντάζομαι του είχαν κλέψει τα παπούτσια στη Κέρκυρα. Αν αποδράσω ποτέ (Μάνο Σφακιανάκη ΕΛΕΟΣ, αν γράφω, δεν πρόκειται για απόπειρα απόδρασης τελεσθείσας μέσω ιντερνετ), αν αποδράσω ποτέ η αστυνομία να μην πιάσει τα γιοφύρια. Στα καταστήματα αθλητικών ειδών να παραφυλάει.

Βέβαια, όπως συμβαίνει με όλα τα κακά, υπάρχει και η ευχάριστη πλευρά στο να είσαι άνθρωπος των (κάτω) άκρων. Παρουσιάζομαι στον Αυλώνα, στο ΚΕΤΘ. Είναι η τρίτη και τελευταία μέρα της κατάταξης. Και ναι. δεν βρίσκω άρβυλα στο νούμερό μου. Ο καραβανάς υπέυθυνος τραβάει τα μαλιά του. Φευ, απέναντι στη πατούσα μου και η λογική του στρατού κάμπτεται. Αφού με το ζόρι βρήκα κάτι ημιάρβυλα που ήταν υποφερτά, για τις αρβύλες μου δίνει ένα ιδιόχειρο σημείωμα ώστε όταν μπει η επόμενη σειρά να πάω να βρω στο νούμερό μου.

Το αποτέλεσμα; ποντικός με ουρά να κυκλοφορεί με ημιάρβυλα στο ΚΕΤΘ προκαλώντας σοκ και δέος σε παλιούς και νέους.

Ακίνδυνος Ιστός (από σελιλόιντ)

Συγκέντρωσα τις ταινίες πέντε αιαντοχρηστών, -

ονόματα δε λέωμη με πιέζετε, καραδοκεί η προστασία κινηματογραφικών δεδομένωνalberich, alombar, lemon, mirandolina, remedix

- και έψαξα να βρω ποιες ταινίες έχουν "κοινές".

Σε σύνολο 483 διαφορετικών ταινιών:

441 τις έχει μόνο ένας/μία.

38 τις έχουν δύο.

4 τις έχουν τρεις, ήγουν Matrix, Pulp Fiction, Monty Python and the Holy Grail και Blade Runner

Καμιά από τις ταινίες δεν έχουν τέσσερεις ή πολύ περισσότερο και οι πέντε.

Αυτό από μόνο του δεν είναι και καμιά σπουδαία ανακάλυψη. Αν και το βρίσκω περισσότερο διαφωτιστικό από την προσωπική βαθμολογία κάθε ταινίας.

Ας υποθέσουμε όμως ότι η ταινιοθήκη του Ajaxilicious επιτρέπει στον καθένα να σχετίζει τις ταινίες της λίστας του μεταξύ τους. Λέμον, αυτό εννοούσα μιλώντας για γονείς και τέκνα. Έγραφα μεν ελληνικά αλλά σκεφτόμουνα προγραμματιστικά :-)

Δεν εννοώ σχέση χρονολογική όσον αφορά την καριέρα του σκηνοθέτη ή κάποιου ηθοποιού. Ή στην εξέλιξη μιας αφήγησης, π.χ πόλεμοι των άστρων ή νονοί.

Αλλά την αυθαίρετη, ολίγον βιωματική, ολίγον ποιητική, ολίγον οτιδήποτε. Τη σχέση που βλέπει ο καθένας μας μεταξύ φαινομενικά ή και ουσιαστικά ασύνδετων πραγμάτων.

Ας πούμε εγώ το Public Eye θα το συσχέτιζα με το Επάγγελμα Ρεπόρτερ. Για μένα είναι σχετικές, ίσως όχι οι ταινίες αλλά πάντως οι χαρακτήρες του Πέσι και του Νίκολσον. Στα δικά μου μάτια αυτοί οι δύο συνδέονται, δεν με ενδιαφέρει να το αποδείξω, μόνο να το πω. Οπότε θα ήταν χρήσιμο εκτός από τη σχέση να μπορεί να γράψει κανείς και δυο λόγια. Αλλά δύο λόγια, όχι δοκίμιο.

Το παραπέρα βήμα είναι η αναζήτηση σε άλλες λίστες "συγγενών" των ταινιών. Μπορεί σε μια λίστα να δω μια ταινία που αγνοώ εντελώς. Καλή ώρα κάποια ασιατική της Λέμον. Μπορεί η Λέμον να την έχει συσχετίσει με κάποια ισπανική, την οποία κάποιος άλλος έχει συνδέσει με μια αγγλική και πάει λέγοντας.

Ένα παράδειγμα "χρήσης" αυτών των σχέσεων θα ήταν να μπορεί κάθε λίσταρχος στο Ajaxilicious να "δηλώνει" τη διάθεση του. Υπάρχουν στα φόρουμ, μέσατζερ κλπ διάφορα καραγκιοζάκια για να δείξεις μια ποικιλία συναισθηματικών καταστάσεων. Δεν θα ήταν πιο συναρπαστικό (αποφεύγω τη χρήση του υπέροχου) να μπορεί κανείς να διαλέξει ένα χαρακτήρα από μια ταινία; Και με λίγη μαγεία, από τη βάση δεδομένων, μπορείς να δεις ποιοι έχουν "παρόμοια" διάθεση. Δηλαδή χαρακτήρες ταινιών που έχουν δηλωθεί σαν σχετιζόμενες με τη δική σου.

Αυτό θεωρώ ταξίδι. Αν βοηθάει καθόλου στην κατανόηση, είτε του κειμένου είτε της αδυναμίας μου να είμαι κατανοητός, όσο έγραφα άκουγα το The Whole Of The Moon των Waterboys.

Ακίνδυνοι Homo

Homo Gamous, η γνωστή Βασίλω, όπου γάμος και χαρά.
Homo Geneous, Άνθρωπος ο Γενναίος
Homo Logous, Άνθρωπος των Λόγγων και των Λαγγαδιών, όχι των Έργγων.
Homo Phonous, ο φίλαθλος του Φωστήρα.
Homo Sexual, Άνθρωπος ο Σεξουαλικός


Από το αγγλοελληνικό λεξικό της Ματζέντα, η ακίνδυνη έκδοση.

Ακίνδυνη Δικηγορία

Η καρδιά της τιτανομαχίας μεταξύ ισχύος και ελευθερίας φωλιάζει ιδίως στην τελική φάση του μιλτονικού σχεδίου. Όταν (πάντα μέσα στο γραφείο) ό νεαρός δικηγόρος ρώτησε το διάβο­λο σχετικά με την οικοδόμηση της αυτοκρατορίας του, αυτός (πάντα με το χαμόγελο του) του αποκρίθηκε πώς αυτό πού σχε­δίαζε ήταν κάτι περισσότερο· μια οικογένεια. Αλήθεια· γιατί αυ­τό πού πρότεινε στον Λόμαξ ήταν μια αιμομεικτική μείξη και μια κυριαρχία μέσω της γέννας; Γιατί αυτή η διασταύρωση συγγε­νικών δεσμών; Νομίζω πώς η απάντηση βρίσκεται στο αρχετυπικό νόημα της συγγένειας. Είναι σχέση ανελεύθερη, υπό την έννοια ότι εδράζεται προεχόντως σε αναγκαστικά, βιολογικά, αι­μάτινα δεδομένα, κι όχι στην ελευθερία και στην επιλογή. Τα μέλη μιας οικογένειας δεν επέλεξαν το ένα το άλλο, και η εξ αί­ματος συγγένεια δεν μπορεί να αρθεί ποτέ· ούτε κι αν δεν υπάρ­χει αγάπη. Ό Μίλτον φτάνει τη δεσποτεία αυτών των δεσμών στα άκρα, όταν προτείνει στον πρωταγωνιστή ζευγάρωμα με κάποια πού είναι ήδη συγγενής του. Είναι ακριβώς ο αντίποδας του ερω­τικού δεσμού, ο όποιος εδράζεται στην ελευθερία και στην επι­λογή και ο οποίος γι' αυτό το λόγο είναι εύθραυστος και υφίστα­ται μόνο εφ' όσον υφίσταται αγάπη. Το στοίχημα του ερωτικού δεσμού είναι το στερημένο κάθε βιολογικής προϊστορίας άνοιγ­μα σου σε έναν ξένο. Να γιατί η κύρια κόντρα του έργου ήταν προς τον ερωτικό δεσμό του νεαρού αντρογύνου. Η ήττα του υπήρξε ταυτόχρονα νίκη του δαίμονα.

