Ακίνδυνο Monitor v0.1.1 (the one where four bugs bite the dust)

Ειλικρινά απορώ πως δούλευε η πρώτη έκδοση. Στην v.0.1.1 διορθώνεται α) το πρόβλημα με τους τίτλους μπλογκ που περιέχουν απόστροφο β) το πρόβλημα με τα events των iframes των διαφημίσεων γ) η εξάρτηση της ομαδοποίησης από την ύπαρξη Ενοχλητικών μπλογκ (στραβομάρα μου) και δ) κάτι ακόμα που εν τω μεταξύ ξέχασα τι ήταν!

Τεχνικές πληροφορίες:
Η απόστροφος χάλαγε το expression string του XPath evaluator. Ωστόσο τα ποστ της Ραφινάτας νομίζω πως δεν χτυπούσαν!
Αγνοούσα ότι τα events των iframes θα φτάνανε στους δικούς μου handler. Αλλά δικαιολογούμαι να μην το έχω πάρει χαμπάρι λόγω Adblock.
Για το γ) είμαι αδικαιολόγητος.
Το δ) ακόμα να το θυμηθώ. Που θα πάει.

Συγνώμη για την ταλαιπωρία, καλή ακίνδυνη ανάγνωση του μονιτορ.

Ακίνδυνο Monitor

Update2006-05-13 Νέα έκδοση

Update 2006-05-12, υπάρχει bug που κάτω από ορισμένες συνθήκες κρύβει εντελώς τα ομαδοποιημένα και τα ενοχλητικά άρθρα. Θα διορθωθεί σύντομα.

Μετά από ένα διάστημα χρήσης του monitor της ελληνικής μπλογκόσφαιρας μου έγινε αισθητή η ανάγκη για κάποιες δυνατότητες προσωπικών ρυθμίσεων. Αντί όπως θα ήταν αναμενόμενο να δράσω ανορθολογικά, δηλαδή να αρπάξω τον Παναγιώτη Βρυώνη από το λαιμό και να τον χτυπάω στον τοίχο μέχρι λιποθυμίας, έκανα κάτι αληθινά έξυπνο.

Του ανακοίνωσα ότι διακόπτω τη συνδρομή μου (prιvilege class παρακαλώ) στο monitor και να μου επιστρέψει τα χρήματα που αντιστοιχούσαν στο υπόλοιπο του μηνός Μαΐου. Ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος. Δυστυχώς δεν το εκμεταλλεύτηκα αμέσως και πέρασε αυτός στην αντεπίθεση με ποταπές πλην αποτελεσματικές υπεκφυγές του στυλ 'ποια συνδρομή;'. Ομολογώ ότι δεν περίμενα πως ο τόσο εγκωμιασμένος ορθολογισμός θα αποδεικνυόταν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Έτσι θέλοντας και μη κατέφυγα σε αντισυμβατικές μεθόδους. Νοίκιασα 6 μαϊμούδες, αγόρασα ισάριθμα πληκτολόγια, τα οποία (σημαντικό αυτό) σύνδεσα στο ίδιο pc, κλείδωσα όλο το ανσάμπλ χωρίς τροφή και νερό, και ιδού μετά από λίγες ώρες το αποτέλεσμα.

Το Ακίνδυνο Monitor, μια επέκταση για το Mozilla Firefox που επιτρέπει στους επισκέπτες του monitor να αλλάξουν την κατάταξη και την εμφάνιση των άρθρων σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους. Αυτό γίνεται χαρακτηρίζοντας ένα μπλογκ Αγαπημένο, Ενδιαφέρον ή Ενοχλητικό.

Και στις τρεις κατηγορίες μπορούμε να επιλέξουμε χρώμα της επιλογής μας για φόντο. Επιπλέον, τα άρθρα από Αγαπημένα μπλογκ αυτόματα στοιχίζονται στην κορυφή του μόνιτορ και τσ άρθρα από Ενοχλητικά μπλογκ στέλνονται στον πάτο και κρύβονται πίσω από ένα κουμπί που μας πληροφορεί για τον αριθμό τους. Το πατάμε και εμφανίζονται.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό είναι η ομαδοποίηση των άρθρων από το ίδιο μπλογκ. Ανεξάρτητα από τον χαρακτηρισμό (ή και την απουσία χαρακτηρισμού) τα άρθρα του ίδιου μπλογκ συγκεντρώνονται πίσω από ένα κουμπί του στυλ [χ άρθρα από ψιμπλογκ]. Κλικ για ανάπτυξη, κλικ για σύμπτυξη.

Εγκατάσταση

Κατεβάστε το harmlessmonitor.xpi στον υπολογιστή σας. Από το μενού του firefox επιλέξτε File, Open File και εντοπίστε το harmlessmonitor.xpi στην τοποθεσία που το κατεβάσατε. Ο firefox θα εμφανίσει το παράθυρο διαλόγου που προειδοποιεί για τους κινδύνους εγκατάστασης κακόβουλου λογισμικού. Αν δεν έχετε IQ διευθυντή δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος πατήστε το κουμπί install και θα δείτε να ανοίγει το παράθυρο με τις επεκτάσεις. Για να ολοκληρωθεί η εγκατάσταση πρέπει να κλείσετε όλα τα παράθυρα του firefox.

Χρηση

Αφου λοιπόν κάνατε επανεκκίνηση του firefox μπορείτε να επισκεφθείτε το monitor. Κάνοντας δεξί κλικ στο όνομα ενός μπλογκ, όχι στον τίτλο του άρθρου, στο context menu που εμφανίζεται υπάρχουν πλέον και οι επιλογές για προσθαφαίρεση σε κάποια κατηγορία. Κάντε τα κουμάντα σας και ξαναφορτώστε τη σελίδα του monitor. Αν όλα έχουν πάει καλά θα δείτε κάτι παρόμοιο με αυτή την εικόνα.

Οι επιλογές σας αποθηκεύονται στον υπολογιστή σας. Ωστόσο δεν προστατευονται με κάποιο τρόπο (κωδικοποίηση, κρυπρογράφηση) οπότε αν πάσχετε από μανία καταδίωξης πρέπει να κάνετε τη καρδιά σας πέτρα. Δεν μεταδίδονται στο monitor ή οπουδήποτε αλλού, και γενικά η επέκταση δεν έχει καμία επικοινωνία με το δίκτυο. Αλλά κάποιος με πρόσβαση στον υπολογιστή σας είναι έυκολο να δει ποιους έχετε στα μαύρα κατάστιχα.

Αν και οι μαϊμούδες προσπάθησαν να πετύχουν την άρτια λειτουργία της επέκτασης, ουδεμία ευθύνη αναλαμβάνουν για ότι ήθελε προκύψει από τη χρήση ή τη μη χρήση του Ακίνδυνου Monitor. Η επέκταση είναι διαρκώς υπό δοκιμή και θεωρητικά αυτό σημαίνει πως τα όποια προβλήματα θα αντιμετωπίζονται μόλις εμφανίζονται. Πρακτικά, μη το δέσετε και κόμπο.

Ήδη έχω παρατηρήσει κάποια προβλήματα όταν η σελίδα του monitor ορισμένες φορές «καθυστερεί» να κατέβει. Το ψάχνουμε, οι μαϊμούδες κι εγώ. Επίσης από μία πηγή, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της για να μη γίνει ρεζίλι των σκυλιών, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι επιλογές στο context menu δεν εμφανίζονται απλά με δεξί κλικ στον τίτλο του μπλογκ, παρά μόνο αν προηγουμένως έχει επιλεξει το κείμενο. Από και κλείεται, αλλά αν το επιβεβαιώσει και κάποιος άλλος, τι να κάνω, θα το πιστέψω.

Και τώρα το σημείο που όλοι αγαπάμε, οι ευχαριστίες.

Παναγιώτη Βρυώνη, Δημήτρη Παναγιωτάκη (τι πράγμα είναι αυτό, πήξαμε στους Παναγιώτηδες, άλλος τώρα που γυρίζει;) ανώνυμη πηγή, μπλογκοσφαιρίτες και μπλογκοσφαιρίτισσες, κομενταδόροι και κομενταδόρισσες, σιωπηρή πλειοψηφία:

Ήταν κάποιος δεν ήξερε καμιά ευχαριστία κι όλο έλεγε «ξέρω πολλές ευχαριστίες, μια απ' αυτές λέει «Ήταν κάποιος ...

Ευχαριστώ, να είστε καλά.

