Ακίνδυνες Είκοσι Χιλιάδες (δραχμές, όχι ευρώ)

Αύριο στη Θεσσαλονίκη μια Ρωσίδα είκοσι χρονών δεν θα αντέξει άλλο τον εξευτελισμό. Θα αυτοκτονήσει. Με το καλσόν της θα κρεμαστεί από το καζανάκι της τουαλέτας.

Μεθαύριο στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο νεαρός λοχίας, "φίλος" μιας από τις τρεις συγκατοίκους της νεκρής, θα καταθέσει πως ο ίδιος αγνοούσε ότι οι τέσσερεις εκδίδονταν.

Ωστόσο, επίσης θα καταθέσει πως του έλεγε η φιλη του «αν σε ρωτήσει ο Χ, να πεις πως... μου έδωσες 20.000 δραχμές...».

Το δικαστήριο, με ψήφους 2-1, θα κρίνει ότι ο Χ δεν ευθύνεται για το θάνατο της Ρωσίδας.

Αντιμεθαύριο ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών θα ασκήσει έφεση. Επίσης θα διατάξει έρευνα για την υπόθεση. Από αυτήν θα προκύψει ότι στην πολυκατοικία οι γείτονες άκουγαν τις απειλές και τα κλάμματα των γυναικών από το ξύλο. Και αυτά τα κατήγγειλαν στο αστυνομικό τμήμα της πλατείας Δημοκρατίας.

Σε ενάμιση χρόνο ο Χ θα αθωωθεί για δεύτερη φορά.

Οχτώ χρόνια μετά θα έχουν απομείνει μόνο είκοσι χιλιάδες δραχμές.

Ακίνδυνοι Greco

Ανακάλυψα τυχαία δύο προσωπογραφίες Γκρέκο. Σχετικά άγνωστες υποψιάζομαι.

Ο Ιώσηπος.

Μορφή με όλα τα χαρακτηριστικά του μεσαιωνικού ανθρώπου. Του προαναγεννησιακού αν προτιμάτε. Τα κλειστά μάτια που αποπνέουν μια παραδείσια μακαριότητα. Ένας πρόδρομος του Ύπνου του Νταλί; Από τη μια τα ακατάστατα μαλλιά, από την άλλη το κόντρα ξύρισμα. Απλά ακατανόητος, και γι' αυτό υπέροχος.

Ο Μιχαήλ.

Ο άνθρωπος του Ορθού Λόγου, του Διαφωτισμού. Οι παλάμες ενωμένες δεν απευθύνονται στον ανορθολογικό Θεό. Συμβολίζουν την απελεύθερωση από τη μαγική σκέψη, την αυτοπεποίθηση και την ευθύνη. Τα περιποιημένα λευκά μαλλιά, το κουμπωμένο πουκάμισο, η γραβάτα, το χρυσό ρόλεξ που δεν φαίνεται αλλά είναι εκεί. Όλα τα σύμβολα του Μοντέρνου δηλαδή.

Τόσο κοντινοί οι δύο Γκρέκο. Και τόσο μακρινοί.

Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν το γεγονός ότι ο Ιώσηπος είναι νεκρός.

Ακίνδυνο Τηλεφώνημα

-Καλημέρα σας. Θα ήθελα να μιλήσω με την Τάδε.
-Μια στιγμή να σας συνδέσω.
<αγωνία, ακούσια ευχή να απουσιάζει ή να είναι απασχολημένη>
-Ναι;
<ωχ, αλλά καμιά ο θεός είναι ελεήμων>
-Καλημέρα σας, η Τάδε;
-Η ίδια.
<φτου>
-Τηλεφωνώ απο τη No Man's Land, είμαι ο Ακίνδυνος.
<σοκ, αμηχανία, γέλια, χαζό μπλα-μπλα, κυρίως αυτό>
<και ακολουθεί η μνημειώδης ατάκα>
-Λοιπόν πως σου φαίνεται η φωνή μου;
<πολλά γέλια>

Σαν σήμερα, επομένη δημοτικών εκλογών.