Απόσπασμα από κείμενο του Θανάση Παπαγεωργίου με τίτλο «Ο Δικηγόρος Του Διαβόλου» για τα «2000 χρόνια μετά» εκδ. Ακρίτας.

Ακίνδυνα Δάκρυα II

Αντίδωρο για τον Κάπτεν Κουκ.

Ακίνδυνη Παράδοση/Παραλαβή

Χαρακτηριστική φωτογραφία παραδοθέντων υπουργών.

Η ομοιότητα με τα απομεινάρια της 6ης στρατιάς του Πάουλους (ρημέμπερ Σταλινγκραντ) οφείλεται στην παρουσία του ερυθρού Πάνου.

Πολύ κλάμα όμως αυτές οι παραδόσεις.

Προς θεού, όχι των γερμανών.

Των υπουργών!

Ακίνδυνα Δάκρυα

«Κάποιος, μετά την προβολή του Love Story είπε ότι πρέπει να έχεις καρδιά από πέτρα για να μη σκάσεις στα γέλια με την ιστορία του Όλιβερ και της Τζένης. Η φράση είναι υπέροχη, όπως όλες οι παραδοξολογίες που θυμίζουν Ουάιλντ, ωστόσο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πράγματι, με όποια κριτική διάθεση κι αν πας να δεις το Love Story, πρέπει να έχεις καρδιά από πέτρα για να μη συγκινηθείς και να μην κλάψεις. Και τότε ακόμα δεν εξαιρείσαι από τη συναισθηματική συμμετοχή που απαιτεί το φιλμ.Αυτό οφείλεται σ' έναν απλούστατο λόγο: οι ταινίες αυτού του είδους έχουν επινοηθεί για να προκαλούν δάκρυα. Δεν μπορείς να τρως κουφέτα και — επειδή έχεις μεγάλη παιδεία και ισχυρό έλεγχο στις αισθήσεις σου — να παριστάνεις ότι γεύεσαι κάτι αλμυρό. Η χημεία δεν κάνει ποτέ λάθος»

Ουμπέρτο Έκο
Ο Υπεράνθρωπος Των Μαζών
Ρητορική Και Ιδεολογία Του Λαϊκού Μυθιστορήματος
μτφ. Έφη Καλλιφατίδη
εκδ. Γνώση

Παρατηρήσεις εμού του ιδίου:

1. Η χημεία μπορεί να μην κάνει λάθος. Οι χημικοί, όμως, και μπορούν και κάνουν λάθη (ευτυχώς)


2. Καλά, το «για ένα σημειολογικόχημικό ανταρτοπόλεμο» ποιος το έχει γράψει;


3. Και τέλος, ναι, και τα πέτρινα πρόσωπα κλαίνε. Αλλά στις σκιές, υπό την επήρεια.

Ακίνδυνη Ποίηση

Στο βλογ The Old New Thing του Ρέιμοντ Τσεν, ενός "παραδοσιακού" της Microsoft, διάβασα το τελευταίο του ποστ Comparing writing specifications to writing code. Σηκώθηκα και χειροκρότησα.

Μεταφέρω:

Όταν γράφεις κώδικα, επικεντρώνεσαι στην περιεκτικότητα. Όπως ένας ποιητής, ενθουσιάζεσαι όταν βρίσκεις μια μοναδική έκφραση που καλύπτει όλες τις αποχρώσεις που θες να μεταδώσεις. Είσαι προσηλωμένος στο γράψιμο μόνο του αναγκαίου, τίποτα περισσότερο. Η ομορφιά βρίσκεται σε μια σταγόνα.

Μάλλον αυτό εξηγεί γιατί ποτέ δεν ήμουν καλός στο εκτενές γράψιμο.

Για την ακρίβεια ο Τσεν γράφει, Beauty is in the small, αλλά δεν πειράζει

Ακίνδυνη Χειραγώγηση

Ωραία, οι μουσουλμάνοι διαδηλωτές αντιδρούν με το θυμικό. Το οποίο το κουρντίζουν οι μουλάδες με υπερβολές και ψέμματα.

Όταν πριν 15 χρόνια το θυμικό των δυτικών ορθολογιστών κουρντιζόταν με ιστορίες για ιρακινούς στρατιώτες που αρπάζουν μωρά από τις θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ, εκείνο δεν ήταν χειραγώγηση;

Κι αν όχι, ήταν formal ή informal fallacy;

Πού 'σαι μίστερ Σποκ όταν σε χρειάζομαι;

Ακίνδυνη Γοργόνα (φυσικά όχι Κοπεγχάγης)

Η ανεικονικότητα του φύλου στη Δύση

Κύριε Νταλί,
Μια γυναίκα γυμνή με ουρά ψαριού είναι λογικό.
Μια γυναίκα γυμνή με κεφάλι ψαριού δεν είναι.

Εν ολίγοις, ο λόγος για τον οποίο λογοκρίθηκε το περίπτερο του Νταλί στην διεθνή έκθεση του 1939 στη Νέα Υόρκη

Λεπτομέρεια, οι γοργόνες θα ήταν γυμνές από τη μέση και κάτω. Ή μάλλον από το λαιμό και κάτω. So what?

Ακίνδυνα Σκίτσα

Η ανεικονικότητα του φύλου στην Ελλάδα.

«Στο σκανδαλώδες εκείνο δεύτερο τεύχος, υπήρχε και μια μικροσκοπική γελοιογραφία, σκιτσαρισμένη με τελείως αφαιρετική γραμμή, όπου στο ντυμένο κορμί μιας γυναίκας τονιζό­ταν η ειδοποιός καμπυλότητα με γραμμές μεγέθους χιλιο­στών. Οι διαμαρτυρίες των σκανδαλισμένων έφτασαν οργισμένες — πώς ήταν δυνατό να απεικονίζουμε γυναίκες με διαφανή φορέματα μέσα από τα οποία διαγράφεται προκλητικά το κορμί τους!

Σε άλλο τεύχος, ένα γελοιογραφικό και πάλι σκίτσο παρίστανε έναν φύλακα μουσείου καθισμένον απέναντι στον «διανοούμενο» του Rodin, έχοντας στήσει ανάμεσα ένα σκάκι, σα να ήταν συμπαίκτης του φύλακα στην παρτίδα το άγαλμα. Σε δεύτερο πλάνο, για να δίνεται η εικόνα άδειου μουσείου, ο σκιτσογράφος είχε τοποθετήσει προοπτικά το άγαλμα αρχαίου πολεμιστή, γυμνού. Τη γυμνότητα την υπέθετες από κάποιο σημαδάκι, σαν κεφάλι καρφίτσας, πού υποδήλωνε τα γεννητικά όργανα. Το σκάνδαλο ήταν και πάλι μέγα και φοβερό: παρουσιάζαμε στο περιοδικό γυμνά τα γεννητικά όργανα του άνδρα!

Το εξώφυλλο του τέταρτου τεύχους ήταν το φωτογραφικό πορτρέτο ενός εφήβου — ένα θεληματικό πρόσωπο, αρρενωπό, με το βλέμμα καρφωμένο σαν σε μακρινό στόχο. Με φώναξε ένας κληρικός ιεροκήρυκας τής «Ζωής» και μου συνέστησε να μην ξαναβάλουμε τέτοιες φωτογραφίες, γιατί τα κορίτσια τής «κίνησης» ερωτεύονται το άγνωστο εικονιζόμενο πρόσωπο και βασανίζονται από διεγέρσεις.

