or simply "pissing around and pissing us off", according to a certain individual.

Πέμπτη, Μαΐου 31, 2007

Flea meta-blogging

Blogger unmasked, court case upended

Αυτό (πρέπει να) είναι το πόστ στο οποίο αναφέρεται.


Flea hadn't seen his patient's mother in almost five years. She looked awful. She was there with her ex-husband and their daughter, neither of whom Flea had ever met. For the entire four hours that it took to select a jury, it appeared that she did not move a muscle. In fact, none of the family moved hardly at all, with the exception of the father, who occasionally turned his head from side to side. Flea felt terrible for them. It seemed as though they really didn't want to be there. The daughter certainly didn't want to be there. Was it the same for the mother?

The jurors really really didn't want to be there. The poor young woman sitting in seat number one looked as though she wanted to jump out the window when she realized she was actually going to be impanelled. Some of the jurors appeared to be sleeping by the end of the selection process. Flea trusts they will remain awake during the actual proceedings.

Flea was able to form an opinion of the plaintiff's attorney (we'll call her Carissa Lunt). Attorney Lunt has not an ounce of fat on her body. Her features are sharp and angular and not particularly pleasant. You don't get a warm and fuzzy from her. She has no sense of humor. You know when you overhear someone chit-chatting and she tries to say something funny and it really isn't and nobody laughs? That's her. Attorney Lunt bites her fingers. In court. She's a finger-biter. Wonder if she's a pillow biter too?

The judge (we'll call him Judge Acres) is a tall guy with lots of grey wavy hair. In robes and horn rim glasses he looks like a judge. In T-shirt and shorts he looks like the guy shooting hoops by himself at the playground on Saturday. Flea likes him a lot.

Attorney Lunt eliminated six jurors with preemptory challenges. All were men and all were college-educated. We challenged two. Both were women. One sounded like she might accept the "Flea is a blithering idiot" argument. The other suffered from the disease that killed Flea's patient. That left nine women and five men (Flea realizes this sum makes fourteen. Two are alternates) Most of them are young. Flea supposes that attorney Lunt believes that poorly-educated young women are more likely to be sympathetic to her clients. Maybe she's right, but Flea would much rather speak to fourteen poorly-educated young women than fourteen college-educated men. Flea spends all of his working hours speaking to young moms. Young women are his natural constituency.

The enduring memory of jury-selection day was the quiet. It was kinda like a monastery. For most of the day all, even when the room was full of hot, impatient, discomfited jurors, all that could be heard was the sound of conditioned air rumbling through the ducts in the ceiling.

Flea made lots of eye contact with the jury. These look like people we can speak to. We very much look forward to speaking to them.

Χαμπέμους ανηψιό

Δια της παρούσης ανακοινώνουμε ότι από τις πρώτες πρωινές ώρες της σήμερον διατελούμε υπερήφανοι κάτοχοι 2.800 (δύο χιλιάδων οχτακοσίων) γραμμαρίων ακατέργαστου ανηψιού. Ο εν λόγω δεν άντεξε τη συγκίνηση από τον επαναπατρισμό του βυζαντινού πρίγκηπα Ριβάλντο και βγήκε από το αυγό του ένα μήνα νωρίτερα. Θύματα ή ζημίες δεν έχουν αναφερθεί αλλά οι αρχές εκτιμούν ότι αξιόπιστος απολογισμός μπορεί να γίνει μόνο αφού ο εν λόγω δεχθεί την επίσκεψη της αδελφούλας του.

Και στα δικά σας.

Τετάρτη, Μαΐου 30, 2007

How I learned to start worrying

Συνέβη έκρηξη βόμβας, χωρίς θύματα, στην αμερικανική πρεσβεία στις 31 Δεκεμβρίου του 1969;

Γνώριζα μόνο για την απόπειρα από Τσικουρή-Αντζελόνι στις 2 Σεπτεμβρίου 1970 και τη βόμβα του Γιωτόπουλου στις 29 Αυγούστου 1972.

Δεν σκίζει από ενημέρωση αυτή η Global Terrorism Database. Είναι δυνατόν ο Γουέλς να είναι καταχωρημένος με "άγνωστους δράστες"; Από την άλλη είναι χρήσιμο (φυσικά και δεν ξέρω για ποιον!) να υπάρχει συγκεντρωμένο το υλικό αυτό.

Ας πούμε, θυμάμαι πολύ καλά τη βόμβα στο Όσκαρ αλλά, όσο κι αν χτυπάω το κεφάλι μου, αδυνατώ να ανακαλέσω κάτι σχετικά με το Μπομπυς. Και μάλιστα, λέει, από το National Front (κουά;)

Εν τω μεταξύ με το γκουγκλ ούτε στου βοδιού το κέρατο δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς.