Ακίνδυνη Φιλοξενία

Πρώτη μου επαφή με μειονοτικό ήταν στο στρατό. Η εικόνα που έχω συγκρατήσει στη μνήμη μου εντονότερα είναι Κυριακή πρωί, εγώ με τον Χαλίλ να είμαστε «μέσα» και να λιαζόμαστε ενώ το ραδιόφωνο παίζει το Been around the world tonight (ρημέμπερ Λίζα Στάνσφηλντ; αυτή χάθηκε ή εγώ την έχασα;).

Αν εξαιρέσουμε το διοικητή κανείς δεν εκδηλώθηκε εχθρικά ή αρνητικά απέναντί του. Ο καραγκιόζης που παρίστανε τον διοικητή είχε την τρομερή ιδέα να τον "βαφτίσει" με χριστιανικό όνομα. Μπροστά στον διοικητή τον φωνάζαμε μ' αυτό, τι να κάναμε; Αλλά μόνο τότε. Τις άλλες ώρες για όλους, και τους αξιωματικούς ακόμα, ήταν ο Χαλίλ.

Δεν νομίζω πως το κίνητρο ήταν τόσο ο σεβασμός, όσο η αντίδραση στον προαναφερθέντα καραγκιόζη. Ουσιαστικά η στάση μας απέναντι του μπορεί να συνοψιστεί στο αμερικάνικο «don't ask, don't tell». Κανείς δεν του ζήτησε ποτέ τεκμήρια εθνικοφροσύνης. Κι αυτός ποτέ δεν είπε ή έκανε κάτι που θα μπορούσε να γίνει αφορμή παρεξήγησης.

Εντάξει, δεν ήταν δα και καμιά ισορροπία του τρόμου. Αλλά οπωσδήποτε υπήρχε κάτι το φτιαχτό, για να μη πω πλαστό. Π.χ. μια πολιτιστική σταθερά του φανταρίστικου βίου είναι οι προσβολές του τόπου καταγωγής. Συνήθως η πρωτοτυπία εξαντλείται στο σεξουαλικό πεδίο. Τα γνωστά, ο Χ τόπος παράγει πούστηδες και πουτάνες. Όλοι λέγαμε για όλους τα σχετικά, κανείς δεν είπε ποτέ κάτι στον Χαλίλ κι αυτός ποτέ κάτι σε μας.

Σαν να ήταν ένας φιλοξενούμενος με τον οποίο γνωριζόμαστε αρκετά ώστε να έχει το θάρρος να καθίσει χωρίς να περιμένει την προτροπή του οικοδεσπότη. Αλλά όχι και να απλώσει τις αρίδες του.

Υποθέτω πως από το 1990 τα πράγματα θα έχουν βελτιωθεί κάπως, φοβάμαι λίγο αλλά απ' ολότελα...

Όμως σ' ένα στοίχημα «εμείς» να γίνουμε καλύτεροι οικοδεσπότες κι «αυτοί» καλύτεροι φιλοξενούμενοι είναι προδιαγεγραμμένο να χάσουν κι οι δυο πλευρές. Κι αν κρίνω από τη μεταχείριση που επεφύλαξε ο Παπανδρέου σ' εκείνη τη κοπελίτσα που είχε βάλει επικεφαλής του ψηφοδελτίου στις ευρωεκλογές, ζήσε Καραχασάν μου να φας τριφύλι. Έχω την θλιβερή εντύπωση πως ανεξαρτήτως προθέσεων στην καλύτερη περίπτωση θα προκύψει μια εκδοχή του «equal but separate» με όλα τα ντεσού της διαβόητης ελληνικής ιδιαιτερότητας

υ.γ. Στη Γουικιπαίδεια λέει ότι ο τελευταίος δίσκος της Στανσφηλντ πούλησε 50.000 κομμάτια. Κρίμα. Αναρωτιέμαι τι να ακούει τώρα ο Χαλίλ. Εγώ Pointer Sisters - I'm So Excited (not)

Ακίνδυνο Κλάμα

Φυσικά, πηγαίναμε και στην τουαλέτα, αν ήταν ανάγκη. Μα οι συχνές απουσίες στην τουαλέτα προκαλούσαν και πάλι κάποια ελεγκτική παρέμβαση: «Τι συμβαίνει, κύριε Γιανναρά; Είσθε άρρωστος;» Μα ο κύριος Γιανναράς, από τη δεύτερη κιόλας χρονιά και για χρόνια ολόκληρα, κατάφευγε στην τουαλέτα για να μπορέσει να γλυτώσει από τον πνιγμό της μονοτονίας και της επανάληψης, να ξεκλέψει λίγες στιγμές μοναξιάς και συχνά για να ξεσπάσει σε κλάμα — το πιο πικρό και αβάσταχτο κλάμα πού έχω κάνει στη ζωή μου. Έκλαιγα, γιατί πραγματικά πνιγόμουν. Με έπνιγε το παγερό, υπηρεσιακό ύφος των ανθρώπων εκεί μέσα, η αφόρητη χωριατιά και η σκληράδα τους, οι σκόπιμες, αδικαιολόγητες κατσάδες πού ήθελαν να σου σπάσουν τον «εγωισμό». Μα πνιγόμουν προπάντων από την άγονη, μηχανική και ψυχοκτόνο δουλειά του γραφιά. Δεν τολμούσα να πω σε κανέναν τίποτα, γιατί ήμουν προνομιούχος σε σχέση με όσους δούλευαν στο εργοστάσιο. Όμως με βασάνιζε και με διέλυε η σκέψη ότι όλες αυτές οι ώρες της δήθεν θεάρεστης «εργασίας», αυτά τα ωραιότερα χρόνια της ζωής, θα μπορούσαν να ήταν χρόνος σοβαρής σπουδής και ουσιαστικής κατάρτισης, ώρες για ελεύθερο διάβασμα, πού τόσο διψούσα, ώρες για να συνεχίσω τις γλώσσες πού με βαθύτατη πίκρα παράτησα. Ένιωθα με το πέρασμα των χρόνων να φτηναίνω σαν άνθρωπος, να υποβαθμίζομαι καθημερινά στο επίπεδο μιας έμψυχης γραφομηχανής — να μηχανοποιείται η ζωή μου όλο και πιο αμείλικτα.

Το κλάμα μου μέσα στις τουαλέτες τής Γραμματείας είναι η εναργέστερη και πιο οδυνηρή ανάμνηση από τη θητεία μου σε αυτή τη δουλειά. Δεν ξέρω αν άλλοι άνθρωποι έχουν ποτέ προσευχηθεί μέσα σε τουαλέτα, μα εγώ ούρλιαζα άφωνα την απελπισία μου στον Θεό, χωρίς να λογαριάζω αν ήταν ο κατάλληλος χώρος. Πάλευα απεγνωσμένα να διασώσω το πείσμα μου για την «αφιέρωση», άλλα μου ήταν αδύνατο να πιστέψω ότι ένα τέτοιο στραπατσάρισμα τής ζωής μου μπορούσε να έχει την παραμικρή σχέση με τον Θεό και την αλήθεια Του. Θα φανεί υπερβολικό, ίσως και υπερφίαλο, μα όταν χρόνια πολλά αργότερα διάβασα το εφιαλτικό χρονικό του Σολζενίτσυν «Μια μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς», ξυπνούσε μέσα μου επώδυνα, με κάθε σελίδα, η εμπειρία της Γραμματείας: Το ανέλπιδο τής κάθε μέρας, η φριχτή πείνα τής στέρησης των βιβλίων, η λαχτάρα για τον ήλιο και τον καθαρό αέρα, την ελευθερία τής διαχείρισης του χρόνου μου. Και ταυτόχρονα οι μικροπονηριές μου για να κερδίσω μια ελάχιστη παρένθεση δημιουργικής αυτενέργειας στη δουλειά του γραφιά, οι ασήμαντες καθημερινές μικροαντιστάσεις μου στην ολοκληρωτική πειθαρχία, στην ισοπέδωση, στις απρόσωπες υπηρεσιακές σχέσεις. Είχα ξεκινήσει με το όραμα του Αλιόσα Καραμάζοφ και προοδευτικά συσχηματιζόμουν με την τραγική φιγούρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς.