Οπισθόφυλλο κάποιου άλλου τεύχους, ήταν ένα κοριτσίστικο κεφάλι ανάμεσα σέ κλαδιά μυγδαλιάς — ολοκάθαρο εφηβικό πρόσωπο, με μιαν έκπληκτη αθωότητα και αγνότητα αποτυπωμένη στο βλέμμα. Με κάλεσε ένα ηλικιωμένο μέλος τής «Ζωής», θεολόγος, και μου είπε: Αγαπητέ, ποιος με βεβαιώνει εμένα ότι από τον λαιμό και κάτω το κορίτσι δεν είναι γυμνό; Θυμάμαι τον αμίμητο Μιχάλη Μουτσούλα πού μου παρατήρησε: Έπρεπε να του πεις: δείξτε μου την ταυτότητα σας. Και βλέποντας τη φωτογραφία τής ταυτότητας να προσθέσεις: δεν ντρέπεστε να μη φοράτε παντελόνι; Αν έλειπε η παρέα και το χιούμορ του Μιχάλη, όπως και του Γιώργου Παπαζάχου, ίσως να είχα παλαβώσει εκείνο τον καιρό»

Χρήστου Γιανναρά
Καταφύγιο Ιδεών - μαρτυρία
εκδ. Δόμος

Το περιοδικό στο οποίο αναφέρεται είναι η Σκαπάνη

Ακίνδυνη θεωρία συνωμοσίας

Όλα όσα βλέπουμε κι ακούμε είναι ψέμματα.

Μια τεράστια προβοκάτσια αμερικάνων, βρετανών, ισραηλινών με τη
συμπαιγνία των ντόπιων συνεργατών τους.

Ένα ατελείωτο ταρατατζούμ για να αποκρυβεί το αληθές γεγονός.

Ο άνθρωπος που, ως άλλος δρ Φρανκεστάιν, κατασκεύασε στα υπόγεια της Χρυσοπηγής τον Χριστόδουλο απόδεχεται ότι ηττήθηκε από το τερατώδες δημιούργημά του.

Παραιτήθηκε για λόγους υγείας ο Πειραιώς Καλλίνικος.

Τέλος εποχής.

Ακίνδυνη τύφλα

Είναι δυνατόν ιντερνετικώς εγγράμματοι να αγνοούν το εργαλείο ονόματι google; Όχι μόνο είναι δυνατόν, αλλά επιπλέον μπορούν έμπλεοι αυτοδικαίωσης να σερφάρουν με τα μάτια ερμητικά κλειστά.


Χθες (1η Φεβρουαρίου) στο βλογ του Νίκου Δήμου συζητήθηκε ένα θέμα έκθεσης. Πρόκειται, όπως αναφέρει ο Μίκης Χατζηνεοφύτου και μεταφέρει ο Ν.Δ., για ετήσιο διαγωνισμό των τελειόφοιτων κυπρίων μαθητών του λυκείου σε θέμα επιλεγμένο από την ελληνική πρεσβεία.

Η πέτρα του "σκανδάλου" έχει ως εξής:

«Η σύγχυση των ιδεών, ο ευδαιμονισμός, μαζί με το στυγνό ορθολογισμό που τείνει να αγνοήσει τον άνθρωπο ως σκοπό της κοινωνικής συμβίωσης έχουν παραμορφώσει το πολιτιστικό πρόσωπο της Ευρώπης».

Με βάση την πιο πάνω διαπίστωση, έχοντας υπόψη και τη σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα, να αναπτύξετε τους λόγους που καθιστούν αναγκαία στην προσήλωση στις ανθρωπιστικές αρχές και αξίες του ελληνισμού και να εισηγηθείτε τρόπους με τους οποίους η εφαρμογή των αξιών αυτών μπορεί να οδηγήσει σ' έναν κόσμο καλύτερο και ανθρωπινότερο.

Δεν ξέρω κατά ο Μ.Χ. (και δευτερογενώς ο Ν.Δ.) έχει αντιγράψει θέμα με ακρίβεια. Δέχομαι πως έτσι είναι μιας και δεν έχω κάνενα λόγο για το αντίθετο.

Αυτό που με παραξένεψε στο θέμα είναι η "ανωνυμία" της διαπίστωσης που τίθεται ως βάση κλπ. Δεν θα έπρεπε η πατρότητα ή μητρότητα της φράσης να σημειωθεί και μάλιστα με έντονα γράμματα; Η "αυθεντία" της υπογραφής θα λειτουργούσε αφενός "ψαρωτικά" για τους μαθητές, αφετέρου "απαλλακτικά" για όποιον έθεσε το ζητούμενο του θέματος.

Κι επειδή, όπως ίσως δεν είναι ευδιάκριτο με την πρώτη ματιά, με χαρακτήρίζει μια άγνοια κινδύνου έκανα τη φοβερή και τρομερή αποκοτιά. Γκούγκλισα για "μαζί με τον στυγνό ορθολογισμό".

Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή. Ένας ξέφρενο τσουνάμι από οργισμένα bits και bytes άρχισε να να χτυπάει με ακόρεστη μανία την οθόνη μου. Δεν ωφελεί να δραματοποιήσω περαιτέρω τη διήγηση αυτής της ανείπωτης φρίκης. Ο γκούγκλος επέστρεψε ένα (ολοψηφιακώς 1) αποτέλεσμα.

Όπως είχα υποχρέωση έσπευσα να ενημερώσω την ομήγυρη στο νικοδημοβλογ. Έγραψα δηλαδή ότι η "διαπίστωση" είναι ένα έλαχιστο τμήμα (λιγότερο από 2%) ενός μεγαλύτερου κειμένου. Δεν έγραψα ποιο είναι το κείμενο αυτό, ούτε τον συγγραφέα. Απλώς έδωσα το λινκ προς αυτό.

Ένα πουλάκι μου εξέφρασε κάποιες αμφιβολίες σχετικά με τη σκοπιμότητα του εγχειρήματος. Και είχε δίκιο. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές αν κάποιος έκανε το κόπο να κλικάρει το λινκ, μάλλον το θεώρησε χάσιμο χρόνου. Κάνενα feedback.

Και όμως.

H σύγχυση ιδεών, ο ευδαιμονισμός, μαζί με τον στυγνό ορθολογισμό που τείνει να αγνοήσει τον άνθρωπο σαν σκοπό της κοινωνικής συμβιώσεως, έχουν παραμορφώσει το πολιτιστικό πρότυπο της Eυρώπης. H πρόκληση της επιβιώσεως του πολιτισμού μας μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την αναμόρφωση των θεσμών και την επανασύνδεση του ορθολογισμού με τον συναισθηματισμό, του Aπόλλωνα με τον Διόνυσο. Eίναι καιρός, ο Eυρωπαίος Φάουστ να επιχειρήσει νέο ταξίδι στην χώρα του μέτρου και της ισορροπίας, για να γεννήσει ξανά τον Eυφορίονα. H Eυρώπη που γέννησε όλες τις Iδέες είναι και η μόνη που μπορεί να τις ανανεώσει και να τις εξανθρωπίσει και πάλι. Φθάνει να μη θέτουμε σαν πρωταρχικό σκοπό της ενώσεως της Eυρώπης της υλική ευημερία.

Ποιος τα λέει αυτά; Γιατί κάποιος στην ελληνική πρεσβεία της Λευκωσίας ως νέα Σαλώμη έκοψε το κεφάλι της παραγράφου και το πρόσφερε στους κυπρίους μαθητές καταχωνιάζοντας το ακέφαλο πτώμα; Γιατί δεν βρίσκω blogger client της προκοπής;

Κωνσταντίνε Καραμανλή come on down! [applause]

H ομιλία του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Kαραμανλή, μετά την υπογραφή της συνθήκης εντάξεως της Eλλάδος στην E.O.K.

Από τούδε η 1η Φεβρουαρίου καθιερώνεται στη βλογόσφαιρα ως η μέρα Για Λιγότερη Ιντερνετική Τσίμπλα (για τους φίλους ΓΛΙΤ)

Πάσα ομοιότης με πρόσωπα και πράγματα της βλογόσφαιρας είναι τυχαία και δέον να αποδοθεί σε σύμπτωση (σοβαρολογώ).

Ακίνδυνη ψυχραιμία

«Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας δεν βλέπει απλές πιθανότητες, βλέπει τρελές πιθανότητες. Δεν είναι το "Αν γινόταν -". Είναι το "Θεέ μου! Αν γινόταν -". Φρενιασμένα, υστερικά. Οι Αρειανοί έρχονται, πάντα. Ο μόνος ψύχραιμος είναι ο μίστερ Σποκ. Γι' αυτό και μας φαίνεται σαν θεός· καθησυχάζει τη φυσιολογική μας υστερία. Εξισορροπεί την τάση των ανθρώπων που γράφουν επιστημονική φαντασία να φαντάζονται το αδύνατο.