Glyfada was a beach town close to the American base so it was packed with bars, restaurants, and drunken Americans looking to fight anyone also with tough guy locals (commies, skinheads, and psychobilly's) looking to answer their call. We were Greek-Americans (L.A., N.Y., Chicago, Boston, and N.J.), Greek-New Zealanders, Greek-Australians, etc., so we fought everyone. We hung out in bars like Bobby's2 (first one got blowd up the year before), Sussex, Trafalgars, and Oscars (which was blowd up the year after). This page is for all of you in “The Crew” (you know who you are)...I still love, thank, and think of you all for the best year in school I ever had.

έχει και φωτογραφίες

Από Newswise, όπου παρατίθενται και κάποια στατιστικά που δικαιώνουν τη γνωστή φήμη της στατιστικής.

Μια οφειλόμενη απάντηση προς τους μη-παριστάνουν-πως-δεν-ξέρουν-ποιοι

Εγώ και ή γιαγιά μου

Ή γιαγιά μου ήταν ο μόνος λόγος για να πηγαίνω στην εκκλησία. Αύτη ήταν η αιτία για οποίο σπόρο πίστης φυτεύθηκε στην καρδιά μου στη διάρκεια των νεανικών μου χρόνων. Μείναμε κοντά στην εκκλησία επειδή ή γιαγιά μου -η μητέρα του πατέρα μου- επέμενε να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Έτσι πηγαίναμε κάθε Κυριακή.

Μόνο όμως πολύ πρόσφατα αντιλήφθηκα τη σημασία πού είχε στη ζωή μου η παρουσία της. Ως έφηβος συνήθιζα να την υποτιμώ. Ενώ δεν έμαθε ποτέ αγγλικά, μπορούσε να παρακολουθεί τις σαπουνόπερες στην τηλεόραση. Πίστευε πώς ό,τι έβλεπε σ'αυτές ήταν αληθινό. Δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει πώς κάποιος πού τον πυροβολούσαν και πέθαινε τόσο ρεαλιστικά σε μια απ' αυτές, παρουσιαζόταν ολοζώντανος σε κάποια από τις άλλες. Η Αμερική ήταν μια μαγική χώρα!

Όμως όλη η μαγεία της αμερικάνικης τεχνολογίας και ή υποτίμηση πού υφίστατο από όλους μας δεν μπόρεσαν να μειώσουν στο ελάχιστο την πίστη και το ήθος της γιαγιάς μου. Διατηρώ στη μνήμη μου τη μορφή της να προβάλλει μέσα από το ίδιο μαύρο φόρεμα -μπορεί να 'χε και δύο-με τη μαντήλα στο κεφάλι... Σε ένα σπίτι πού ύπερπλεύναζε η αφθονία και ο καταναλωτισμός, αυτή έτρωγε ό,τι ήταν απαραίτητο, ενώ τηρούσε σχολαστικά τις νηστείες. Ήταν αδύνατη σαν οδοντογλυφίδα.

Υπέγραφε πάντα με ένα σταυρό. Όταν απέκτησε την αμερικάνικη υπηκοότητα αρνήθηκε να ορκισθεί, επειδή το θεωρούσε αμαρτία, παρ' όλη την οργή του πατέρα μου. Προφανώς ο δικαστής καλόβολα υποχώρησε στις ιδιορρυθμίες της. Μου έμαθε το «Πάτερ ημών», προσευχή πού πάντα την έλεγα κάθε βράδυ ακόμη και στην αθεϊστική φάση της ζωής μου.

Ομολογώ όμως πώς στη διάρκεια της εφηβείας μου, δεν κατάφερα να συνειδητοποιήσω τίποτα ουσιαστικό για την πίστη, εκτός από τα ψήγματα πού πήρα από τη γιαγιά. Ή Εκκλησία για μένα ήταν μια ανθρώπινη επινόηση πού σαν σκοπό της είχε να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους.

Ό φίλος μου κι εγώ

Ό καλύτερός μου φίλος ήταν Ελληνοαμερικανός και μεγαλώσαμε μαζί. Στη διάρκεια των γυμνασιακών και πανεπιστημιακών σπουδών μας ακολούθησε ο καθένας τον δρυμό του. Όμως ξανασυναντηθήκαμε μετά από χρόνια σε κάποιο πάρτυ, για να ανακαλύψουμε πώς οι περιπλανήσεις μας στις ποικίλες προτεσταντικές ομολογίες μας οδήγησαν τελικά και τους δύο στο καλβινικό μονοπάτι. Τη συνάντηση αυτή και την κατά το χρονικό εκείνο διάστημα παραμονή μας στην ίδια πόλη, τη θεωρήσαμε δώρο της θείας Πρόνοιας και αρχίσαμε να πηγαίνουμε μαζί στην ίδια Πρεσβυτεριανή Εκκλησία.