Χρήστου Γιανναρά, Καταφύγιο Ιδεών
εκδ. Δόμος

Φιάσκο Η Σύλληψη

Σε φιάσκο εξελίχθηκε η επιχείρηση σύλληψης της φίλης του Γνωμοδότη. Η καταζητούμενη ξέφυγε μέσα από τα χέρια των ανδρών του ΓΑΔΑ, καθώς αυτοί στάθηκε αδύνατο να την αναγνωρίσουν.

«Αυτό που συνέβη είναι κάτι παραπάνω από αδιανόητο, είναι παράλογο» ο πρόεδρος του ΣΔΟΕ (Σύνδεσμος Διαφωτιστών-Ορθολογιστών Ελλάδος) εξοργισμένος είπε.

Οι αρχές από την πλευρά τους δικαιολογήθηκαν επικαλούμενες την απροσδόκητη μεταμφίεση της διαβόητης κακοποιού. Προς επίρρωση των ισχυρισμών τους έδωσαν στη δημοσιότητα εικόνες από κάμερες διαχείρισης κυκλοφορίας, που συμπτωματικά έβλεπαν στο εσωτερικό του εστιατορίου όπου έτρωγε και έπινε, εις υγείαν των κορόιδων, η εν λόγω.

Όπως φαίνεται καθαρά, η φίλη του Γνωμοδότη είχε αριστοτεχνικά μεταμφιεστεί σε αφροαμερικανό, έχοντας μάλιστα αφήσει ακόμα και γένια. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο άνδρας του ΓΑΔΑ ενώ βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής δεν υποψιάζεται τίποτα.

«Αυτό δεν είναι δικαιολογία» ο πρόεδρος του ΣΔΟΕ είπε. «Γνώριζαν με τι άτομο είχαν να κάνουν. Είχαν δει αυτές τις ακατανόητες ζωγραφιές στο βλογ της. Όφειλαν να είναι προετοιμασμένοι για όλα» αυτός είπε.

Πάντως οι άνδρες του ΓΑΔΑ συνέλαβαν μία άλλη γυναίκα που βρισκόταν στο εστιατόριο εκείνη τη στιγμή, επειδή τους κοίταξε στραβά. Στην κατοχή της βρέθηκε πλήθος αντικειμένων ευτελούς αξίας όπως κουμπιά, χάντρες, γυαλάκια κ.α. Στην εύλογη ερώτηση των αρχών πως περιήλθαν στη κατοχή της αυτή περιορίστηκε να δηλώση «I was drawn that way». Ενώ οδηγείτο προς στην κλούβα άρχισε να διαμαρτύρεται σε έντονο ύφος υποστηρίζοντας, στην αρχή ότι είναι συγγραφεύς, μετά ότι είναι κουρούνα και στο τέλος, εμφανώς καταβεβλημένη, ότι έχει διπλοπαρκάρει.

«Απ' ολότελα καλή κι η Παγιαννώταινα» ο πρόεδρος του ΣΔΟΕ σχολίασε, διαλύοντας και τις τελευταίες αμφιβολίες για την ποιότητα των λογοπαιγνίων του.

Σφίγγει Ο Κλοιός

γύρω από τη φίλη του Γνωμοδότη. Επιπλέον το φωτογραφικό ντοκουμέντο, του κλοιού, αποδεικνύει το αβάσιμο των συκοφαντικών ισχυρισμών, τινών ανορθολογιστών, περί ομοφοβίας τινών ορθολογιστών.

Πηγή που πρόσκειται σε ανώτερα κλιμάκια του ΓΑΔΑ (Γραφείο Άμεσης Δίωξης Ανορθολογιστών) προσδιόρισε την ώρα της σύλληψης περί την ογδόη απογευματινή της σήμερον.

«Αυτό δεν σημαίνει πως επιδιώκουμε τη δημοσιότητα των δελτίων ειδήσεων» η πηγή είπε.

Συνελήφθη ο Γνωμοδότης

Μέχικο, του ανταποκριτή σας.

Μεγάλη επιτυχία σημείωσαν οι δυνάμεις καταστολής του ανορθολογισμού. Άνδρες των ΛΟΚ (Λόχος Ορθολογικών Καταδρομέων) επικουρούμενοι από στρατοχωροφύλακες.των ΤΕΑ (Τάγματα Εντοπισμού Ανορθολογιστών) κατάφεραν να εγκλωβίσουν τον Γνωμοδότη σε χασιέντα ομοϊδεάτη του, σε ερημική τοποθεσία της μπλογκόσφαιρας.

Ο καταζητούμενος αρχικά προέβαλλε αντίσταση με απαράδεκτο τρόπο, που αντίκειται στα χρηστά ήθη και το savoir vivre, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι είχε τον άνεμο πρίμα ενώ οι διωκτικές αρχές όρτσα. Αλλά σύντομα το παράστημα και η αμφίεση των διωκτών του τον ανάγκασαν να παραδοθεί.

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί στις αρχές η ανεύρεση σφραγίδων και υλικού συσκευασίας με το σήμα της εταιρίας ACME. Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι ο Γνωμοδότης κατασκεύαζε συσκευές που δήθεν λειτουργούσαν με βάση τις αρχές του Ορθού Λόγου ενώ αυτές ήταν επί τούτω ελλατωματικές ώστε να προκαλούν τη γελοιοποίηση των άτυχων ορθολογιστών.

Ενώ προσαγόταν στην Ασφάλεια, στην αφοπλιστική όσο και αγωνιώδη ερώτηση συναδέλφου «Γιατί το έκανες;» ο ανορθολογιστής απάντησε αινιγματικά «Σαχλαμάρες».

Επί του παρόντος διαφεύγει της σύλληψης η φίλη του Γνωμοδότη, αλλά οι αρχές αισιοδοξούν πως σύντομα θα της τελειώσει το φαγητό.

Ακίνδυνος Παράδεισος

Ρώτησε ο Old Boy, στη Γνώμη και Άποψη, «Πότε εκπέσαμε από τον Παράδεισο και πού ήταν ακριβώς ο Παράδεισος αυτός;»

Lawfully intercepted message follows

Το είδατε ;
Ηταν σ όλες τις ειδήσεις τού κόσμου.
Ηλιος,
Αφρικανική σαβάνα -
οι αντιλόπες φεύγουν τρομαγμένες - τα
λιοντάρια τις κυνηγούν.
Ενα μικρό ξεμένει μέσα στα ψηλά χόρτα.
-----------
Η γραμμή αυτή συμβολίζει τήν διακοπή του " φυσικού "
νόμου.

Λέαινα υιοθετεί τήν μικρή αντιλόπη.
Η μικρή αντιλόπη τρέχει στό πλευρό της
λιονταρίνας.
Συμβαίνει συχνά θα μου πείτε. Σκύλοι
που υιοθετούν γάτες - ποτέ δεν
άκουσα το αντίθετο - κλπ. Δεν συμβαίνει
όμως στους κροκόδειλους - οι
κροκόδειλοι δεν υιοθετούν
κοτόπουλα, τα τρώνε.
Πάντα συμβαίνει στις μητέρες. Θηλυκά
ζώα υιοθετούν μικρά ξένα. Καμιά
φορά, ή πολλές φορές, η θετή μητέρα
έχει πρίν τήν υιοθεσία χάσει τα
δικά της μικρά. Γι αυτό οι
επιστήμονες μιλούν σ αυτές τις
περιπτώσεις γιά διαστροφή
του μητρικού ενστίκτου. Τρίχες.
Το παράξενο, πρωτοφανές στήν δική μας
περίπτωσι είναι πώς η μητέρα
αντιλόπη ζεί και παρακολουθεί τό
μικρό της από απόστασι ασφαλείας. Και
η μικρή αντιλόπη, φεύγει,
γυρίζει στήν μάννα του ΓΙΑ ΝΑ ΘΗΛΑΣΗ -
ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗ ΛΕΑΙΝΑ.
ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ.

Δεν σας έρχεται να χοροπηδήσετε από
χαρά ;

Εχουν μαζωχτεί τα γυρω χωριά και κοιτούν
το θαύμα. Πρωτοφανές.
Σκηνές από Παράδεισο. Μην αμφιβάλλετε
δι όλου.
( Εξ αυτού και η ανεξήγητι χαρά εντός,
ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ εντός. Μην μου πείτε
πώς σαν όνειρο - αχνά και
μακρινά - δεν θυμάστε ; Ολοι
θυμόμαστε τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ).

Τρείς μέρες το θαύμα - αυτό κράτησε
παραπάνω. Μία ημέρα, εξαντλημένη
η λέαινα - με την μικρή αντιλόπη
δίπλα της δεν μπορούσε να
κυνηγήση, είχε μία εβδομάδα
να φάη - κοιμήθηκε δίπλα στό
λάκκο του νερού.