ΚΕΡΚ (αναστατωμένος) : Σποκ, το Εντερπράιζ θα ανατιναχτεί!
ΣΠΟΚ (ήρεμα) : Όχι, κάπταιν· απλώς κάηκε μια ασφάλεια.

Ο Σποκ έχει πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν κάνει λάθος. Είναι ο τόνος της φωνής του, η υπερφυσική λογική· δεν είναι ένας άνθρωπος σαν κι εμάς: είναι ένας θεός. Ο Θεός μιλάει μ' αυτόν τον τρόπο· όλοι μας το καταλαβαίνουμε αυτό ενστικτωδώς. Γι' αυτό έβαλαν τον Λέοναρντ Νιμόυ να αφηγείται ψευδο-επιστημονικά τηλεοπτηικά προγράμματα. Ο Νιμόυ μπορεί να κάνει οτιδήποτε να φαίνεται λογικό. Μπορεί να ψάχνουμε ένα κουμπί σ' ένα νεκροταφείο ελεφάντων, αλλά ο Νιμόυ θα καθησυχάσει τις αμφιβολίες μας και τους φόβους μας. Θα ήθελα να τον έχω ψυχαναλυτή· θα έμπαινα στο γραφείο του αναστατωμένος, γεμάτος με τους συνηθισμένους μου υστερικούς φόβους, και κείνος θα τους εξαφάνιζε.

ΦΙΛ (υστερικά) : Λέοναρντ, ο ουρανός πέφτει στα κεφάλια μας!
ΣΠΟΚ (ήρεμα) : Όχι, Φιλ· απλώς κάηκε μια ασφάλεια.

Και θα ένιωθα καλά και θα έπεφτε η πίεσή μου και θα μπορούσα να συνεχίσω το μυθιστόρημα που έχω καθυστερήσει τρία χρόνια τώρα»

Φίλιπ Ντικ, από τα "δυο λόγια για το συγγραφέα" του Δημήτρη Αρβανίτη στο Ηλεκτρικό Πρόβατο
Πάσα ομοιότης με πρόσωπα και πράγματα της βλογόσφαιρας είναι τυχαία και δέον να αποδοθεί σε σύμπτωση (σοβαρολογώ).

Ακίνδυνη βουτιά

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας.

Απόψε στα «Πρόσωπα Στο Πλυντήριο» έχω την τιμή και την χαρά να φιλοξενώ έναν ξεχωριστό προσκεκλημένο. Τον Ανδρέα Λεγάκη.Μαζί του θα συζητήσω πληροφορίες που δημοσιεύονται σε ... [κομπιάζει] σε κάποια ι-στο-λό-γι-α. Για να το πω λαϊκά, [παίρνει φόρα λες και θα ξεστομίσει κάποια ανείπωτη βρισιά που θα έκανε ακόμα και τον Άλιστερ Κρόουλι να κοκκινίσει] σε κάποια ΒΛΟΓ.

Ανδρέα, μου επιτρέπεις να σου μιλάω στον ενικό; [ο Ανδρέας χαμογελώντας νεύει συγκαταβατικά], η δημοσιογραφική δεοντολογία μου επιβάλλει να αγνοήσω τις υπηρεσίες που έχεις προσφέρει στην πατρίδα, όταν αυτή στο ζήτησε, και να είμαι σκληρός απέναντί σου.

Ξεκινάω με μια πολύ δύσκολη ερώτηση, που άλλωστε κάνω σε όλους τους προσκεκλημένους μου, η οποία φοβάμαι θα σε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση.

Ανδρέα Λεγάκη, όπου κι αν σταθώ όποιον κι αν ρωτήσω, όλοι μου λένε το ίδιο πράγμα: «Ο Ανδρέας; Το καλύτερο παιδί, ο καλύτερος δύτης». Ανδρέα είναι αλήθεια; Είσαι πράγματι το καλύτερο παιδί, ο καλύτερος δύτης;

Ακίνδυνο δώρο

Έστω ότι τη προηγουμένη της παραίτησης αντί για ρολόγια είχαν κατασχέσει προφυλακτικά.

Υφυπουργός (κρατώντας επιδεικτικά την εμπέρορ σάιζ καπότα και με το μάτι να γυαλίζει από σεξουαλική πείνα): Λινέ, Ξεκουκουλωτάκη, HERE COMES THE PAIN.

Ακόμα ένας εφιάλτης που δεν έγινε πραγματικότητα.

Προς το παρόν.

Ακίνδυνοι Ήρωες

«Θέλω να πω, μακάρι να ήμουν τόσο μεγαλόψυχος ώστε να μπορούσα να πω ότι τους συγχωρώ αλλά, μάρτυς μου ο Θεός, δεν μπορώ»

Χιου Τόμπσον (1943-2006)


Η ιστορία του Μάι Λάι είναι λίγο-πολύ γνωστή. Και δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Έχει συμβεί, καρμπόν, προηγουμένως στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στο Λίντιτσε, you name it. Μόνο το τοπίο και οι γλώσσες αλλάζουν. Πεντακόσιες περίπου ψυχές (παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων) ξοδεύτηκαν το πρωινό της 16ης Μαρτίου του 1968.

Σταγόνα στη θάλασσα των δύο εκατομμυρίων νεκρών βιετναμέζων.

Ωκεανός στις καρδιές του Χιου Τόμπσον, του Γκλεν Αντρεότα και του Λώρενς Κόλμπερν.

«Φτάσαμε σ' ένα λάκκο με, δεν ξέρω πόσα, πολλά πτώματα μέσα και διακρίναμε κινήσεις. Προσγειώθηκα και ρώτησα ένα λοχία αν μπορούσε να βοηθήσει τους τραυματισμένους. Μου είπε θα τους βοηθήσει, να απαλλαγούν από τη δυστυχία τους, νομίζω. Είχα πάθει σοκ, δεν ξέρω. Νόμισα ότι έκανε πλάκα, θεώρησα ότι το είπε σαν αστείο. Απογειωθήκαμε και καθώς απομακρυνόμασταν ο πολυβολητής μου, νομίζω αυτός ήταν, είπε "Θεέ μου, πυροβολεί στο λάκκο"»

[...]

«Μετά από λίγο επιστρέψαμε στο λάκκο. Υπήρχαν ακόμα κινήσεις μέσα. Βγήκαμε από το ελικόπτερο και ο Αντρεότα, ο αρχηγός του πληρώματος, κατέβηκε στο λάκκο. Λίγα λεπτά αργότερα επέστρεψε κουβαλώντας ένα μικρό αγόρι. Δεν ξέραμε τι να το κάνουμε, μπήκαμε στο ελικόπτερο και καταλήξαμε να το πάμε στο ορφανοτροφείο ή το νοσοκομείο στο Κουάνγκ Νγκάι. Εξετάσαμε το αγόρι στο ελικόπτερο και δεν ήταν καν τραυματισμένο, ή τουλάχιστον εμείς δεν διαπιστώσαμε κάποιο τραύμα, για να το θέσω έτσι. Ήταν γεμάτο αίματα από τη κορφή ως τα νύχια, και η σκέψη στο μυαλό όλων μας ήταν "Πως βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι στο λάκκο;"»



Από αριστερά προς τα δεξιά, ο Τόμπσον, ο Κολμπερν, ο Ντο Χοα που έσωσαν και ο γίος του Κόλμπερν Κόνορ, το 2001.

Ακίνδυνα Χριστούγεννα

Ακίνδυνο ανάγνωσμα

Ο ιδανικός σύντροφος του frequent flyer.

Ακίνδυνη βαρκάδα

Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΠΝΙΓΜΟΣ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΕΣΠΕΡΑΣ
ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ

ΣΥΓΚIΝHΤΙΚΗ ΕΙΚΩΝ
ΑΛΛΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΙ

Όλος ο κόσμος ο περιπατών χθες το εσπέρας εις τον μώλον, συνεταράχθη από ένα τραγικώτατον πνιγμόν, όστις εγένετο ακριβώς προς της εξέδρας και προ των ομμάτων του.