Είχαμε τις ίδιες αρνητικές εμπειρίες από την Ελληνορθόδοξη ενορία μας, στην οποία μεγαλώσαμε μαζί. Οι πατεράδες μας μας παράταγαν στον ναό και έφευγαν για να κάνουν πιο αντρίκια πράγματα: να περιγελάσουν την εκκλησία στη διάρκεια του πρωινού γεύματος, να διαβάσουν την εφημερίδα, να κουβεντιάσουν πολιτικά ή οικονομικά η αλλά θέματα πού ενδιαφέρουν τις αποκλειστικά αντρικές παρέες. Προφανώς ή εκκλησία ήταν για τις γυναίκες και τα παιδιά. Φυσικά σύντομα αντιληφθήκαμε ότι ήταν κάτι πιο εξειδικευμένο. Μια και δεν πατούσαμε το πόδι μας ποτέ στην εκκλησία όταν ερχόμαστε στην Ελλάδα, τελικά πιστέψαμε πώς ή εκκλησία ήταν μόνο για τις ξενητεμένες γυναίκες και τα παιδιά, πού ζουν πέρα από τον Ατλαντικό.

Κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών μας σπουδών είχαμε διάφορες επαφές με μάλλον σοβαρούς Προτεστάντες πού άγγιξαν μέσα μας κάποια πνευματική χορδή. Φυσικά και αναζητούσαμε απαντήσεις στα ερωτηματικά μας από τον χώρο της δικιάς μας Εκκλησίας, από τους δικούς μας ιερείς, μα όλες οι προσπάθειες μας απέβαιναν άκαρπες. Δεν φαίνονταν πώς μπορούσαν να αντιληφθούν ότι το υπόβαθρο της σκέψης μας δεν ήταν πια ελληνικό, αλλά αμερικάνικο, δηλαδή προτεσταντικό, και πώς είχαμε υιοθετήσει τα αδιέξοδα προτεσταντικά διλήμματα σαν να 'ταν δικά μας. θεωρούσαμε τη στάση τους αυτή σαν μαρτυρία για την αποτυχία τους ως διδασκάλων και ποιμένων. Δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν ν' απαντήσουν στις ερωτήσεις μας.

Εξ άλλου οι κληρικοί μας ήρθαν στην Αμερική για τους ίδιους λόγους πού ήρθαν και οι γονείς μας• όχι για να διαδώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου, αλλά για να κάνουν «καλά λεφτά», να δώσουν στους εαυτούς τους και τα παιδιά τους ένα «καλύτερο» -υλιστικό πάντως-μέλλον. Έτσι λοιπόν κάποιος πού ήταν συνδεδεμένος ρομαντικά με μια θολή ελληνικότητα ή με την Ορθοδοξία, θα 'πρεπε ή να παραμείνει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μελετώντας προτεσταντικά βιβλία (τα περισσότερα γραμμένα από «ορθόδοξους» συγγραφείς), ακούγοντας προτεσταντικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, παρακολουθώντας προτεσταντικούς «κύκλους Αγίας Γραφής», ή να εγκαταλείψει την Εκκλησία, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του. Ο Βασίλης και γω τολμήσαμε το δεύτερο.

Όταν εγώ επέστρεψα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μολονότι διατηρούσα την καλβινιστική νοοτροπία, ο Βασίλης εξέφρασε υπερβολικές επιφυλάξεις. Ο ίδιος είχε ήδη παντρευθεϊ στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Την ίδια εποχή προσβλήθηκε από έναν αθεράπευτο καρκίνο του εγκεφάλου. Ή ζωή του σ' αυτή τη γη πλησίαζε με ταχύ και τραγικό τρόπο στο τέλος της. Ή κατάσταση του δεν του επέτρεψε να μείνει ανοικτός και να επωφεληθεί από την αλλαγή μου αύτη. Παρέμεινε στην «απόλυτη» βεβαιότητα της σωτηρίας πού ή εξεζητημένη διδασκαλία του Καλβίνου περί προορισμού προσέφερε.

Μια μέρα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε ημικωματώδη κατάσταση και τότε εγώ εκμεταλλεύθηκα την περίσταση και, μέσα στην ανοησία μου, ζήτησα από κάποιον ορθόδοξο ιερέα να έλθει στο θάλαμο των επειγόντων περιστατικών και να τελέσει το μυστήριο του ευχελαίου. Όταν συνήλθε και αντελήφθη τι είχα κάνει, θύμωσε πολύ μαζί μου. Παρόλο πού συνέχιζα να τον βλέπω, ή σχέση μας είχε τραυματισθεί. Το τελικό σημείο αιχμής του Βασίλη με την Ορθοδοξία δεν ήταν τελικά θεωρητικό. Πίστευε πώς πάνω απ' όλα οι Έλληνες, ανάμεσα στους οποίους μεγάλωσε και πού αποκαλούσαν τον εαυτό τους Ορθόδοξο, απλά δεν αγαπούσαν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δεν μπορούσε να συμφιλιώσει την αίσθηση του αυτή με καμιά θεολογία.