You take me in
No questions asked
You strip away the ugliness
That surrounds me
Are you an angel
Am I already that gone
I only hope
That I won’t disappoint you

Ακίνδυνα Φύλα

A boy named Sue

And a girl named Mohammed

Ακίνδυνο Déjà Vu

I’d estimated that they were 15 to 17 years old, both looking incredibly young, fragile, and deceptively spindly. Their curiosity was unveiled and unashamed. I was intrigued by their deep interest. It reminded me of the way Japanese school children had stared at me 15 years before during the Korean War. I doubted that either of them had ever seen a Caucasian in the flesh.

...

It burned like a hot fire and I bolted up and thrashed around violently, frightening the medic.

...

Giving up, he disappeared again and came back with a morphine syrette which he stabbed into my leg. Once more, he started probing.

...

Shortly, Red Face came back and asked me if I wanted something to drink.

Ας είμαι ειλικρινής. Αν κάποιος μου ζητούσε να μαντέψω, χωρίς δεύτερη σκέψη θα στοιχημάτιζα όλα τα άκρα μου πως πρόκειται για Μπάροουζ. Και μάλλον για τις Πόλεις Της Κόκκινη Νύχτας.

Σχεδόν εντελώς αλλά όχι ακριβώς έτσι.

(καλά, από φωτογένεια δέκα με τόνο)

Είναι ο Bud Day, και τα αποσπάσματα από το βιβλίο Duty, Honor, Country στο Vietnam Veterans Legacy Foundation. Συγκλονιστική περιγραφή. Όχι απλά του να είσαι δραπέτης. Αλλά και η εμπειρία της μετατροπής από κυνηγό σε θήραμα. Χαρακτηριστικό σημείο:
I heard a whistling, high-pitched, almost shrieking noise--an aerodynamic sound, something moving through the air. Even with sixteen years as a pilot, I had never heard anything quite like it. Then a long string of bombs began exploding along the left side of the lake . . . . exactly down the path I had selected.

Κατά τα άλλα, καμία σχέση με τον Ron Kovic.

Έφτασε Το Τέλος Του Κόσμου

(περιέχει γυμνό, και μουσική)

Featuring:
Salvador Dali's surrealistic swim suits
Strange As It Seems
Olga the Headless Girl
Frozen Alive Death Defying Feat
Rides on the Midway
Laffland
The Savoy's Worlds Greatest Colored Dancers
Congress of Beauty
Son Worshipers Live Girls

Ακίνδυνο Γουέστερν

«Σε μια έκταση κίτρινων αμμόλοφων, σ' ένα είδος οροπεδίου, βρίσκεται ο τόπος που περισσότερο μ' εντυπωσίασε σ' αυτό το ταξίδι. Είναι μια πραγματική χώρα ληστών, όπως βλέπουμε σε ορισμένα γουέστερν. Το νιώθεις ότι βρίσκεται εκτός νόμου, ή αν όχι εκτός νόμου, εκτός κουλτούρας του δικού μας κόσμου, σ' ένα άλλο επίπεδο. Στο χαμόγελο των νέων που γυρίζουν από την σκληρή τους δουλειά, υπάρχει ένα σπαρτάρημα υπερβολικής ελευθερίας, τρέλας σχεδον...»

«Η υπόληψη, η τιμή, η ευπρέπεια, η αξιοπρέπεια των φίλεργων πληθυσμών του Κούτρο προσβλήθηκαν βαθιά... οι κίτρινοι αμμόλοφοι, άλλος αφρικανικός όρος που χρησιμοποιήθηκε από τον Παζολίνι, είναι οι εκατοντάδες των εκατοντάδων καθαρών, πολύχρωμων, χαρούμενων μικρών σπιτιών, του οργανισμού για τη μεταρρύθμιση όπου ο εργατικός κόσμος του Νότου, της Καλαβρίας, του Κούτρο, πιστός στη βιβλική προσταγή, κερδίζει το ψωμί με τον ιδρώτα του προσώπου του, κι όχι γράφοντας δυσφημιστικά άρθρα εναντίον των ίδιων του των αδελφών, εναντίον των Ιταλών...»

Απόσπασματα από το άρθρο "Ο μακρύς αμμόδρομος" του Παζολίνι και από τη μηνυτήρια αναφορά του δημάρχου του Κούτρο. Θα είναι η πρώτη από τις τριάντα και πλέον δικαστικές διώξεις εις βάρος του Π.

Για περισσότερα, στην παρουσίαση του λευκώματος «Μακρύ ταξίδι της άμμου» εκδ. Ηλέκτρα από τον Χρήστο Σιάφκο.