Το ιστορικόν του θλιβερού τούτου γεγονότος έχει ως εξής:

Περί την 6ην ώραν μ.μ. κατέπλευσεν εκ Πειραιώς δια του γύρου, το Αυστριακόν ατμόπλοιον «Venus» της γραμμής προερχόμενον εκ Κ)πόλεως.

Επ' αυτού μεταξύ των άλλων επιβατών ήσαν και αρκετοί Τούρκοι και Έλληνες εξ Ηπείρου, ερχόμενοι εκ Κωνσταντινουπόλεως και μεταβαίνοντες εις αγ. Σαράντα κσι εκείθεν εις τας πατρίδας των.

Όταν το ατμόπλοιον έφθασεν εις τον λιμένα μας, επειδή επρόκειτο να παραμείνει επί τινάς ώρας, μια παρέα εξ αυτών, Τούρκοι και Έλληνες μαζύ — ηθέλησαν να βγουν έξω να ιδούν ολίγον την πόλιν και να επιστρέψουν πάλιν.

Έξω εις την πόλιν εδείπνησαν φαίνεται έπιαν ολίγον περισσότερον και περί την 8 και 1)2 επέστρεφον άδοντες και αστεΐζόμενοι και τρικλίζοντες εις το ατμόπλοιον.

Πως εγένετο ο πνιγμός. Η επιβίβασις. Ο πέμπτος επιβάτης. Η σκηνή.

Όταν έφθασαν εις το τέρμα του μώλου και παρά την κλίμακα της εξέδρας, έκραξαν ένα βαρκάρην, τον Μπέκον, δια να τους μεταφέρη εις το ατμόπλοιον. Ο Μπέκος προσήγγισε με την μικρά του βάρκα, όσον ήτο δυνατόν και οι εύθυμοι ταξειδιώται ήρχισαν πηδώνες ο εις κατόπιν του άλλου εντός αυτής και τοποθετούμενοι συγχρόνως εις το κατάλληλον μέρος της πρύμνης. Υπελείποντο ακόμη δύο τρεις, ότε ενώ επήδησεν ο πέμπτος η βάρκα ταλαντεύεται και κλίνει, με την απότομον δε κίνησην που έκαμαν οι εντός αυτής, η ισορρόπία χάνεται και εξ άνθρωποι μετά του βαρκάρη πέφτουν ακαριαίως εις την θάλασσαν.

Και αρχίζει τότε ένα σκουσμάρικαι μία ταραχή και εις τα μάτια του σπεύσαντος κόσμου εκτυλίσσεται τρομερά σκηνή αγωνίας και πάλης, λαχτάρας και θανάτου.

Οι εκ του προχείτου ναυαγοί, πνιγόμενοι, επικαλούνται μεγουρλωμένα τα μάτια και απεριγράπτους μορφάς βοήθειαν μόλις δε κατορθούν ν' αναδεύσουν ολίγον τα χέρια και βυθλιζονται σαν μολύβια.

Οι βάρκες σπεύδουν πανταχόθεν. Φρικιούν, αλλοφρονούν σχεδόν οι επί του μώλου περιπατηταί. Μία αγωνία αποπνικτική και πόθος διασώσεως συνέχει όλα τα στήθη θανασίμως.

Κάτω από τα συνταρασσόμενα νερά ακούονται οιμογαί οξείαι και κραυγαί κινδύνου και επικλήσεις συνδρομής σπαρακτικαί. Επάνω εις την ξηράν και εις μίαν μεγάλην γραμμήν του μώλου φαίνονται μορφαί τρομασμέναι και οικτίρμονες και κατάπληκτοι και μία σύγχυσις ανάρθρων κραυγών, συμπαθείας και τρόμου και παροτρύνσεως συνταράσσει και δεσπόζεο του παντός.

Πως και πόσοι εσώθησαν. Ποίος επνίγη

Εις των προστρεξάντων πίπτει με τα ρούχα του και βγάζει ένα εκ των πνιγμένων. Ακολουθούν δύο βαρκάρηδες και καθεις εξ αυτών αναδυόμενος, ανασύρει και από ένα ναυαγόν. Ο υιός του δικηγόρου κ. Λινάρδου, ρίπτει το σχοινί μιας βάρκας εις ένα Τούρκον αξιωματικόν και τον σώζει. Αλλ' υπολείπεται ένας ακόμη. Ξαναβουτούν, ερευνούν προσεκτικώς, επακολουθεί ένα διαρκές μακροβούτι, αλλ' ο ταλαίπωρος ουδαμού φαίνεται, ουδαμου ευρίσκεται να ανασυρθή.

Εις μίαν στιγμήν και μετ' αδιακόπους ερεύνας ένα γαλαξειδιωτάκι ααδυόμενον από το μακροβούτι του, ανακράζει με βεβιασμένην και ωσεί πνιγομένην φωνήν.
— Εδώ.
— Τράβα τον μωρ΄, φωνάζουν οι άλλοι.
— Δεν μπορώ να κατέβω· είνε βαθειά.
Οι βάρκες εις ενέργειαν. Οι κολυμβηταί έτοιμοι. Βουτούν πάλιν, ψάχνουν, αλλά τώρα ο πνιγείς δεν φαίνεται πουθενά. Το γαλαξειδιωτάκι κάνει δύο — τρεις βουτιέςεις το μέρος που τον είδε προ ολίγου, αλλά τώρα δεν βλέπει τίποτα. Κάποια πέτρα βαθειά, φωτιζόμενη από τα φώτα της εξέδρας αποπλανά και εξαναγκάζει εις νέα ανωφεή βουτήματα.

Και αφού παρήλθε μισή ώρα ερεύνης και αφού απεχώρησεν όλος ο κόσμος συντετριμμένος και με μίαν σφραγίδα πόνου επί του προσώπου, οι βαρκάρηδες και οι άλλοι κολυμβηταί ηναγκάσθησαν ν' αποσυρθούν άπρακτοι.

Ο πνιγείς δεν ευρίσκετο πουθενά.

Οι σωθέντες. Τιέγιναν. Ποίος ήτο ο πνιγείς.

Οι σωθέντες από τον απροσδόκητον και τρομακτικόν αυτόν κίνδυνον μετεφέρθησαν αμέσως κάθυγροι εις το πλοίον, όπου τοις παρεσχέθησαν αι αναγκαίαι βοήθειαι και όπου ήαλλαξαν φορέματα.

Παρήλθον δύο περίπου ώραι και ακόμη ήσαν άφωνοι και αναίσθητοι από τον τρόμον. Δεν ηδύναντο να αρθρώσουν λέξιν.

Όταν εγένετο γνωστόν ότι ένας επνίγη, εξερράγησαν εις λυγμούς, οι δε γυναικαι δεν εκρατούντο από τα κλάϋματα.

Ο πνιγείς ονομάζεται Παντελής Ζήσου Τζιάγκος. Κατάγεται εξ Αργυροκάστρου της Ηπείρου. Ήτο μόλις 28 ετών, επί έτη δε εσπούδαζε φαρμακοποιός εις την Κωνσταντινούπολιν. Προ ολίγων ημερών ετελείωσε τας σπουδάς του και μετέβαινεν ήδη ο δυστυχής — μετ' απουσίαν ετών — να ιδή τους γονείς του.και να εγκατασταθή εις την πατρίδαν του ως φαρμακοποιός.

Η μοίρα δεν το προώρισεν ούτω. Ήταν γραφτό του, αντί της φιλοστόργου μητρικής αγκάλης, να τον δεχθή ψυχρά και ολεθρία η αγκάλη της θαλάσσης και είμαρτο ο πυθμήν του Πατραϊκού λιμένος να γίνη μνήμα του.