Κι ήρθε ενα αρσενικό λιοντάρι
και μέ μιά χαψιά,
έφαγε την μικρή αντιλόπη και
ξανάφερε τήν ανθρώπινη
ισορροπία στόν κόσμο.

Απαγοήτευσι και στεναχώρια. Σας στέλνω
και τήν φωτογραφία -
ΛΕΑΙΝΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΠΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

Ακίνδυνο Supergirl

Look! Up in the sky. It's a bird. It's a plane. Hell, this is not Superman... It's Hanna Reitsch!

Ιδού εγώ αποστέλλω εσέ ως περιστερά εν μέσω ιεράκων· Γενού φρόνιμη ως οι λύκοι και ακεραία ως οι αμνοί. Κατά Ακίνδυνον 10:16

Εγώ την προειδοποίησα, ως όφειλα, αλλά αυτή έκανε του κεφαλιού της, ως είθισται.

Γεννημένη την 29η Μαρτίου (όπως και άλλοι σούπερ) του 1912 στη Σιλεσία. Ο οφθαλμίατρος πατέρας την προόριζε για, τι άλλο, γιατρό. Ο εφηβικός κευρανοβόλος έρωτας με τα ανεμόπτερα επέφερε ένα συμβιβασμό. Θα γινόταν ιπτάμενη γιατρός. Ναι, καλά. Πάντως αν γινόταν δεν θα ήταν και τόσο άσχημα. Ίσως να γνώριζε τον Ρόμπερτ Ρεντφορντ σε κάποια σαβάννα στην Αφρική. Ή τον Χάρισον Φορντ στο ξέφωτο μιας ζούγκλας στη νοτιανατολική Ασία.

Ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα τσακιζόταν με το αεροπλάνο της σε κάποια ατόλη στον νότιο Ειρηνικό και θα την έσωζε από βέβαιο θάνατο ο Κόρτο.

Θα ήταν εξαιρετική χορεύτρια τάνγκο, πιστεύω. Αλλά δεν ήταν γραφτό της. Το 1932 παρατάει οριστικά την ιατρική. Την προηγούμενη χρονιά έχει κατακτήσει το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών για πτήση με ανεμόπτερο χωρίς στάση. Η κατάρριψη ρεκόρ της γίνεται συνήθεια. Ρεκόρ και πρωτιές όλων των ειδών. Π.χ. το 1937 γίνεται η πρώτη γυναίκα που υπερίπταται των Άλπεων με ανεμόπτερο. Ή το άλλο, το 1938 είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πετάξει ελικόπτερο σε κλειστή σάλα! Ακόμα και τη χρονιά του θανάτου της, το 1979, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών για πτήση με ανεμόπτερο με επιστροφή.

Τη θυμάμαι στο κέντρο δοκιμών της Λουφτβάφε, με τον βαθμό της σμηναγού επί τιμή, να είναι η κυρία δοκιμάστρια πιλότος βομβαρδιστικών όπως το Do-17 και το Ju-87, το γνωστό και μη εξαιρετέο Στούκα. Να κάνει επίδειξη εφηρμοσμένου blitzkrieg με τη χρήση ανεμόπτερων. Δηλαδή ταχεία και αθόρυβη αερομεταφορά πεζικού πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Με πιλότο την ίδια και την ηγεσία της Λουφτβαφε σε ρόλο πεζικάριων.

Τη θυμάμαι να συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη του Me-163, του πρώτου πυραυλοκίνητου αεροσκάφους. Να κάνει επανδρωμένη πτήση με ρουκέτα V-1. Τρόπος του λέγειν επανδρωμένη, όσον αφορά το φύλο. Διότι το τέρας όντως έκανε δοκιμαστική πτήση με μια τροποποιημένη ρουκέτα προκειμένου να βοηθήσει τους σχεδιαστές να λύσουν τα προβλήματα ευστάθειας που παρουσίαζε.
Καθώς ο πόλεμος πάει κατά διαόλου για τη Γερμανία, η αφελής και παθιασμένη αεροπόρος μεταμορφώνεται σε αφελή και παθιασμένη ναζίστρια. Φυσικά οι ναζί από την πρώτη στιγμή είχαν κάνει σημαία τους την αψεγάδιαστη Άρεια με τα ξανθιά μαλλιά και τα γαλανά μάτια. Αλλά θα μπορούσε να πει ότι απλώς εκανε τη δουλειά της. Κι αν τα αεροπλάνα είχαν πάνω τον αγκυλωτό σταυρό, αυτή δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι' αυτό.

Όμως η πρόταση για τη δημιουργία γυναικείου σμήνους αυτοκτονίας δεν είναι κάτι που ξεπηδάει από τον έρωτα για τον Ίκαρο. Ευτυχώς απορρίπτεται μετ' επαίνων. Θα έχει το «προνόμιο» να συναντήσει τον Χίτλερ λίγο πριν το τέλος. Με ένα υπερελαφρύ αεροσκάφος σπάει τον σοβιετικό κλοιό γύρω από το Βερολίνο και τη νύχτα της 26ης Απριλίου του 1945 προσγειώνεται στο δρόμο έξω από το Führerbunker.

Υποτίθεται πως θα πάρει μαζί της τα έξι παιδιά του Γιόζεφ και της Μάγδας Γκαίμπελς. Ο υπουργός προπαγάνδας δεν το συζητάει ούτε γι' αστείο. Αυτή, σαν έτοιμη από καιρό, ζητάει να μοιραστεί την τύχη του αγαπημένου της Φύρερ. Τα παρακάλια της δεν έχουν αποτέλεσμα. Πρέπει να φύγει, να μεταφέρει το μήνυμα του Αρχηγού στις φανταστικές στρατιές για μάχη μέχρις εσχάτων. Στις 29 Απριλίου φεύγει και καταφέρνει πάλι να βγάλει τη γλώσσα στα αντιαεροπορικά των σοβιετικών.
Η νέμεσις ήταν απάνθρωπα σκληρή μαζί της. Δεκαοχτώ μήνες κρατούμενη των Αμερικανών και μετά ελεύθερη σαν πουλί. Είχε μάλιστα το θράσος να κυκλοφορεί στη μεταπολεμική Γερμανία φορώντας τα παράσημά για τις υπηρεσίες της στο Ράιχ. Δύο σιδηρόσταυρους, πρώτης και δεύτερης τάξης, και την αδαμάντινη πόρπη της Λουφτβάφε.
Diamonds are girls' best friends αλλά τα συγκεκρισμένα διαμαντάκια είναι η μόνη γυναίκα που τα φόρεσε, σε σύνολο εξήντα νοματαίων που τα έλαβαν. Μιλάμε για προσωπικοτητες όπως ο Μουσολίνι, ο Φράνκο, ο Χίμλερ. Όπως ήταν φυσικό εισέπραξε τα επίχειρα του ναζιστικού βίου της. Το 52 επέστρεψε στους αγώνες ανεμόπτερων θριαμβευτικά. Τη δεκαετία του 60 έφτιαξε φυτώρια ανεμοπορισμού σε Ινδία και Γκάνα κατόπιν πρόσκλησης των κυβερνήσεων. Ενδιάμεσα βρήκε χρόνο να πεταχτεί και μέχρι τον ¨Λευκό Οίκο για μια αναμνηστική φωτογραφία με τον Τζέυ Εφ Κέι.

Ούτε σε λεπρή τέτοια αντιμετώπιση, δηλαδή. Κάποια στιγμή, ποιούσα την ανάγκη φιλοτιμία, ψέλλίσε ότι δεν ήξερε για τα εγκλήματα του Γ' Ράιχ. Ότι εκ των υστέρων της προκαλούν αηδία. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία πέθανε στις 24 Αυγούστου του 1979. Από καρδιά. Η άκαρδη.

Όμως εγώ ξέρω πως δεν είναι έτσι. Ήταν Ιανουάριος του 1934 και γύριζα στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Από το πουθενά μια νευρώδης αδύνατη ξανθιά με έπιασε αγκαζέ. Την κοίταξα με απορία, δεν έμοιαζε με αρτίστα από τα γύρω καμπαρέ. Αυτή απλώς χαμογέλασε, έκανε "σσσσς" και με τράβηξε να περπατήσουμε στη νύχτα. Κρατούσε σφιχτά το μπράτσο μου και συνεχώς έριχνε κλεφτές ματιές δεξιά κι αριστερά. Κάθε φορά που μας πλησίαζε κάποια φιγούρα το σφίξιμο γινόταν ακόμα πιο δυνατό.