Ή αρρώστια του Βασίλη και ο θάνατος του -πού συνέβη τρεις βδομάδες πριν τον γάμο μου και τη μετακίνηση μου στην Ελλάδα-ήταν για μένα μια μεγάλη απογοήτευση. Συνέπεσαν με την επιστροφή μου ή τουλάχιστον με την αρχή της επιστροφής μου στην Ορθοδοξία.

Το ξύπνημα

Εκείνο το χρονικό διάστημα διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τα σύμβολα, γραμμένο από έναν καλβινιστή θεολόγο, ό όποιος στο τέλος, στον κατάλογο των ευχαριστιών, ανέφερε ανάμεσα σε άλλα και την περίφημη εργασία του π. Alexander Schmeman «Ή Ευχαριστία» (στην Ελλάδα έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις «ΑΚΡΙΤΑΣ»). Αμέσως παρήγγειλα το βιβλίο από το προτεσταντικό βιβλιοπωλείο. Μόλις το διάβασα κατάλαβα πώς επιτέλους είχα βρει εκείνο πού ζητούσα. Ήταν σαν να με πλημμύριζε φως, ενώ μέχρι τότε βρισκόμουν σε πυκνό σκοτάδι. Ή αλήθεια στερεώθηκε μέσα μου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και με έσυρε βαθύτερα στην Ορθοδοξία.

Ό,τι είχα νοσταλγήσει, η ένωση και η κοινωνία του θεού και εν τω θεώ ολόκληρης της κτίσης, ολοκληρωνόταν στην Ευχαριστία. Ή Ευχαριστία μετέτρεπε σε Χάρη μια χειροπιαστή πραγματικότητα, οχι μια δικαιωτική ασάφεια. Αντιλήφθηκα ότι η προτεσταντική πίστη ήταν μια πλήρως ατομικιστική εμπειρία, περισσότερο διανοητική ενασχόληση παρά πίστη.

Ή εκτίμηση μου για την κατάσταση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική με την ιδιότητα του προτεστάντη ήταν σκληρή. Λοιπόν τώρα ήταν ακόμη πιο οδυνηρή αλλά από διαφορετική άποψη. Ήταν τραγωδία να γίνει κανείς Ορθόδοξος μόνο για να ανακαλύψει κάπως αργά ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν μια άλλη προτεσταντική παραφυάδα. Ακόμη δεν είμαι σίγουρος ποιος είναι Ορθόδοξος και ποιος Προτεστάντης. Αλλά αν είχα αντιληφθεί τότε την κατάσταση σ' όλες τις τραγικές της συνέπειες, δεν ξέρω τι θα μου συνέβαινε. Νομίζω πώς θα 'χα χάσει το μυαλό μου.
Ένα μεγάλο μέρος από κείμενο του Σπύρου Λαζάρου σε μετάφραση του Αρχ. Αθηναγόρα Δικαιάκου, για τον τόμο 2000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ "Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;" των εκδόσεων Ακρίτα.

Τα λάθη δεν είναι δικά μου, ούτε του Λαζάρου, ούτε του Δικαιάκου. FineReader made us do them.

Τα εφεδρικά αρχεία του Κουκ Τζιάρ

Από την σημερινή εκπομπή της Γιάννας Παπαδάκου στο ραδιόφωνο του Σκάι. Μιλάει με τον Γιώργο Κιούση της Ελευθεροτυπίας και τον Στρατή Παναγάκο επιμελητή της καρδιολογικής του Ε. Ντυνάν. Ως συνήθως έχω χάσει κάποια δευτερόλεπτα στην αρχή. Επίσης, ανάλογα με το αυτί του καθενός, είτε το πρώτο λεπτό έχει υψηλή ένταση είτε τα δύο τελευταία χαμηλή.



Αποστολή κατ' οίκον με χρέωση 2,5 MB

[country name censored]

Κάποιος να τον μαζέψει (ο συν ίσως;)

Don't "Allow Foreign Religions and Foreign Beliefs and Other Philosophies to defile the very soil of this land." That's the message of a [country name censored] church leader who is urging rejection of a [country name censored] Human Rights Commission's draft statement that [country name censored] "had no 'established religion,'" and who is supporting a declaration "that [country name censored] was a Christian nation."
Χρειάζεται να τα κάνω πενηνταράκια; Είναι απαραίτητο να ονοματίσω τον τσερτς λήντερ και τη σένσορντ κάντρυ; Από σεβασμό στη νοημοσύνη σας δεν το κάνω. Τέλλλος.

Παλιά διαμαρτυρόμασταν (ξέρετε ποιοι) ότι δεν μας φτάνουν οι δικές μας σκοτούρες, φορτωνόμαστε και ξένες. Ιδού, οι καιροί άλλαξαν. Αν μπορούσαν ας κάναν αλλιώς. Τώρα οι άλλοι φορτώνονται τις δικές μας. (χάσαμε τη) Θεία δίκη.


Laosynaxeis rulez!