(εφημερίδα Νεολογος , Ιούνιος 1900)

Ο Παζολίνι για το Παρίσι - μέρος πέμπτον και έσχατο

Αυτό πού τό Κράτος κάνει μέ τους απροσάρμοστους, είναι φρικτό. 'Αλλά καί τί νά κάνει; Τό «σύστημα» δέν έπεσε άπ' τόν ουρανό, αλλά τό εξέφρασαν οι άνθρωποι: καί οί άνθρωποι είναι άθελα τους ρεαλιστές. Ή διακήρυξη τοΰ «αδιόρθωτου» εξ αιτίας κάποιου νέου πού ιδιαίτερα «έχει παρεκτραπεϊ» είναι πραγματικά ρεαλιστική. Οί νέοι πού παρεκτρέπονται έχουν γίνει γενικά έξ αιτίας τής «εξευτελιστικής» διαφοράς τους, προσωπικότητες πολύ ισχυρές καί ιδιόρρυθμες. Έχουν ένα ραφιναρισμένο μηχανισμό συναισθηματικών καί πνευματικών αντιδράσεων. Στην εξυπνάδα τους υπάρχει κάτι τό δαιμονιακό, δπως σέ έναν πολιτικό, σέ ένα διανοούμενο ή σ' ένα σοφό. Κανένας πολιτικός, διανοούμενος ή σοφός δέν θάλεγε ποτέ νά αποκρυφθεΐ οΰτε τό πιό ασήμαντο από τά χαρακτηριστικά πού τόν κάνουν αυτό πού είναι. Αυτός θεωρεί τόν εαυτό του αδιόρθωτο σέ άλλες μορφές ζωής: επίσης θεωρεί αυτό του τό αδιόρθωτο σάν τό πιό ιερό του δικαίωμα. 'Ακόμα κι ένας εγκληματίας, ένας ληστής, ένας τοξικομανής -όταν έχουν περάσει ένα ορισμένο όριο- αισθάνονται, αυτό τους τό απελπισμένο δικαίωμα νά μείνουν οπωσδήποτε, όσο κι αν πονέσουν, ό εαυτός τους. Τό νά χαρακτηρίζεις λοιπόν κάποιον αδιόρθωτο σημαίνει νά επικυρώνεις ένα δεδομένο γεγονός καί νά καθορίζεις μιά μορφή ελευθερίας. "Οτι αυτό συμβαίνει στό σκοτεινό χώρο τής ιστορίας είναι φοβερό· αλλά μέ τήν εξουσία πρέπει νά έχεις μιά έξυπνη σχέση (ακόμα, καί ιδιαίτερα, στον ανοικτό αγώνα μαζί της) καί νά τής φορτώνεις αδίστακτα όλα τά σφάλματα, προσπαθώντας νά κάνεις αυτή τήν ενέργεια τόσο πιό αξιέπαινη δσο πιό εξτρεμιστική.

Ο Παζολίνι για το Παρίσι - μέρος τέταρτον

Μιά «αριστερή» έρευνα πού εναντιώνεται στην τυπική έρευνα τοϋ «συστήματος» δέν μπορεί νά υιοθετήσει τίς γλωσσικές συνήθειες καθώς καί τίς μεθοδολογικές της τελευταίας. Ένα μυθιστόρημα τοϋ Ντάριο Μπελέτσα πού μιλά γι' αυτούς τους Γκουΐντο, Τζιόρτζιο, Λούτσι, Φίλιππο, κ.τ.λ. είναι πολύ πιό έγκυρο κοινωνιολογικά απ' αυτή τήν κοινωνιολογική αναφορά. Ό Κανκρίνι καί τό επιτελείο του είναι φυσικά με τό μέρος των «παρεκτραπέντων νέων», ενάντια στην κοινωνία, πού πρώτα τους εκφράζει καί μετά τους καταδικάζει. Άλλα ή συμπάθεια τους είναι a priori καί χωρίς διάκριση. Γι' αυτό είναι απαράδεκτη. Π.χ. αυτοί φαίνονται ότι χωρίς όρους εγκρίνουν τό σχήμα τών νέων αστικών προτύπων -μέ τους οποίους αυτός ό ταπεινός μικροαστός καί αυτοί οι ύποπρολετάριοι ταυτίζονται- σέ δλες τους τίς εκδηλώσεις. Άν ή κυρίαρχη ένδειξη τέτοιας συμπεριφοράς είναι «ή ειρωνεία καί ή περιφρόνηση», δέν μοΰ φαίνεται ωστόσο σωστό δτι αυτό πρέπει οπωσδήποτε νά εγκριθεί καί νά δικαιολογηθεί: αυτό πρέπει νά τεθεί υπό ένα κριτικό βλέμμα, σάν κάθε άλλο φαινόμενο. Ή ειρωνεία καί ή περιφρόνηση π.χ. είτε σ' ένα φοιτητή πού αμφισβητεί τήν κοινωνία μέ μιά κάποια πολιτική ωριμότητα, είτε στους φτωχούς του μιμητές, είναι αισθήματα καθ' όλα άξια της κοινωνίας πού καταδικάζουν. Μόνο τά πραγματικά παιδιά αυτής τής κοινωνίας μπορούν νά τρέφουν ειρωνεία καί περιφρόνηση, αισθήματα πού γυρίζουν σ' αυτόν πού τά δοκιμάζει. Όσο γιά τήν τοξικομανία τών «αντικειμένων τής έρευνας» κι αύτη γίνεται δεκτή εκ τών προτέρων καί αδιακρίτως: γίνεται δεκτή καί άρκεϊ, έξω άπό κάθε προκατάληψη. Κι αυτό είναι δίκιο. 'Αλλά πιά κρίση νά αντιπαραθέσεις στην κρίση τοΰ «συστήματος»; Δέ μπορεί νά περάσει σιωπηρά αυτό τό σημείο καί νά παρασκευαστεί έτσι τέλεια οντολογική ή τοξικομανία. Πιθανόν είναι δύσκολο νά οριστεί πάνω απ' όλα ή «συμπεριφορά» (γιατί εδώ παρεμβαίνει, συνειδητά ή ασυνείδητα μιά ηθική κρίση). Καί ίσως ό Κανκρίνι καί τό επιτελείο του δέν τόλμησαν νά θέσουν ένα τόσο τεράστιο πρόβλημα. Όμως πολέμησαν -μέ τήν ακρότητα πού είναι στή μόδα όχι όμως λεκτική- τίς «θεραπείες» τοϋ «συστήματος»: καί σ' αυτό τό σημείο έπρεπε νά αισθάνονται τήν υποχρέωση νά δώσουν, μετά τήν καταδίκη τέτοιας θεραπείας, τουλάχιστον υποθετικά μιά εναλλακτική θεραπεία.

Ο Παζολίνι για το Παρίσι - μέρος τρίτον

Γεννήθηκε αυτή ή «έρευνα» (όπως αυτοχαρακτηρίζεται). Οί νέοι «απροσάρμοστοι» διηγήθηκαν τίς εμπειρίες τους, ζητώντας σιωπηρά βοήθεια, οί νέοι αστοί διανοούμενοι τους άκουσαν καί προσπάθησαν νά τους δώσουν χέρι βοήθειας. Κακώς, προφανώς. Δέν άρκεϊ νά σκεφθείς ότι οί «απροσάρμοστοι» -ακόμα καί στίς πιό σοβαρές περιπτώσεις- μπορούν νά βοηθηθούν γιά νά τους βοηθήσεις. Νά τους βοηθήσεις άπό τί; Οί νέοι αστοί ευεργέτες (πού ποτέ βέβαια δέν θάθελαν ν' ακούσουν νά τους αποκαλούν έτσι) θά έχουν γευθεί τήν πικρία της αποτυχίας καί της παρηγοριάς. Οί «απροσάρμοστοι» θά συνεχίσουν τό δρόμο τους, καί τώρα θά είναι ακόμα εκεί, στή μίζερη ζωή της πολιτιστικής υποστάθμης, στή νύχτα μιας πόλης πού έγινε αθεράπευτα βίαιη, άδεια καί άγρια.

Δύο άπ' αυτούς πέθαναν τραγικά. Γιά τόν ένα αναφέρει ή «έρευνα» μέ λακωνικό κουράγιο. Γιά τόν άλλο, τόν Έρος Άλέξι, μαθαίνουμε από μία ανθολογία πού δημοσιεύτηκε μερικούς μήνες πρίν άπό τόν Μονταντόρι, πού συγκέντρωσε μερικούς φτωχούς του στίχους.