Ήταν προφανές ότι ήθελε να αποφύγει κάποια ανεπιθύμητη συνάντηση. Το περπάτημα δεν είχε τελειωμό. Αλλά λίγο πριν παραπονεθώ ότι πονάνε τα πόδια μου φτάσαμε στον προορισμό της. Δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά το όνομα του καμπαρέ είχε κάποια σχέση με λουλούδια. Καθίσαμε, άναψε τσιγάρο, μου πρόσφερε και αρνήθηκα, φύσηξε λίγο καπνό στο πρόσωπό μου, έβηξα, γέλασε και μου είπε:

«Αν με χορέψεις θα σου πω την ιστορία μου»

Το βλέμμα της δεν σήκωνε αντίρρηση, κι ας είχα με το τάνγκο λιγότερη άνεση απ' ότι με τα τσιγάρα. Της είπα ότι δεν χορεύω με άγνωστες κι αυτή τη φορά το γέλιο της ακούστηκε στ' αλήθεια παιχνιδιάρικο.

«Εντάξει. Με λένε Άννα και ζω για να πετάω. ΤΩΡΑ ΣΗΚΩ!»

Δεν πίστεψα λέξη από την ιστορία της. Ότι είχε έρθει για αεροπορικούς αγώνες με την ομάδα της Γερμανίας. Ότι τη χρησιμοποιούσαν και ήθελε να ξεφύγει. Χωρίσαμε μ' ένα φιλί το ξημέρωμα. Την επομένη οι εφημερίδες έγραψαν για μια περίεργη κλοπή αεροσκάφους. Και στην τελευταία σελίδα ότι η γερμανική ομάδα ανεμόπτερων αποχωρούσε από τους αγώνες λόγω τεχνικών προβλημάτων.

---

Περισσότερες πληροφορίες για την επίσημη Άννα στο καλό άρθρο του Βασίλη Πια από μια παλιά Πτήση.

Ακίνδυνο Κούρεμα

Μια μέρα, διάβαζα Αισχύλο περιμένοντας στη σειρά να κουρευτώ. Είχα διαβάσει το πιο γνωστό έργο του, τον Προμηθέα Δεσμώτη, όσο ήμουν έξω. Τώρα τελείωνα τα άλλα σωσμένα έργα του. Ο κουρέας φώναξε, "επόμενος", και στρώθηκα στην καρέκλα. Ήταν Μαύρος, περίπου στην ηλικία μου, 28, ωραίος σαν ηθοποιός. Με ρώτησε "ποιο έργο του Αισχύλου σ' αρέσει περισσότερο;".
Ένα είναι σίγουρο, το 1965, ο Αισχύλος δεν ήταν ακριβώς και το πρώτο όνομα μεταξύ Μαύρων, κουρέων ή φυλακισμένων. Του είπα ότι το αγαπημένο μου ήταν οι Πέρσες. Το ότι ένας αρχαίος Έλληνας μπορούσε να γράψει ρεαλιστικά για το τι συνέβαινε στην βασιλική αυλή του εχθρού, καθώς ο ηττημένος αυτοκράτορας επέστρεφε στην πρωτεύουσά του μετά την καταστροφή του ισχυρού στρατού του, ήταν καταπληκτικό, το καλύτερο παράδειγμα της ιδιοφυίας του Αισχύλου, και της ποιότητας της νιόβγαλτης τέχνης του θεάτρου.

Αυτός προτιμούσε τον Προμηθέα. Καθώς μιλούσαμε, συνειδητοποίησα ότι γνώριζε το αρχαίο ελληνικό θέατρο από τη καλή και την ανάποδη. Τον ρώτησα πως το κατάφερε αυτό, κι αυτή είναι η απάντησή του, χωρίς προσθήκες, χωρίς περικοπές:

"Είμαι μέσα για φόνο, και ήμουν ακόμα φονιάς στην καρδιά μου όταν με έστειλαν στις φυλακές του Σαν Κουεντίν. Με βάλανε σε ένα κελί μ' ένα τύπο που είχε κάνε δεύτερο φόνο, μέσα στη φυλακη. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα έβγαινε ποτέ έξω. Ξύπνησα ένα πρωί και τον βρήκα να κρέμεται, νεκρός. Αυτό ήταν. Σταμάτησα να είμαι ένα δολοφόνος, και ξεκίνησα να διαβάζω σοβαρά βιβλία ώστε να μπορέσω να καταλάβω τον εαυτό μου."

Γύρισε τη κουβέντα πίσω στην ανάλυση της ελληνικής τραγωδίας. Καθώς συνέχιζε, γνώριζα με βεβαιότητα οτι δεν είχα συναντήσει άλλον άνθρωπο τόσο γαλήνιο. Είχε πλήρως αποδεχτεί ότι δίκαια βρισκόταν εκεί. Αλλά τώρα πια δεν ήταν ένας δολοφόνος, και του άξιζε να ελευθερωθεί αμέσως. Όμως κατανοούσε τα πολιτικά πράγματα της Καλιφόρνιας. Αν ένας διαρρήκτης έβγαινε και τον φέρναν πάλι πίσω, η επιτροπή αναστολών δεν σκοτιζόταν και πολύ. Αλλά αν αυτός έβγαινε και σκότωνε ξανα, θα τους κόβανε το κώλο επειδή τον άφησαν. Ακόμα κι αν θεωρούσαν εντελώς απίθανο να τους απασχολήσει ξανά, και τα έξυπνα μέλη της επιτροπής το καταλάβαιναν αυτό, όπως κι εγώ, θα κρατούσαν μέσα αρκετά παραπάνω από τον χρόνο της ελάχιστη ποινής για δολοφόνο, ώστε να είναι απολύτως καλυμμένοι. Η ανάγνωση των αρχαίων ελλήνων τον είχε συμφιλιώσει με τη μοίρα του. Ήταν ο Προμηθέας, αλυσοδεμένος σ' ένα βράχο. Αλλά επιπλέον ήταν και ο Αισχύλος, γράφοντας το δικό του ρόλο, σκηνοθετώντας το δικό του έργο.

Αντιλήφθηκα ότι απλώς κουρεύομουνα. Συνήθως δεν πρόκειται για αξιόλο θέατρο, και το να διαβάζεις έργα περιμένοντας στην ουρά του κουρείου δεν είναι μελλοδραματικό. Αλλά επειδή τον ρώτησα του άρεσαν κάποιο από αιώνες νεκρά έργα, έγινα ο χορός σε μια τραγωδία που ο Αισχύλος θα είχε μετατρέψει σε αριστούργημα. Τον άκουσα να εξηγεί με αταραξία πως ένας φονιάς έγινε αυθεντία στην τραγωδία επειδή, και μόνο επειδή, ένας άλλος φονιάς αυτοκτόνησε στο ίδιο κελί μ' αυτόν.

Ο Κουρέας της φυλακής που αγαπούσε τον Αισχύλο του Λένι Μπρένερ στο Κάουνερπαντς.

Καλή Ανάσταση, αν και δεν το πολυβλέπω.

Ακίνδυνος Άνδρας

Αναπολώ μια πολύ μακρινή μέρα που, ανάμεσα σε πλήθος κόσμου που δε θυμάμαι και δε γνωρίζω, μπήκε στο σπίτι μου ένας άντρας μ' ωχρό ξερακιανό πρόσωπο, κλεισμένος μέσα σ' ένα μυστηριώδη αρχαίο πόνο. Τα λεπτά χείλη σφιγμένα, για να αποτρέπουν τις λέξεις, το χαμόγελο. Τα χέρια υπομονετικά σαν χέρια τεχνίτη. Ήξερε από ψωμί κι από πριμούλη. Το ψωμί ήταν ο πόνος, η πριμούλη ο έρωτας.

Θυμάμαι και ξέρω πως αποφάσισα ότι εκείνος ο άντρας ήταν ένας άντρας.

Κι ύστερα θυμάμαι πως αποφάσισα να κάνω δικό μου το ψωμί, να το κόψω στη μέση και να βάλω ανάμεσα γέλια δυνατά, θαρρετά, περήφανα, γέλια καλά.

Αποφάσισα κιόλας, δίχως φόβο, να βουτήξω μέσα στις πριμούλες.