Τρίτη, Μαΐου 29, 2007

Αιματολογικό τεστ ελληνικότητας

Αν είσαι Έλληνας, δια χειρός Chris TDAQ από Zompist μέσω oldnewthing (σταχυολογώ)

  • You know about the concept of freedom of speech but you think it applies only to yourself.
  • You live in a secular country but you believe in God, and 'of course' you are Christian Orthodox. BUT: You don't observe fast days, you swear like a bargee and afterwards you make the sign of the cross-- fortunately your God is a good fellow and will forgive you after all. You believe that the Orthodox Church owns a great deal of property (movable and landed) and Orthodox priests still have a plenty of influence.
  • Your mum does your laundry in a washing machine, up till your 30s. You 'll always be "her naughty little boy/girl", even if you are a pensioner.
  • School is free but expensive. It lasts 9 years (12, including senior high).
  • If a man has sex with another man, he's a homosexual. That's OK, as long as he doesn't share this information with others.
  • You studied ancient, medieval (Byzantine), and modern Greek history at school. This situation led you to conclude that until WW I, there were no other nations on the planet. But despite these school-based efforts, you know almost nothing about Greek history either.
  • The Albanians are an uncivilized people, born thieves, who hate you because they want to build Greater Albania.
  • The Macedonians are an uncivilized people, distorters of history, who hate you because they want to build Greater Macedonia.
  • The Bulgarians surely want to build a Greater Bulgaria, but they are too damn poor to put their dark plans into practice.
  • The Turks are bad fellows who committed all sorts of atrocities against you since 1453-- to say nothing of the Cyprus issue; of course they want to build Greater Turkey.
Έχει και άλλα, αλλά και για άλλες εθνικότητες επίσης

Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007

Turtle rage against the cat machine

Σα να μη ήταν αρκετοί οι κίνδυνοι που απειλούν τα παιδιά μας, τώρα πρέπει να προσέχουμε και τις γάτες μας.


A Real Ninja Turtle - Watch more free videos

Από NetworkWorld, μέσω Infothought

Κυριακή, Μαΐου 27, 2007

Το πρόσωπο είναι σπαθί (handle with care)

Διάβασα στο Google Blogoscoped πως μπορούμε στην αναζήτηση εικόνων να περιορίζουμε τα αποτελέσματα σε πρόσωπα και ειδήσεις (;). Μετά από εκτεταμένες δοκιμές βεβαιώθηκα πως, κατά μέσο όρο τουλάχιστον, πράγματι ο γκουγκλοαλγόριθμος δουλεύει σωστά. Επειδή όμως είναι κουραστικό να προσθέτουμε με το χέρι τη σχετική παράμετρο, έγραψα ένα script για το Greasemonkey.


Καλό ανθρωποκυνηγητό.

Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας του εαυτού

(σελφ όουνερσιπ όπως λέγαμε στο καφενείο του χωριού)

Στον 24χρονο Α.Γ., κάτοικο περιοχής Αγίου Νείλου Πειραιά, γιο του αστυνομικού διευθυντή Π.Γ., ανήκει το πτώμα ανδρός

Στον 36χρονο επιχειρηματία Ν.Κ., πατέρα τριών ανήλικων παιδιών, ανήκει το πτώμα που βρέθηκε χθες στην περιοχή Αγία Μαρίνα, στο Γραμματικό

Στο 40χρονο Χ.Κ. ανήκει το πτώμα που βρέθηκε σε πορτ μπαγκάζ στο Καπανδρίτι

Στην Κ.Κ., τριάντα έξι ετών νοικοκυρά από τη Λεμεσό ανήκει το πτώμα γυναίκας που βρέθηκε προχθές το μεσημέρι στο ισόγειο εμπορικού

Στην 22χρονη σπουδάστρια των ΤΕΙ Καβάλας ανήκει το πτώμα που βρέθηκε την Παρασκευή, στην βραχώδη ακτή απέναντι από το κεντρικό κτίριο του νομαρχιακού
Ξαφνικά το μεσημέρι, ακούγοντας ειδήσεις στο ραδιόφωνο, συνειδητοποίησα την κραυγαλέα ακυρότητα της έκφρασης. Ίσως να φταίει και η ηλικία του ιδιοκτήτη του πτώματος.

Ή θα σωθούμε όλοι, ως ακτήμονες νεκροί, ή θα χαθούν οι φιλελεύθεροι.

Υπάρχει και ο κάτωθι τρίτος δρόμος. Λίγοτερο μαξιμαλιστικός, περισσότερο ελεήμων.


Θέλω να πιστεύω πως μεταξύ των αστυνομικών υπάρχει ένα νεωτεριστικό κι ένα παραδοσιακό ρεύμα σε ό,τι αφορά τη σύνταξη των δελτίων συμβάντων. Με τους δεύτερους να επιμένουν στη διπλή αναφορά του φύλου. στ(ο/η)ν Χ ανήκει το πτώμα άνδρα/γυναίκας

Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007

The day they murdered ...