Μέ μία γλώσσα άμορφη καί ανώνυμη, γλώσσα τεχνικής δουλειάς, ό επιμελητής αυτής τής έρευνας, Κανκρίνι, αναγγέλλει αμέσως ποια είναι τά όρια, οί σκοποί καί οί χαρακτήρες τού βιβλίου. 'Ανακοινώνει επίσης τή μεθοδολογία. Όλα αυτά σύμφωνα μέ τήν παράδοση τών άγγλοαμερικανικών επιστημονικών βιβλίων -κοινωνιολογικών ή ανθρωποοντολογικών. Μόνο πού οί πρόλογοι αυτών τών τελευταίων είναι γενικά γεμάτοι χιούμορ, αν καί, στ' αλήθεια, καλό χιούμορ, μαζί μέ μιά εκδήλωση μετριοφροσύνης (πού οφείλεται στην σιγουριά γιά τόν εαυτό τους), ενώ ό πρόλογος τοΰ Κανκρίνι είναι σοβαρός, ξερός, κοφτός, κρύος, σχεδόν άχρωμος, καί επομένως άλλαζονικός (λόγω βέβαια τής μεγάλης έλλειψης σιγουριάς). Άπό τό αφιέρωμα στό «βιετναμικό λαό» ώς τήν αποδοχή τής χρηματοδότησης τής εργασίας άπό τό «Ίδρυμα Άνιέλλι στό Τορίνο» καί τίς πληροφορίες πάνω στον τρόπο ενέργειας, ό Κανκρίνι φαίνεται νά θέλει νά καλύψει τήν έξαρση του πίσω από μιά γλωσσική συμπεριφορά απόλυτα ανέκφραστη όλο γεγονότα καί πληροφορίες.

Ότι μετά τό βιβλίο είναι κακόβουλο, παθητικό καί παθιασμένο ώς τή μνησικακία, είναι φυσικά αμέσως καθαρό. Κι ωστόσο εξακολουθεί επίμονα νά φιλοδοξεί νά παρουσιάζεται σά μιά επιστημονική έρευνα καί επομένως αμερόληπτη. Πίνακες, στατιστικές, κατάλογος, ημερομηνίες υπάρχουν γιά νά τό αποδείξουν. Οί τοξικομανείς νέοι, πού πλησιάζει ό Κανκρίνι καί τό επιτελείο του, σύμφωνα μέ τά μέτρα μιας συνάντησης πού αυτοσυγκροτεϊται (Ή «Κοινότητα» τού Πιάτσα Μπολόνια»), τείνουν νά παρουσιαστούν σά σκοτεινές υπαρξιακές παρουσίες, πού εκφράζονται συγκεκριμένα αλλά ποτέ δέν παρουσιάζονται, καί, ταυτόχρονα, σάν παρουσίες μυθικές: οί πράξεις καί τά λόγια τους -κάτω από τόν επιστημονικό διαχωρισμό μέ τόν όποιο αντιμετωπίζονται από τόν Κανκρίνι καί τό επιτελείο του- αποκτούν ένα είδος διάσπασης τέτοιας πού οί συνομιλητές τους, αφού τους γνωρίζουν φυσικά, μένουν θύματα τής επιστροφής ενός ταξικού διαχωρισμού, λόγω τοϋ οποίου «τους είναι αδύνατο νά τους γνωρίσουν».

'Αλλά τόσο στην ιδιότητα τών «υπαρξιακών παρουσιών» όσο καί στην ιδιότητα τών «μυθικών παρουσιών» τών νέων υπερισχύει ή ιδιότητα τών «αντικειμένων μιας έρευνας». Όλ' αυτά δημιουργούν μιά δυσάρεστη σύγχυση. Σάν πραγματικά πρόσωπα, ό Γκουίντο, ό Τζιόρτζιο, ό Φράνκο, ό Λουτσίο, ό Φίλιππο κ.ά. μιλούν χαμηλόφωνα, σάν πρόσωπα μυθικά καταλήγουν στην ρητορική. Σάν «αντικείμενα» μιας ιατρικής ή κοινωνιολογικής έρευνας, μπορούσαν νά σταθούν μόνο αν επιτύγχαναν σάν πρόσωπα πραγματικά ή μυθικά. Γιατί; Άκριβώς γιατί αυτό τό βιβλίο δέν είναι μιά κλασική επιστημονική έρευνα (δηλ. αντικειμενική αλλά «μέσα στό σύστημα»), αλλά είναι μιά μονομερική έρευνα, πού θέλει νά δείξει τά άσχημα τής αντικειμενικότητας (πού μπορεί νά επιτρέψει, στο περιθώριο της εξουσίας, νά συμπεριφέρεται σε ανθρώπινα όντα καθώς σέ χρονολογίες).

Ο Παζολίνι για το Παρίσι - μέρος δεύτερον

Άλλοι «απροσάρμοστοι» δημιουργήθηκαν -εκτός από εκείνους πού έφυγαν- ανάμεσα σέ κείνους πού έμειναν. Οί «πιό φτωχοί άπό τους φτωχούς» -οί ορφανοί, τά παιδιά δυστυχισμένων οικογενειών κ.λπ.- βγαίνοντας από ένα τύπο ύπαρξης πού έχει έτσι ανατραπεί, ένώ πρίν ήταν γιά νά πούμε έτσι, τά «πρότυπα τών προτύπων», δημιουργικά λαϊκοί, σήμερα είναι τά «πρότυπα τών προτύπων» μιας κρίσης στην οποία ό πιό φτωχός λαός -τό υποπρολεταριάτο πού δέν είναι πιά τέτοιο- έρχεται σέ επαφή μέ τήν κουλτούρα (δηλαδή τήν κατώτερη αστική κουλτούρα).

Τί κάνουν οί νέοι πού κάποτε θεωρούνταν χωρίς αυτές τίς τραγωδίες «απροσάρμοστοι»; Κάνουν 6λ' αυτά, πού κατ' αυτούς κάνουν τά παιδιά τών πλουσίων, οί φοιτητές. Είναι αυτοί πού τους προσφέρουν τά ζωντανά πρότυπα γιά νά μιμηθούν. Κι έπειτα αυτοί οί νέοι «πιό φτωχοί απ' τους φτωχούς» είναι πραγματικά αλήτες πού δέν έχουν δική τους εστία, τους ταιριάζει είναι προφανές, πιό πολύ μιά ζωή διαμαρτυρίας καί πραγματοποιούν -αυτοί υποχρεωμένοι άπ' τήν ανάγκη- χειρονομίες πού γίνονται αμέσως όχι αυθεντικές. Τά μακριά μαλλιά, τήν οργή, τά ναρκωτικά. Αυτοί είναι πού τά ανακαλύπτουν αυτά όλα: καί ακόμα μιά φορά τά πραγματικά αντικείμενα τού ρατσιστικού μίσους τών λογικών είναι οί ίδιοι αυτοί.

Ταυτόχρονα μέ τή γέννηση αυτών τών νέων ανθρώπινων τύπων στό υποπρολεταριάτο, γεννιούνται καί νέοι ανθρώπινοι τύποι στην αστική κοινωνία. Σχετικά νέοι. Αυτοί ακολουθούν σχήματα αρκετά γνωστά, στην πραγματικότητα οί ιεραπόστολοι, οί ουτοπιστές, οί αναρχικοί, μερικοί επαναστάτες κ.λπ. Αυτό πού είναι αρκετά νέο είναι ό τύπος συμπεριφοράς τους καί ή γλώσσα: καί πάνω άπ' δλα αντικειμενικά, αυτό μέ τό όποιο αυτοί πρέπει νά ασχολούνται.

Ή συνάντηση μιας ομάδας νέων «απροσάρμοστων» υποπρολετάριων - νευρωτικών, ανίκανων νά νοιώσουν ευθυμία, φαγωμένων άπό την τοξικομανία πού είναι πιά μορφή συμπεριφοράς, απαθών ή μιμητών της γλώσσας τών άλλων -μέ μιά ομάδα νεαρών αστών πού είναι σέ βίαιη αντίθεση μέ την ϊδια τους την τάξη- νευρωτικών κι αυτών, ανίκανων κι αυτών νά νοιώσουν μιά γλώσσα πού είναι σά νά τήν έχουν μάθει απ' έξω καί είναι ικανή νά αποδώσει τά πάντα- θά μπορούσε ή συνάντηση αύτη νά είναι τό θέμα ενός μεγάλου βιβλίου.

Σ' αυτό τό βιβλίο όπου δέ μπορούσα νά διαβάσω παρά τήν αναφορά, πού οφείλεται στην έρευνα ενός επιτελείου καί φροντίστηκε άπό τόν Λουίτζι Κανκρίνι πάνω στίς νεανικές τοξικομανίες στην 'Ιταλία.