Δική μου πηγή «Παζολίνι: χρονικό της βίας, της δίωξης και του θανάτου» εκδ. Εξάντας

Ακίνδυνη Εγκυμοσύνη

ή πως ο Κεμάλ Ατατούρκ έγινε ο πατέρας της Νέας Τουρκικής.

(τι πως; με τον παραδοσιακό τρόπο φυσικά, της γάμησε τη μάνα)

Κάθε ομοιότητα με καθ' ημάς γλωσσοεγκυμοσύνες δέον να αποδοθεί σε σύμπτωση.

Ακίνδυνη Θραύση Υαλοπίνακα

Έψαχνα ένα σάουντρακ για την από πάνω εικόνα. Έλεγα κάτι σαν το Sweet Caroline. Τάτσιν χάντς ρήτσιν άουτ και τα σχετικά. Και έπεσα σε ένα ωραίο κλιπάκι του Έλβις που τελειώνει με τη Sweet Caroline, ξεκινάει με το Patch It Up (μπέιμπι μπηφόρ γουί φολ απάρτ) και στη μέση τι;

You 've Lost That Lovin' Feeling!

Απ' όπου προέκυψαν και τα συννεφάκια.



Η συνέχεια στο προηγούμενο.

Ακίνδυνο Δίλημμα

«Πολιτισμό ή Θάνατο; Διαλέχτε!» έκραξε στο πλήθος με την αγέρωχη φωνή του.



Κι αυτοί, ωχροί από το φόβο, ξέχασαν τα χίλια μύρια που ως χθες τους χώριζαν. Αγκαλιασμένοι ενώπιον του κοινού κινδύνου, με φωνή τρεμάμενη από συγκίνηση αντέκραξαν σαν ένας άνθρωπος.

«ΘΑΝΑΤΟΣ!» (πολύ ξεψυχισμένα όμως)

Aκίνδυνες Επιρροές

Νόμιζα πως ήταν ένα καλά κρυμένο μυστικό.

Δείχνεται προπάντων η επιρροή που ασκεί στον αρχιεπίσκοπο μια μικρή ομάδα φανατικών με επικεφαλής τον αμπελοφιλοσοφούντα θεολόγο Χ. Γιανναρά

Φαίνεται πως νόμιζα λάθος.

Μια στιγμή, να το γράψω και με τα χεράκια μου να το φχαριστηθώ.

Ο Χρήστος Γιανναράς ασκεί επιρροή στον Χριστόδουλο ...

Ήμαρτον και έλεος, που λέει κι ο Γεωργίου.

Απομένει το Φως να αποκαλύψει την επιρροή που ασκεί ο Νίκος Αναστόπουλος στον Κόκκαλη. Ίσως και η Ώρα να βγάλει στη φόρα την επιρροή που δέχεται ο Ντέμης από τον Βασίλη Τσιάρτα.

Για να μην πάμε πιο πίσω, και η Ηχώ ξεμπροστιάσει την καταστροφική επιρροή του Πάρι Γεωργακόπουλου στον Γιώργο Βαρδινογιάννη.

Ακίνδυνες Φωτογραφίες

Ο αφ συστήνει τον φωτογράφο Ζιλβέρτ Γκαρσέν, κι εγώ το μπλογκ του (μας).

Ακίνδυνοι Φεγγίτες

Φεγγίτες ψυχής σε άλλους κόσμους

Του Ηλία Μπαζίνα (περί το 2002 στην εφημερίδα Φίλαθλος)

Ο Τάκης Ασλανιάν, που έφυγε πριν από λίγες μέρες, ήταν ένας από τους δημιουργούς της ελληνικής άρσης βαρών και αυτό είναι κάτι σημαντικό. Όσοι τον γνώρισαν όμως θα τον θυμούνται πρώτα από όλα γι' αυτό, που ήταν. Κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα πρόσωπο του αθλητισμού. Γιατί ο Ασλανιάν, που μου έκανε την τιμή να με θεωρεί ειλικρινή φίλο του, ήταν μια μορφή βγαλμένη από αρχαία τραγωδία ή από τις σελίδες του Ντοστογιέφσκη.