... the kouvalitis' role model

In other, but apparently not completely irrelevant, news: The Valley Where Time Stood Still

Τρίτη, Μαΐου 22, 2007

Το οντολογικό πρόβλημα του Κακού, στον σύγχρονο κόσμο


Trends in advertising complaints and copy advice (2004)

Περισσότερα για τον σύγχρονο κόσμο στο Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας

Περισσότερα για την οντολογία του Κακού

Κυριακή, Μαΐου 20, 2007

So Near And Yet So Far

Ζευγάρι νέων αθλητικογράφων ανοίγει τις φτερούγες του (literally speaking) στον επαγγελματικό στίβο και γυρίζει δοκιμαστικό για την Αθλητική Κυριακή. Ο άνδρας επιχειρεί ένα συγκερασμό του Αντώνη Κατσαρού και του Μιχάλη Τσώχου. Η γυναίκα προσπαθεί να κοπιάρει και το τελευταίο ιώτα της Άννας Καραμανλή. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα καυτηριάσει την άγνοια κινδύνου. Αλλά ίσως τα παιδιά να πρέπει να κατεβάσουν κάπως τον πήχυ. Δεν κρίνονται όλα στο στυλ, πάντα στο βάθος χρειάζεται να υπάρχει κήπος και μια μπουκιά ουσίας. Ελπίζω να μην ακούγομαι αυστηρός ή είρωνας. Πιστεύω πως έχουν δυνατότητες, απλά δεν κάνουν γι' αυτή τη δουλειά.

Και για να σχηματίσετε πλήρη και αντικειμενική εικόνα ιδού το βίντεο που κλήθηκαν να σχολιάαουν στο δοκιμαστικό τα δύο αθλητικογραφικά μειράκια.

Cheers!

Σάββατο, Μαΐου 19, 2007

Περσικά Χάλια

Είδα στο μπλογκ του Juan Cole για τη σύλληψη της Haleh Esfandiari. Παραπέμπει σε δημοσίευμα της Washington Post όπου φιλοξενείται και δήλωση του Τσόμσκυ. Και συζητείται εμπάργκο των ιρανών ακαδημαϊκών για άσκηση πίεσης.

Φαντάζομαι για να συνηγορεί ο Τσόμσκυ δεν πρόκειται για την πνευματική (και οιονεί βιολογική) μητέρα της Βάλερι Πλέιμ.

Στο άρθρο της Γουικιπαίδειας για την Esfandiari λέγεται πως είναι η τρίτη περίπτωση ατόμου με διπλή υπηκοότητα (ιρανική και αμερικανική) που φυλακίζεται. Και χωριστά σημειώνεται επιπλέον η περίπτωση του Robert Levinson, ιδιωτικού αστυνομικού και πρώην πράκτορα του fbi. Ο οποίος έχει εξαφανιστεί ενώ έκανε έρευνες για λαθρεμπόριο τσιγάρων στο φορολογικό παράδεισο της (ιρανικής) νήσου Κις. Χριστιανέ μου δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Χαθηκε ο κόσμος να περιμένει να φτάσει το βαπόρι στο Λουτράκι;

Μια καθόλου σατιρική προσγείωση στην ανώμαλη πραγματικότητα

Θα ήθελα να θυμίσω, με αφορμή την εκστρατεία συμπαράστασης στον Α. Τσιπρόπουλο, μια ιστορία άκρως διδακτική για το πως αντιλαμβάνεται η δικαιοσύνη την κριτική.

Στις 16/9/2004 ο Στάθης (Σταυρόπουλος) γράφει στην στήλη του στην Ελευθεροτυπία το εξής σχόλιο για μια διαφήμιση παιδικών επίπλων.

Ωστε όποιο παιδάκι (κατά την άθλια διαφήμιση και την αθλιέστατη εταιρεία που διαφημίζεται έτσι) δεν έχει σινιέ έπιπλα

στο παιδικό του δωμάτιο, δεν είναι τίποτα ως παιδάκι; Α να χαθείτε, παλιάνθρωποι, αμόρφωτοι, βλακόμουτρα της γκλαμουριάς σας, έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα, χαλαστές ψυχών...

*****

«Γκοτιέ» λέγεται η εταιρεία που πιστεύει ότι όσα παιδάκια δεν κατέχουν έπιπλα γκοτιέ είναι ένα τίποτα ως παιδάκια...
Στις 22/11/2004 σχολιάζει την κατάθεση αγωγής εναντίον του και της εφημερίδας (αντιγράφω μέρος)
Χαρακτηρίσαμε λοιπόν κι εμείς τη διαφήμιση (στην πραγματικότητα δυσφήμιση της εν λόγω Εταιρείας) και την επιχείρηση που διαφημίζεται έτσι, αθλιέστατη. Διαφήμιση ανθρώπων αμόρφωτων, παλιανθρώπων, βλακόμουτρων της γκλαμουριάς· γράψαμε επίσης

ότι είναι έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα και χαλαστές ψυχών.