Οί Γκουίντο, Τζιόρτζιο, Φράνκο, Λουτσίο, Φιλίππο, Ρομπέρτο, Μαρτσέλλο, Βιντσέντσο, Τζιάννι, Μάριο, Φούριο, Πιέτρο, Νικολέττα Πιέρο, 'Αλμπέρτο, Μαρί άπό τό ένα μέρος καί άπό τ' άλλο Γκρατσία Κανκρίνι Κολέττι, Μαουρίτσιο Κολέττι, Τζιουζέππε Κόστι, 'Αντρέα Ντότκι, Σιλβάνα Φερραγκόντι, Τζιάννι Φιοραβάντι, Γκράτσια Φίσερ, Μαρίζα Καλαγκόλι Τολιάττι, Ρέμο Μαρκόνε, Σιλβάνα Ποπάτσι, Μάουρα Ρίτσι, Πιερλουΐτζι Σκαπίκιο, συναντήθηκαν, προερχόμενοι άπό αντίθετες όχθες από κόσμους ασυμφιλίωτους. Γεμάτοι από καλή θέληση (πάνω απ' όλα, δεν υπάρχει αμφιβολία, οί δεύτεροι) αναζήτησαν ένα διάλογο, συγκεντρώθηκαν γιά νά συζητήσουν συλλογικά τά προβλήματα πού ήταν υπαρξιακά γιά τους πρώτους, πολιτιστικά γιά τους δεύτερους.

Ο Παζολίνι για το Παρίσι - μέρος πρώτον

«Έμπειρίες από μιά έρευνα πάνω στους νεαρούς τοξικομανείς της Ιταλίας» με την επιμέλεια τοϋ Λουΐτζι Κανκρίνι, Μονταντόρι Έντιτόρε, 1973

Τοϋ Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Τέμπο 11 Νοεμβρίου 1973
Μεταφράζει ή Λένα Κωνσταντέλλου (από την Οδό Πανός τέυχος Σεπτεμβρίου-Δεκεμβρίου 1985)
[οσιαρ από τον Αμπι)

Πρίν από μερικά χρόνια οι πιό φτωχοί ανάμεσα στους φτωχούς, οί πιό φτωχοί απ' τους φτωχούς, ήταν καθαρά πρότυπα συμπεριφοράς τής φτωχής Κοινωνίας: τόσο πιό καθαρός όσο πιό φτωχός. Αυτοί οί φτωχοί ονομάζονταν, τότε, υποπρολετάριοι.
Ήταν φορείς άξιων των παλιών Ιδιαζόντων πολιτισμών (πού ήταν κυρίως επαρχιακοί). Μιλούσαν αυτόνομες γλώσσες, πού τό πνεύμα τους μόνο αυτοί γνώριζαν καί μπορούσαν νά αναπλάσσουν με μιά συνεχή ανανέωση (χωρίς παραβάσεις) τοϋ κώδικα. Ή ζωή τους ξετυλισσόταν στό εσωτερικό αυτών τών πολιτισμών τους, πού, σύμφωνα με τήν αστική οπτική αποτελούσαν τεράστια γκέττα (ό κακός αστός τό έβρισκε φυσικό, ό καλός λυπόταν γι' αυτό). Στην πραγματικότητα όποιος ζούσε έτσι ξέχωρα ήταν φτωχός αλλά απόλυτα ελεύθερος. Αυτό πού τόν χαρακτήριζε ήταν ή φτώχεια του, δηλαδή κάτι εσωτερικό δικό του, πού ήταν μέρος τοϋ κόσμου του, πού δέν έσπαζε τή συνέχεια τού παρελθόντος καί προφανώς καί τοΰ μέλλοντος.

Δέν μπορούσε νά δεϊ τά όρια πού μιά άλλη κουλτούρα τοϋ επέβαλλε γιά τόν απλό λόγο ότι δέν γνώριζε άλλη κουλτούρα (τήν δεχόταν μόνο σάν κάτι ξένο πού δέν ταίριαζε μέ τήν δική του)- μή εργαζόμενος στίς βιομηχανίες ή στίς μεγάλες δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις (αυτός ό φτωχός ήταν χωρικός ή εργάτης· επίσης μικροτεχνίτες ή ταπεινοί έμποροι) δέν συλλαμβάνονταν ούτε μέ τόν ορισμό «προλετάριοι» άπό τήν αστική τάξη καί τό πνεύμα της. Σέ αντίθεση μέ τους εργάτες, οί υποπρολετάριοι έμειναν εντελώς ξένοι από τήν ιστορία τών αστών, μέχρι, πρίν ακριβώς δύο ή τρία χρόνια. Πρίν λοιπόν δύο ή τρία χρόνια τό σχήμα τοϋ «απροσάρμοστου» άρχισε νά συστηματοποιείται: αυτό τό σχήμα είχε προβλεφτεί από μιά κοινωνική τάξη ακραία, ακριβή καί ανθρώπινη όπως ή φύση. Οί «πιό φτωχοί μέσ' στους φτωχούς» -τά ορφανά, τά έγκαταλελειμένα παιδιά, τά παιδιά χωρίς πατέρα, τά παιδιά μέ χωρισμένους γονείς- όλοι αυτοί πού είχαν «σημαδευτεί» από τή γέννηση ή τήν πρώτη παιδική ήλικία-έμπαιναν στά περιθώρια μιας κοινωνίας πού μέ τή σειρά της καταλάμβάνε τά περιθώρια (άλλωστε τεράστια) καί εκεί προσπαθούσαν νά εξομοιωθούν με ακριβή πρότυπα. Γίνονταν ληστές, εγκληματίες. "Η απλώς εξαθλιωμένοι. "Η ακόμα πιό απλά κατόρθωναν νά γίνουν μετά από κάποια νεανική επανάσταση φτωχοί «σάν τους άλλους».

Σήμερα: ή μετανάστευση έσπασε τά εμπόδια πού έκλειναν τό λαό τών φτωχών στους παλιούς τους περιθωριακούς χώρους. Όταν αυτά τά εμπόδια παραμέρισαν χείμαρροι οί νεαροί φτωχοί έφυγαν γιά νά κατοικήσουν άλλους κόσμους: κόσμους προλετάριων ή αστών. Δημιουργήθηκε ένας νέος τύπος «απροσάρμοστου», πού δεν είχε πρότυπα ν' ακολουθήσει, βρίσκοντας έτσι σ' αυτά ένα είδος καθιερωμένης ισορροπίας. Τώρα καί από τό κέντρο έγινε μιά ασυγκράτητη εξάπλωση προς τά περιθώρια: τά παλιά μέσα (τό τραίνο, τό τραμ, τό ποδήλατο, τό αμαξάκι, τό ταχυδρομείο) μέ τή σειρά τους παραμερίστηκαν κι αντικαταστάθηκαν άπό τά γρήγορα μέσα (τή μηχανή καί ιδίως τήν τηλεόραση). Τό πνεύμα τής κυρίαρχης τάξης πού καταστρέφει (είτε απ' έξω είτε άπό μέσα) τά τείχη πού διαχώριζαν τήν πόλη τών πλουσίων άπό τήν πόλη τών φτωχών- διαδόθηκε. Σε λίγα χρόνια, ή ακόμα καί σέ λίγους μήνες κατάντησε ναυάγια στίς παλιές ιδιάζουσες κουλτούρες, απομάκρυνε τίς διαλέκτους πού είχαν γίνει απολιθώματα, καθαρή φωνητική χωρίς πνεύμα (ή ιδιομορφία στη γλώσσα καί ή εκφραστικότητα απροσδόκητα μαράθηκαν έως ότου χάθηκαν: ό κώδικας δέ μπορεί πιά νά αναπλαστεί άπό κάποιον πού δέν τόν θεωρεί πιά τό «μόνο καί αληθινό» μέσο επικοινωνίας). Οί φτωχοί έτσι βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς τή δική τους κουλτούρα, χωρίς τή δική τους γλώσσα, χωρίς τή δική τους ελευθερία: μέ δύο λόγια χωρίς τά δικά τους πρότυπα, τών οποίων ή πραγματοποίηση αντιπροσώπευε τήν πραγματικότητα τής ζωής σ' αυτή τή γη.