Ο άνθρωπος αυτός δεν γεννήθηκε για να ευτυχήσει. Ήταν υπέρμετρα ευαίσθητος και κουβαλούσε την κατάρα ενός ματιού κοφτερού, ραδιοσκοπικού, που περόνιαζε κατευθείαν ως τα βάθη της καρδιάς. Τη μοναξιά της ύπαρξης ο Τάκης την έννοιωσε πολύ νωρίς, τότε, που κάνει τις αγιάτρευτες πληγές.

Συχνά αναρωτιόμουνα αν υπήρξε ποτέ του παιδί. Μου έφερνε πάντα στο μυαλό το πικρό τραγούδι του καουμπόυ Τεννεσσή Έρνι Φορντ, που η φωνή του και άλλων ομοίων του με ανάθρεψε: «Γεννήθηκα μια στιγμή, που ο ήλιος δεν έλαμπε. Πήρα το φτυάρι μου και τράβηξα για το ορυχείο. Φόρτωσα δεκάξη τόνους κάρβουνο νούμερο 9. Και τι κέρδισα; Μια μέρα πιο μεγάλος και πιο βαθιά στο χώμα. Άγιε μου Πέτρο, μη με φωνάξης, δεν μπορώ να'ρθω. Χρωστάω την ψυχή μου στα βερεσέδια του μαγαζιού της εταιρείας...»

Δεν ξέρω για ποια έγκατα, για ποια σκοτεινά τρίσβαθα τράβηξε η ψυχή του Τάκη μόλις γεννήθηκε. Ξέρω μόνο ότι δεν βγήκε ποτέ εντελώς από εκεί.

Μολαταύτα, ήταν ένας από τους πιο γνήσιους γλεντζέδες που γνώρισα. Παρεϊκός σε βαθμό «θρησκευτικό», σαββοπουλικός, ξενύχτης απύθμενης αντοχής, η αγάπη του ήταν να οργώνη τις μικρές ώρες την Θεσσαλονίκη, που λάτρευε. Τον πιο πικρό βαρδάρη τον ένοιωθε ως χάδι. Μερακλής στο κρασί, στο τσίπουρο, στο ουίσκυ, από τους ελάχιστους ικανούς να καταλάβουν και να εκτιμήσουν πραγματικά ένα βελούδινο παλιό μολτ, ωστόσο εγώ τουλάχιστον δεν τον είδα ποτέ μεθυσμένο, λυώμα. Ακόμα και τις φορές, που θυσιάζαμε οι δυο μας στους χθόνιους θεούς από ένα χιλιάρι Γκλενλίβετ ο καθένας. Αρνιόταν να... κοιμηθή πριν ξημερώση, με τίποτα δεν θυσίαζε νύχτα. Ηξερε πως οι νύχτες, μα πολλές μα λίγες, κάποτε τελειώνουν. Ήταν φορές, που κουτούλαγε, θύμιζε εκπληκτικά τον «Ύπνο» του Σαλβαδόρ Νταλί. Κι όμως, αρνιόταν να πάη για ύπνο.

Ποτέ δεν μιλούσε για το παρελθόν του, για τους συγγενείς του, για την καταγωγή του. Για όποιον είχε μάτι, ήταν φανερό ότι ήταν άρχοντας. Κάποτε μου έδειξε κάτι κειμήλια οικογενειακά, διαμάντια αμύθητης αξίας. Δεν τα σκότωσε, παρόλο που είχε απελπιστική ανάγκη. Δεν μπορούσε να διαχειρισθή χρήματα, δεν μπορούσε να τσιγκουνευθή, δεν ανεχόταν εκείνους, που μπορούσαν. Αρνήθηκε να ζήση όπως όλοι. Και το πλήρωσε.

Στον αθλητισμό, και στην άρση βαρών ήταν ιδιοφυής, σε μία εποχή, που η ιδιοφυΐα ΕΠΑΙΖΕ ρόλο! Έβγαλε αμέτρητους αθλητές, μερικούς πολύ σπουδαίους. Μόνο όταν είχε την ευκαιρία της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ήταν πραγματικά ευτυχισμένος.

Όταν για διάφορους λόγους, ήρθε η ώρα, που του αρνήθηκαν τη δυνατότητα να δημιουργή, πήρε αργά αργά το μεγάλο δρόμο από τον οποίο δεν ξαναγύρισε. Οι φίλοι και παλιοί αθλητές, που έμειναν κοντά του ως το τέλος, τον άκουγαν να λέη: «θα έρθω να σας ξανακάνω πρωταθλητές εκεί κάτω...» Μιλούσε με το Γιάννη τον Αθανασιάδη, το Γιώργο τον Αμαξόπουλο, το Γιάννη το Λεμονίδη, στην Κατουγής.