Και λίγα γράψαμε. Διότι όσοι παίζουν με ψυχές παιδιών και τους εισάγουν κενά δαιμόνια, κούφια πρότυπα

[...]

Αντί λοιπόν να τους προβληματίσει η (αιχμηρή) κριτική μας (και θα έπρεπε αιχμηρότερη), ζητάνε φράγκα προσπαθώντας να επιβάλουν δεσμά στις λέξεις!

Καθ' ότι, αν η Εταιρεία θεωρούσε ότι την αδικήσαμε, ας μας έκανε μήνυση! Κι εκεί, στο ακροατήριο με δημοσιότητα και διαφάνεια θα έβγαζε κρίση η δικαιοσύνη.

Η ατραπός των αγωγών είναι πονηρή· την ακολουθούν εκείνοι που δεν σέβονται τον εαυτόν τους, ακριβώς διότι μέσω του χρήματος προσπαθούν να φιμώσουν την κριτική, αντί να απαντήσουν στα ίσια σ' αυτήν και με το σπαθί τους.

ΥΓ. Είναι όμως σημείο των καιρών: είκοσι χρόνια (και κάτι) γράφουμε κείμενα με τα οποία ελεύθεροι άνθρωποι συμφωνούν ή διαφωνούν (ενίοτε σκληρά) - ποτέ όμως δεν τύχαμε συμπεριφοράς απελεύθερων, πλην επ' εσχάτων με τις αγωγές...
Και στις 20/10/2005 σχολιάζει την πρωτόδικη απόφαση (αντιγράφω μέρος)
Η αντίδικος πλευρά εξήγησε ότι η Εταιρεία Γκωτιέ ζημιώθηκε στις πωλήσεις της εξ αιτίας όσων η στήλη έγραψε εναντίον της και ότι οι τιμές... συγγνώμην η τιμή της ετρώθη.

***

Το σεβαστό δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση και απεφάνθη: α) ότι καλώς η στήλη έθιξε το θέμα, η διαφήμιση δεν ήταν η δέουσα για τα παιδάκια, τους πείραζε την ψυχούλα. β) ότι κακώς η στήλη για να πει τα παραπάνω χρησιμοποίησε τις λέξεις που χρησιμοποίησε, έπρεπε να χρησιμοποιήσει άλλες!!!

Δεν ξέρω αν οι δικαστές είχαν φιλολογικές φιλοδοξίες. Οπως και να 'χει έκριναν ότι καλώς τα είπαμε αλλά με κακές λέξεις!

Και μας καταδίκασαν να πληρώσουμε 40.000 Ευρώ.

[...]

Για την ιστορία: οι λέξεις που καλά τα είπαν αλλά δικάστηκαν ως κακές οι ίδιες είναι οι εξής: παλιάνθρωποι, βλακόμουτρα της γκλαμουριάς, έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα, χαλαστές ψυχών. Αυτές οι λέξεις κατά την απόφαση «δεν κρίνονται αναγκαίες για να αποδοθεί όπως έπρεπε αντικειμενικά το περιεχόμενο των σκέψεων του συντάκτη» και οι δικαστές που αποφάσισαν ότι πρέπει να μου ανοίξουν το κεφάλι και να του βάλουν μέσα άλλες λέξεις που «θα αποδίδουν το περιεχόμενο των σκέψεών μου» είναι η κυρία Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, η κυρία Ειρήνη Σταθά και ο κ. Αναστάσιος Σάββας.

Η αυτοεκπλήρωση του ρωσικού αντισημιτισμού

Ninety years later, following the collapse of the Soviet Union, a funny thing happened: Russia's media and finance was overwhelmingly controlled by Jews. Paranoia and fiction became reality. Of the seven oligarchs who controlled more than 50% of Russia's economy during the 1990s, six were Jews: Boris Berezovsky, Vladimir Gusin-sky, Alexander Smolensky, Mikhail Khodorkovsky, Mi-khail Friedman, and Vitaly Malkin. Berezovsky also controlled the state television station and several newspapers, while Gusinsky's media empire controlled NTV, Russia's only national independent TV station, as well as major radio and print outlets.

While these largely Jewish figures appeared to dominate the nation, Russia suffered through a decade of unprecedented industrial decline, mass poverty, and a soaring death rate unheard of in an industrialized country not at war. It was a nightmare come true for a country where anti-Semitism is as common as birch trees.

Is this proof that the Protocols weren't a forgery, and that Jews really do gather in Basel every year for a power-weekend of world-domination-plotting and lo-carb fondue? As exciting as that sounds, the reason Jews rose to such power is much simpler. Thanks to anti-Semitism in the Soviet Union, Jews were restricted in their ability to assimilate and rise up in society, so those who wanted to get ahead were forced into the margins. That meant that while ethnic Slavs dominated all the best career slots in the highly bureaucratized Soviet society, Jews dominated the black market economy. After the collapse of communism, the black market became legalized as free-market capitalism. And so a disproportionate number of Jews went from being black marketers to robber barons to oligarchs. In other words, Russian anti-Semitism created its own anti-Semitic reality, which was then used to validate Russian anti-Semitism.
The Jews: Where Are They Now? By Yasha Levine and Mark Ames
Περιέχει ένα χου-ιζ-χου των εβραϊκής καταγωγής ρώσων "μεγιστάνων".

Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007

Να σε κάψω Καλλίμαχε, να σ' αλείψω μέλι

Ανορθόδοξοι όντες ξεκινάμε με το μέλι

DEMONSTRATORS outside Parliament rarely wear togas and brandish placards written in classical Greek. They did this week. The reason was a decision by education bureaucrats to drop a national history exam for 18-year-olds. If the protest naught avails, ancient history will no longer be taught in English schools, for the first time since the original Dark Ages.
Image Hosted by ImageShack.us
The decision to axe the A-level was taken hurriedly and in secret, without consulting the schools that teach ancient history or the universities that like it. And it comes at a time when the decline in classics in schools has reversed. A recent book on Latin grammar, “Amo, Amas, Amat”, became a surprise best-seller. The number of state schools offering basic Latin has risen from 200 in 2003 to 459 today. Though some of the Thucydides-loving demonstrators were from elite private schools, others were from grungy further-education colleges.
Στο σημείο αυτό παίρνουμε τον (καρα)μελωμένο Καλλίμαχο, τον τοποθετούμε στο φούρνο που έχουμε προθερμάνει, κλείνουμε την πόρτα και γυρίζουμε τον διακόπτη στους τετρακόσιους βαθμούς πάνω-κάτω και με αέρα.
As they waited for Boris Johnson, the Tory education spokesman, to address them (in Latin), the pupil-protesters chanted “Long live Athens! Down with Sparta”. Fine sentiments. But remember what happened to Athens.
From The Economist print edition, Athens v Sparta by Edward Lucas

(μήπως η αντικατασκοπεία μπορεί να ξετρυπώσει άλλες φωτογραφίες από πρακτορεία; μα πάντου οι τριτοδεσμίτισσες είναι χάρμα οφθαλμών;)

Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007

Καλλιτεχνική παρέμβαση στα φιλελεύθερα δρώμενα


Εντάξει, δεν είμαι και ο Λεονάρντο.

Το πρωτότυπο υλικό ήταν μια ευγενική χορηγεία της Lifo

Θύμα λογοκλοπής το πρεςς παύλα τζι αρ, κάντε κάτι (αέρα ίσως)

Σε μια ΑΝΕΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ επίθεση εναντίον της ομάδας πρεςς παύλα τζι αρ η εφημεριδια ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ έκλεψε τη λέξη απότσιτουριδοποίηση. Το όργανο των ΤΕΓΟΠΟΥΛΑΙΩΝ είχε το θράσος να επιδείξει το τρόπαιο της ΝΤΡΟΠΗΣ στην πρώτη του σελίδα.

Μάλιστα, αδίστακτα η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 17ης Μαΐου χρησιμοποιεί τη λέξη που εμπνεύστηκαν τα παιδιά του πρεςς παύλα τζι αρ στις 16 Μαΐου.

Ίδου τα τεκμήρια στα αρχεία του ακίνδυνος.gr

Αλλά η εκδοτική αλητεία δεν αρκέστηκε σ' αυτή την αρπαγή του κόπου των παιδιών του πρεςς παύλα τζι αρ. Η ναυαρχίδα των ΜΠΟΜΠΟΛΑΙΩΝ, το ΕΘΝΟΣ όχι μόνο έκλεψε κι αυτή τον ανθό της δημιουργικής σκέψης των παιδιών του πρεςς παύλα τζι αρ αλλά γυρίσανε και πίσω τα ρολόγια τους για να παραπλανήσουν τον ΚΟΣΜΑΚΗ, που διψά για ενημέρωση, ότι τάχα ΑΥΤΟΙ το σκεφτηκάν πρώτοι!!! !!! !!! !!!

Η από-αποτσιτουριδοποιηση δεν θα περάσει
Κάτω τα χέρια από το αγαπημένο μας πρεςς παύλα τζι αρ

Τετάρτη, Μαΐου 16, 2007

Tomorrow I stop being President

Sun. Feb. 1 • At 10 a.m. the Dr's. came up & hung a lot of gear on me which I must wear til 10 p.m. It is a 12 hour electrocardiograph recorded on a 12 hour tape. Just a check to see how the old man's ticker is doing. Colin Powell called. In Teheran the Iranians arrested an American press man (Wall St. Journal) took his passport accused him of being a Zionist spy & threw him in jail. He's a Roman Catholic. I'm ready to kidnap the Khomeini.
Αδικεί η παράθεση μίας μόνο εγγραφής. Όλο το περιβόλι στο Vanity Fair.