Θυμάμαι και ξέρω πως εκείνος ο άντρας ήταν άντρας, ο δικός μου άντρας. Κι ο άντρας μου έκρυβε πίσω από τα μαύρα γυαλιά την αγωνία για την ανακάλυψη μιας πιθανής, όλο φόβο αναζήτησης για ένα μη κακοποιημένο και καθόλου κλεμμένο έρωτα που θα του προσφερόταν. Έμαθα γι' αυτό να περπατώ στις μύτες των ποδιών για να μην χαλάω τη σιωπή που συνόδευε την ερωτική χειρονομία, για να μη την κάνω να χαθεί μες το σκοτάδι. Αργά αργά άρχισε να έχει εμπιστοσύνη κι αποτόλμησε να οσφρισθεί το χέρι μου και λίγο-λίγο να τρώει το καρότο, τη ζάχαρη. Κι έτσι γίναμε «μαζί», μόνοι.

Θυμάμαι λοιπόν και ξέρω ότι άρχισα να ζω μια ζωή δύσκολη τελικά. Μια ζωή με την ποίηση να τρυπώνει σε κάθε απόκρυφη γωνιά του σπιτιού μου, του δικού μου αυξάνεσθαι, του δικού μου γίγνεσθαι. Κι ύστερα εκεί που έπρεπε να τρίζω τα δόντια μου, να κλωτσάω, να προστατεύω, να απειλώ, να περιβάλλω το δικό μου άντρα - που κανείς δε δεχόταν ανάμεσα στους «άντρες» - μ' ένα δίχτυ προστασίας, χρωματισμένο και τυλιγμένο μ' ήλιο και πράγματα καλά για να ανακαλυφθούν και να βιωθούν. Ένα δίχτυ με μεγάλες τρύπες που πίσω του έχουν στήσει καρτέρι μαύρα θηρία φλογισμένα μάτια παιδιών από την Καλαβρία ή την Σικελία μεταμφιεσμένων σε pariolini *, ναοί δίχως θρησκεία πλημμυρισμένοι από βρωμερό εμπόρευμα, μαύρα αυτοκίνητα, μαύρες ακρογιαλιές, μαύρες εφημερίδες. Αυτά τα ζωντανά τέρατα ήταν γαντζωμένα πάνω στο πολύχρωμο και γεμάτο από ήλιο δίχτυ κι ο δικός μου ρόλος ήταν να μπαλώνω τις μεγάλες τρύπες όταν παραμεγάλωναν.

Κι όλο έραβα, κάθε μέρα έραβα.

Θυμάμαι και ξέρω ακριβώς την ημέρα που έχασα κλωστή και βελόνα. Μου τά είχαν κλέψει κι εγώ δεν είχα πια το κουράγιο να βρω άλλη κλωστή κι άλλη βελόνα. Γύρω όλα ήταν μαύρα, κι όσο πιο μαύρα γίνονταν όλα τριγύρω, τόσο περισσότερο το μικρό μας τρελό νησί βυθιζόταν στον ήλιο, στην πράξη, στη δημιουργία, στο χτίσιμο, στην υπέροχη βεβαιότητα πως ζωή προορισμένη για τόσες και τέτοιες δημιουργικές δραστηριότητες δεν μπορούσε να μην είναι απαραβίαστη, ιερή.

Ύστερα όμως ήρθε μια μέρα που ο ήλιος ποτίστηκε μ' αίμα κι από τότε όλες οι μέρες ονομάστηκαν 2.11.75.

Τη μέρα εκείνη τριπλασίασα το κορμί μου για να προστατεύσω και να συνοδεύσω τον ραγισμένο, ατέλειωτο θρήνο μιας κομματιασμένης πριμούλας, ενός κοριτσιού πριονισμένου στα δυο, τρία, χίλια κομμάτια, ενός κοριτσιού που μέσα στη ζεστή κοιλιά του είχε έναν ποιητή κομμένο σε δυο, τρία, χίλια κομμάτια που τα κρατούσε ενωμένα ένας ατσαλένιος, ακατάλυτος ομφάλιος λώρος.

Τίποτε δε θυμάμαι κι ούτε ξέρω για μένα. Ύστερα, μια από τις άπειρες ημέρες που ονομαζόταν 2.11.75 μου έφεραν το κορμί του δικού μου άντρα και το ξάπλωσαν πάνω στο τραπέζι μου που κάποτε ήταν γεμάτο με λιχουδιές έτοιμες να ικανοποιήσουν την εύθυμη λαιμαργία του. Κι αυτό το κορμί ήταν κομματιασμένο, διαμελισμένο, κατασπαραγμένο. Μου έβαλαν στο χέρι μια βελόνα και μια κλωστή για να μάθω να ξαναράβω.

Έτσι άρχισα να ψάχνω εδώ κι εκεί τον άντρα μου, σιωπηλά, όπως τα ζώα.

Ύστερα ψάχνοντας τον, άρχισα να ανακαλύπτω το πως και το γιατί για «μας», το πως και το γιατί γι' «αυτούς».

Ώσπου κατάλαβα ότι για να αφανίσω «αυτούς» θα έπρεπε να τρυπώσω μέσα, αφού πρώτα τον ξανάραβα, τον άντρα μου, έτσι που να μπορέσει να μου μιλήσει κρυφά και να μου εξηγήσει.

Να γιατί αποφάσισα από κοινού μ' αυτόν όπως πάντα να μην αποδεχτώ, να μην υπακούσω, να προκαλέσω σκάνδαλο, να καταγγείλω τα όσα μπορούν να συμβούν σ' έναν άνθρωπο καθαρό μέσα «σε μια βρωμερή χώρα».

Κι άρχισα να μαζεύω θανατικές καταδίκες που είχαν αποφασιστεί γι' αυτόν με την συναίνεση της μαύρης δεξιάς και της μαύρης αριστεράς που στέκονταν πίσω από το δίχτυ, ανάμεσα στους ζωντανούς νεκρούς.

Είδα κι ένιωσα με τον ίδιο τρόπο που έβλεπε κι ένιωθε η Αιμιλία, η υπηρέτρια στο Θεώρημα.

Όλα περιέχονται μέσα σε τετρακόσιες σελίδες.

Λάουρα Μπέτι.

* Σ.τ.Μ. Pariolini : Συνοικία των μεγαλοαστών της Ρώμης

Παζολίνι: χρονικό της βίας, της διωξης και του θανάτου
εκδ. Εξάντας
μτφ. Κούλα Κυριακίδου

Ακίνδυνη Απογραφή

You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Then who the hell else are you talkin' to? You talkin' to me? Well, I'm the only Greek here. Who do the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Ok.

Μιλάμε για εντελώς ακίνδυνη απογραφή

Greek Click a state name for details. Show age breakdown (all states) Show ability to speak English (all states) Sort by rank
State	Total	%
Alabama	1,395	0.38%
Alaska	120	0.03%
Arizona	3,075	0.84%
Arkansas	315	0.08%
California	28,845	7.89%
Colorado	2,495	0.68%
Connecticut	9,450	2.58%
Delaware	939	0.25%
District of Columbia	778	0.21%
Florida	23,040	6.30%
Georgia	3,319	0.90%
Hawai'i	184	0.05%
Idaho	295	0.08%
Illinois	40,580	11.10%
Indiana	4,230	1.15%
Iowa	710	0.19%
Kansas	665	0.18%
Kentucky	805	0.22%
Louisiana	1,518	0.41%
Maine	765	0.20%
Maryland	10,715	2.93%
Massachusetts	28,825	7.88%
Michigan	11,165	3.05%
Minnesota	1,465	0.40%
Mississippi	375	0.10%
Missouri	2,040	0.55%
Montana	334	0.09%
Nebraska	269	0.07%
Nevada	1,875	0.51%
New Hampshire	3,410	0.93%
New Jersey	26,565	7.26%
New Mexico	720	0.19%
New York	86,660	23.71%
North Carolina	6,405	1.75%
North Dakota	120	0.03%
Ohio	13,655	3.73%
Oklahoma	584	0.15%
Oregon	1,205	0.32%
Pennsylvania	17,345	4.74%
Rhode Island	1,860	0.50%
South Carolina	2,565	0.70%
South Dakota	125	0.03%
Tennessee	1,414	0.38%
Texas	6,570	1.79%
Utah	1,925	0.52%
Vermont	323	0.08%
Virginia	6,885	1.88%
Washington	2,800	0.76%
West Virginia	914	0.25%
Wisconsin	2,569	0.70%
Wyoming	170	0.04%
Commonwealth of Puerto Rico	30	<.01%
Entire US	365,440	100%

Ακίνδυνη Μετεωρολογία

Υποτίθεται πως το άνοιγμα των φτερών μιας πεταλούδας στη Βραζιλία είναι δυνατόν να προκαλέσει την εμφάνιση τυφώνα στο Τέξας. Δεν ξέρω, ίσως να συμβαίνει. Εμένα άλλο με καίει.

Μπορεί ένα τυφώνας στο Τέξας να προκαλέσει την μετακίνηση μιας πεταλούδας στη Βραζιλία, ώστε να αποφύγει τη γλώσσα ενός βάτραχου;

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία

Όχι, δεν μπορεί. Περνάνε οι τυφώνες μπροστά του. Κι αυτός, ο ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυνών ταξιδιών, κάθεται και τους βλέπει. Ανατριχιάζει καμιά φορά από τη βοή τους. Αλλά τα φτερά του δεν τ' ανοίγει. Μένει κοντά στη ζεστή λάμπα, αυτή που στο τέλος θα τον κάψει.

Δεν είναι αλήθεια ότι οι πεταλούδες έλκονται από τα φώτα.

Μόνο αυτές με αδύναμα φτερά το παθαίνουν.

Στη φωτογραφία ο Έντουαρντ Λόρεντς. Από τους πρώτους που δούλεψε πάνω στη πρόγνωση του καιρού με υπολογιστές. Αναζητώντας την αιτιία των «ανεξήγητα» λανθασμένων προβλέψεων έκανε μια τρομακτική ανακάλυψη. Η απουσία ακίνδυνων δεκαδικών ψηφίων από τις τιμές των "αρχικών συνθηκών" προκαλούσε μεγάλες αποκλίσεις στην τελική πρόβλεψη.

Τα δεκαδικά ψηφία τα τρώγανε επειδή η χειρωνακτική εισαγωγή των δεδομένων ήταν κουραστική. Οπότε αντί για 3,14159 πι.χ δίνανε 3,142

Ακίνδυνη Παιδαγωγική

Η τυπική συμβουλή προς τα παιδιά είναι να μη δέχονται καραμέλες και δώρα από «αγνώστους». Ακόμα καλύτερα να μην τους μιλάνε καθόλου.

Αυτό που δεν ήξερα είναι πως υπάρχει και αντίστοιχη συμβουλή προς τους «αγνώστους»!

«Οι στρατιώτες σου νοσταλγούν την πατρίδα. θέλουν να χαλαρώσουν με τα πιτσιρίκια. Αλλά τα παιδιά δεν ξεγελιόνται, δεν συμμερίζονται τα συναισθήματά σου, και είναι πρόθυμα να διαπράξουν ωμότητες που οι μεγάλοι θα αποστρέφονταν. Οι αντάρτες παρακολουθούν: θα προσέξουν μια αυξανόμενη φιλικότητα ανάμεσα σ' ένα δικό σου κι ένα ντόπιο παιδί, και είτε θα βλάψουν το παιδί για τιμωρία, είτε θα τα χρησιμοποιήσουν εναντίον σου. Oμοίως, μην αφήνεις τους δικούς σου να προσφέρουν καραμέλες ή δώρα στα παιδιά. Τα προσελκύουν στα οχήματά μας, δημιουργείται κοσμοσυρροή που ο εχθρός μπορεί να εκμεταλλευτεί, και καταλήγουμε σε παιδιά πατημένα από τα οχήματα. Κάνε τη καρδιά σου πέτρα και κράτα τα παιδιά σε απόσταση»

Υπό του δόκτορος Ντέιβιντ Κιλκάλεν, αυστραλού αντισυνταγματάρχη. Με ειδικότητα στο αντι-αντάρτικο, κτηθείσα στο Ανατολικό Τιμόρ.

Δόκτορας είναι, στ' αλήθεια, κάτι παραπάνω θα ξέρει. Και οπωσδήποτε κάτι παραπάνω έκανε εκεί στην Ινδονησία, για τα μάτια του Σουχάρτο.

Ο Γκέιλ Χαλβόρσεν, από την άλλη, δεν είχε τέτοιες ανησυχίες και δισταγμούς. Πιλότος σε μεταγωγικα αεροσκάφη κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού του Βερολίνου το 1948 από τους Σοβιετικούς. Σε μια σπάνια στιγμή ανάπαυλας πλησιάζει μερικά Γερμανάκια στον φράχτη του αεροδρομίου Τέμπελχοφ. Του κάνει εντύπωση που δεν του ζητάνε τίποτα. Το μόνο που έχει να τους δώσει είναι δυο φυλλαράκια τσίχλες.

Αντί να σκοτωθούν μεταξύ τους, τα παιδιά μοιράζονται τον σπάνιο θησαυρό. Δεν φτάνει για όλους όμως, και οι άτυχοι μοιράζονται το περιτύλιγμα. If it smells like gum... it must be half-gum

Ο Χαλβόρσεν έχει κάνει το καθήκον του. Οπότε σαν καλός άνθρωπος θέλει να κάνει κάτι παραπάνω.

Να πηγαίνει στον φράχτη είναι αδύνατο. Η αερογέφυρα στο Τέμπελχοφ είναι τόσο πυκνή που οι πιλότοι μένουν στο κόκπιτ ώστε αμέσως μόλις αδειάσει το φορτίο να απογειώνονται προκειμένου να προσγειωθεί ο επόμενος. Λέει στα παιδιά ότι θα τους πετάει τσίχλες και καραμέλες από τον αέρα. Και για να τον ξεχωρίζουν από τα άλλα αεροπλάνα θα "παίζει" τα φτερά του.

Έτσι αποκτάει το παρατσούκλι Uncle Wiggly Wings.

Οι συνάδελφοί του είναι επιφυλακτικοί. Το να πετάς πράγματα εν πτήσει, έστω και καραμέλες, δεν προβλέπεται από τους κανονισμούς. Ωστόσο τον προμηθεύουν με εφόδια. Τα νέα διαδίδονται στην βερολινέζικη πιτσιρικαρία και σύντομα στο Τεμπελχοφ γίνεται το έλα να δεις.

Όταν η ιστορία σκάει και στο πρωτοσέλιδο τοπικής εφημερίδας πλέον το πράγμα είναι too good to be wild. Για προφανείς λόγους οργανώνεται συστηματική ρίψη παιδικών λιχουδιών σε όλη τη πόλη. Μερικά πακέτα «κατα λάθος» πέσανε και σε σχολεία του σοβιετικού τομέα.

Ακίνδυνη Στατιστική

In defence of AGB

Το 1964 στο Λος Άντζελες μια ξανθιά γυναίκα με αλογοουρά αρπάζει την τσάντα μιας άλλης γυναίκας. Διαφεύγει τρέχοντας αλλά τη βλέπουν να μπαίνει σ' ένα κίτρινο αυτοκίνητο, ο οδηγός του οποίου ήταν μαύρος με γένι και μουστάκι. Η αστυνομία μετά από έρευνες ανακαλύπτει μια ξανθιά γυναίκα με αλογοουρά, που σχετίζεται με έναν μαύρο άνδρα γενειοφόρο και μυστακοφόρο, που είναι και κάτοχος κίτρινου αυτοκίνητου. Δεν υπάρχουν απτά στοιχεία που να τους συνδέουν με την κλοπή και κανένας μάρτυρας δεν τους αναγνωρίζει ως τους δράστες. Ωστόσο συμφωνούν ως προς τα γεγονότα.

Ο εισαγγελέας υποστήριξε πως τόσο χαμηλή ήταν η πιθανότητα να υπάρχει ένα ζευγάρι αυτών των προδιαγραφών, που πρέπει η αστυνομία να συνέλαβε τους πραγματικούς ενόχους. Υπολόγισε τις πιθανότητες των ζητούμενων χαρακτηριστικών ως εξής: κίτρινο αυτοκίνητο 1/10, άνδρας με μουστάκι 1/4, γυναίκα με αλογοουρά 1/10, γυναίκα με ξανθά μαλλιά 1/3, μαύρος άνδρας με γένι 1/10, μεικτό ζευγάρι σε αυτοκίνητο 1/1.000 . Επιπλέον υποστήριξε πως τα χαρακτηριστικά αυτά είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους κι έτσι η πιθανότητα ένα τυχαίο ζευγάρι να τα συγκεντρώνει όλα θα ήταν 1/10 x 1/4 x 1/10 x 1/3 x 1/10 x 1/1,000 = 1/12.000.000 , άριθμός τόσο μικρός ώστε να θεμελιώνει την ενοχή του ζευγαριού.

Οι ένορκοι τους καταδίκασαν.

Η απόφαση εφεσιβλήθηκε ενώπιον του ανωτάτου δικαστηρίου της Καλιφόρνιας. Και ανατράπηκε επί τη βάσει ένος άλλου πιθανολογικού επιχειρήματος. Ο συνήγορος υπεράσπισης υποστήριξε ότι η μία στα δώδεκα εκατομμύρια, δεν ήταν η ουσιαστικής σημασίας πιθανότητα. Σε μια πόλη του μεγέθους του Λος Άντζελες, με ίσως και 2.000.000 ζευγάρια, η πιθανότητα να υπάρχουν κι άλλα ζευγάρια με τέτοια χακτηριστικά δεν θα ήταν τόσο μικρή, λαμβανομένου υπόψιν πως ήδη υπήρχε ένα τέτοιο ζευγάρι, αυτό των καταδικασθέντων. Με τη χρήση της διωνυμικής κατανομής πιθανότητας και το νούμερο του 1/12.000.000 η πιθανότητα αυτή μπορεί να υπολογιστεί περίπου 8 τοις εκατό - μικρή αλλά σίγουρα ικανή για εύλογη αμφιβολία. Το ανώτατο δικαστήριο της Καλιφόρνιας συμφώνησε και αναίρεσε την προηγούμενη καταδικαστική απόφαση.

Τσάτρα-πατρα μετάφραση από το πολύ ωραίο βιβλίο του John Allen Paulos (ναι, ελληνικής καταγωγής) Innumeracy, Mathematical Illiteracy and Its Consequences (στα ελληνικά, Αριθμοφοβία εκδ. Αλεξάνδρεια).

Συμπερασμα: Μπορεί η πιθανότητα κάποιος να δει ροζ ελέφαντα στη χιονισμένη ύπαιθρο της Νορβηγίας να είναι πολύ μικρή. Αλλά αν αυτό συμβεί, η πιθανότητα να δει τρεις ροζ ελέφαντες αυξάνεται θεαματικά.

Ακίνδυνος Αριθμός

Δεκατρείς χιλιάδες εκατόν σαράντα εννέα*

Δεν ήταν "σαν σήμερα". Εξάλλου τότε ήταν Κυριακή.

Απλά ήταν πριν 13149 εικοσιτετράωρα. Ή πριν 36 περιστροφές της γης γύρω από τον ήλιο.

Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω
Δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
Και όλα αυτά που θέλω να αγαπάω
Δεν μ' ανατριχιάζουν πια

Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
Και έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
Τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει
Θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ θα περιμένω

Του χρόνου πάλι. Δεν θα προσπαθήσω περισσότερο. Ούτε λιγότερο. Θα περιμένω, να θυμηθώ και να ανατριχιάσω.

Αριστερά εχει τούρτα, δεξιά φοντανάκια.

Στο βάθος μουσική και χορός.


* Ένας αποδεδειγμένα ακίνδυνος αριθμός είναι το 1729. Ο ινδός μαθηματικός Σρινιβάσα Ραμανούτζαν είναι άρρωστος στο νοσοκομείο. Τον επισκέπτεται ο επίσης μαθηματικός φίλος του Γκοντφρι Χάρολντ Χάρντι. Ο Σρινιβάσα μάλλον θα είναι άκεφος και σίγουρα νοσταλγεί την πατρίδα. Ο Γκόντφρι ως γνήσιος geek πάει να του πιάσει κουβέντα με την εξής παρατήρηση:

-Το ταξί που με έφερε είχε αριθμό κυκλοφορίας 1729. Πληκτικό νούμερο, δεν βρίσκεις;

Ηλεκτρικό ρεύμα χτυπάει τον Σρινιβάσα που ζωντανεύει αμέσως.

-Όχι, όχι! Είναι ο μικρότερος αριθμός που μπορεί να εκφραστεί σαν άθροισμα δύο κύβων, με δύο διαφορετικούς τρόπους.

Και έζησαν αυτοί καλά. Δηλαδή ο Σρινιβάσα όχι και τόσο, ένα-δυο χρόνια αργότερα πέθανε. Ήταν 33 χρονών.

Ακίνδυνη Μπουκιά

Έχω τοσα να γράψω. Το "τόσα" δεν προσδιορίζει ποσότητα αλλά ποιότητα. Όπως η τελευταία μπουκιά στο φαγητό. Ναι, αυτό είναι. Δεν έχει σημασία πόσες μπουκιές έχεις φάει πριν. Η δύναμη πάντα βρίσκεται στην τελευταία.

Η τελευταία μπουκιά. Δύναμη, όλη η δύναμη, γι' αυτόν που τη δέχεται. Πως αντιστρέφεται αυτό; Απλό. Όταν ξερνάς, όταν σφίγγεις το στομάχι για τη τελευταία προσπάθεια, τότε βγαίνει η αδυναμία. Το τελευταίο ξέρασμα είναι όλη η αδυναμία σου.

Όταν ξερνάς σκέψεις στο χαρτί. Όταν ξερνάς λόγια σ' ένα πρόσωπο. Όταν ξερνάς βλέμματα στον καθρέφτη. Το τελευταίο που βγαίνει, είτε "σ' αγαπώ" είτε "σε μισώ", αυτό είναι η αδυναμία σου.

To be continued

Ακίνδυνα Πλήκτρα

Ξέρω κάτι ανθρώπους ευλογημένους.

Που από το πληκτρολόγιο έχουν ξηλώσει ορισμένα πλήκτρα. Ως παραδεδεγμένης αχρηστίας. Για παράδειγμα το backspace και το delete. Και τα cursor keys επίσης. Όχι πως είναι αλάνθαστοι, κάθε άλλο. Άλλα και όταν σφάλλουν, σφάλλουν με μια ζωντάνια περισσότερο δυνατή κι από την πιο ακλόνητη αλήθεια

Και ξέρω κάτι ανθρώπους καταραμένους.

Που δυσκολεύονται να μάθουν τις θέσεις. Aπό το άγχος μη χασουν κάποιο πλήκτρο που τους φαίνεται απαραίτητο, πεισματικά αρνούνται την ύπαρξη άλλων. Συνήθως το παθαίνουν με το control και το escape. Κι όμως, αρκεί να ακουμπήσεις τον αντίχειρα στο control και να τεντώσεις τον μέσο για να αγγίξεις το escape. Λάθος, δεν φτάνει. Για τόσο δα. Πρέπει, όπως στον καλπασμό του αλόγου, για μια στιγμή να βρεθούν και τα δυο δάχτυλα στον αέρα.

Ακίνδυνος Ασκληπιός

Ο Πάτρικ Κόκμπερν στο Κάουντερπαντς μεταδίδει από το Κιρκούκ για έναν γιατρό ο οποίος, στα επείγοντα του μεγαλύτερου νοσοκομείου της πόλης, αποτελείωνε τραυματισμένους αστυνομικούς και στρατιώτες.

Η απορία μου, ελαφρώς διεστραμμένη φοβάμαι, οι σύντροφοί του τον εμπιστεύονταν σαν γιατρό;

Ακίνδυνα Πειράματα

Αν διαβάσατε για την επιτυχία της αποτυχίας στο πανδοχείο της μιράντας και για το περίσευμα του Παύλου στο (τρε) σικ τότε είναι πιθανό να σας έχει δημιουργηθεί η eβλογη απορία:

Τι χρειαζόμαστε τους οργανικούς επιστήμονες;

Fear not, My friends, for the Way is known, the Path for Us is old, the result is sure.

Διαμέσου του Old New Thing έμαθα την ύπαρξη του Improbable Research και ενός καταπληκτικού βιβλίου με 100 παράξενα (δηλαδή απολύτως φυσιολογικά) πειράματα.

Πρόκειται για το Das Buch der verrückten Experimente το οποίο δυστυχώς κυκλοφορεί μόνο στα γερμανικά αλλά υπάρχει διαθέσιμη μια μικρή γεύση στα αγγλικά.

Δεν ενδείκνυται σε ζωόφιλους.

Ζήτω η χαζοχαρούμενη επιστήμη.