Μιλούσε με τους νεκρούς, ένοιωθε κιόλας ένας από αυτούς. Κάποια στιγμή, πολύ απλά, πέρασε απέναντι. Πήγε οριστικά να τους βρη. Αρνήθηκε να παρατείνη μία ανούσια εκκρεμότητα σε τούτο τον κόσμο. Εβρεχε, κατακλυσμό, την ώρα, που έφυγε. Πάντα μιλούσε «για το νερό», για «ποτάμια». Είπαμε, είχε ενοράσεις και διαισθήσεις μοναδικές, φεγγίτες ψυχής σε άλλους κόσμους. Γι’ αυτό, όσοι τον είχαν δάσκαλο, τον θεωρούσαν σχεδόν υπερφυσικό ον και του έτρεφαν τυφλή πίστη.

Άκουσα ότι «το άθλημα» θα τον τιμήση. Ότι θα κάνουν ενός λεπτού σιγή και θα αφιερώσουν αγώνα στη μνήμη του. Αξιέπαινο είναι αυτά. Έστω κι αυτά. Βέβαια, εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω τη μεγάλη κουβέντα του αποδυτηριάκια: Τον άνθρωπο πρέπει να τον τιμάς όσο ζη...

Κάποιες καλύτερες εποχές κάναμε πολλή παρέα με τον Τάκη, τα φεγγάρια που ανέβαινα στη Θεσσαλονίκη. Πάντα περνούσα καλά στη Θεσσαλονίκη, είναι τόπος με ΨΥΧΗ. Ο Τάκης ήταν ο υποδειγματικός, παραδοσιακός Θεσσαλονικιός «οικοδεσπότης», με μια φιλοτιμία εξωγήινη, με ένα κιμπαριλίκι σε απόλυτη δυσαναλογία προς τα οικονομικά του μέσα, που όλο έφθιναν.

Ήταν χρονιές, που με έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα τηλέφωνο. Υπεραστικό. Με κολάκευε το ότι ήθελε τις απόψεις μου, με πίκραινε όμως το ότι τα «φώτα», από εκείνα, που είχε πραγματικά ανάγκη, δεν είχα να του δώσω. Δύσκολος άνθρωπος, έβλεπε πολύ μακριά, αμήχανες παρηγοριές και θεωρίες του καφενείου δεν έπιαναν σε αυτόν. Είχε δη τον κόσμο όπως ήταν και αρνιόταν πια να τον πάρη στα σοβαρά. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το τέλος του Τάκη Ασλανιάν θα ήταν εκείνα τα αδιέξοδα της ψυχής του, που από τους πολλούς και εύκολους ανθρώπους, κατά καλή τους τύχη, απουσιάζουν.

Τον είδα για τελευταία φορά στην είσοδο του ΜΕΤΡΟ στην Κοραή. Κινήθηκα προς το μέρος του αλλά κοιτούσε αλλού. Έμοιαζε να θέλη να με αποφυγή. Φαινόταν καταβεβλημένος, τα λιγοστά δευτερόλεπτα, που τον είδα. Μετά χάθηκε. Άνθρωπος παθολογικά αξιοπρεπής και περήφανος, ίσως δεν ήθελε να μιλήση για πράγματα δυσάρεστα.

Κι εγώ δεν θα προσβάλω το φίλο μου με κανένα είδος οίκτου ή συμπόνοιας. Γιατί άλλωστε; Έζησε όπως διάλεξε. Αξιώθηκε ΜΑΘΗΤΕΣ, ανθρώπους, που τον είπαν ΔΑΣΚΑΛΟ, τιμή, που ελάχιστοι θνητοί γνωρίζουν και ακόμα λιγώ-τεροι ΑΞΙΖΟΥΝ. Θα τον θυμούνται όταν κανένας πια δεν θα θυμάται τους ψεύτικους, χάρτινους ανθρώπους, που όσο τίποτε άλλο δηλητηρίασαν τον κόσμο του και τη ζωή του. Μην του κάνετε την προσβολή να τον λυπηθήτε. Μην εκθέσετε τη νοημοσύνη σας παριστάντοντας πως δεν καταλαβαίνετε ότι ο Τάκης Ασλανιάν ήταν ένας άνθρωπος ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ, που αξιώθηκε να βίωση αλήθειες, που σε εσάς θα παραμείνουν εσαεί κρυμμένες. ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΡΙΝΕΤΕ!...

Σε μια σκηνή από τους «Αδελφούς Καραμάζωφ», ο «άγιος» Ζωσιμάς πέφτει γονυπετής και φιλάει το χέρι του αμαρτωλού Μίτια Καραμάζωφ. ΟΧΙ του ενάρετου Αλιόσα ή του σοφού Ιβάν. Του «έκλυτου» Μίτια! Οι παριστάμενοι δυσφορούν!

«Προσκύνησα τον ΠΟΝΟ του», εξήγησε ο άγιος γέροντας, ενώ τα θολά του μάτια έστελναν ψηλά, πολύ ψηλά, μια προσευχή...

Ακίνδυνη Παραδοχή

Nobody cares.

Nobody has the time...

to be vulnerable to each other.

So... we just go on.

I mean, right away our armor comes out
like a shield and goes around us...

and, uh, we become like
mechanical men.

Ακίνδυνο Μωσαϊκό

Ο Χρήστος Ξανθάκης αναφέρει ότι η Πρεσβεία (ε όχι και ποια, μία είναι η Πρεσβεία) βγάζει οσονούπω στον (δικτυακό) αέρα περιοδικό. Και το όνομα αυτού Μωσαϊκό.

Και πλησίασαν, λέει, "επιφανείς μπλόγκερ" με ερωτηματολόγιο περί (δικτυακών) ανέμων και υδάτων. Και κάποιοι, λέει, αρνήθηκαν ευγενικά. Σε αντίθεση με άλλους που δέχτηκαν, χωρίς ωστόσο να διευκρίνιζεται αν αυτό συνέβη με τη συνδρομή ευγένειας.

Κι εγώ αρνήθηκα. Όχι τόσο για ιδεολογικούς λόγους, όσο επειδή δεν με προσέγγισαν.

Οι προσεγγισθέντες αρνητές όμως υπέγραψαν κανένα non-disclosure agreement; Ή έχει γίνει αναφορά κι απλά εγώ κοιμάμαι όρθιος;

Ακίνδυνο Πρόστιμο

Στις 3/6/2005 η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων επέβαλλε πρόστιμο 100.000 ευρώ στην Alpha Bank. Ο ποιητής μέσα μου ελπίζει ένα έστω ευρώ του πρόστιμου να αφορά στο παρακάτω εύρημα της αρχής (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

τα προσωπικά στοιχεία που συλλέχθηκαν καταχωρήθηκαν σε εφαρμογή που σχεδιάστηκε με MS Access για το πρόγραμμα ΕΠΑΘΛΟΝ και στη συνέχεια η MS Access εφαρμογή διαβιβάστηκε με CD στην εταιρία First Data Hellas με την οποία συνεργάζεται η Διεύθυνση Καρτών της τράπεζας για την προώθηση προϊόντων. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο διακίνησης αρχείων, το εν λόγω CD καταστράφηκε στις 30/8/2003 αφού το αρχείο αποθηκεύτηκε στο data room εταιρίας First Data Hellas. Κατά δήλωση των υπευθύνων, η MS Access εφαρμογή διαγράφηκε και για το λόγο αυτό δεν ήταν δυνατή η αναζήτηση των παραληπτών της κάρτας του προγράμματος. Δεν διαπιστώθηκε γενικότερα ύπαρξη διαδικασιών για την τήρηση και επεξεργασία αρχείου για σκοπούς άμεσης εμπορίας.

Βρήκα πρόχειρα ένα howto δημιουργίας ασφαλούς βάσης ms access. Για όποιον δεν έχει ασχοληθεί με το άθλημα αντιγράφω την τελευταία παράγραφο του συμπεράσματος ότι "ναι, μια ασφαλής βάση είναι εφικτή".

However if you need real security and want to store sensitive information (social security numbers, credit cards, passwords, email addresses), there is absolutely no way around a high-quality database server. You cannot achieve this kind of security with MS-Jet. The pid can be broken into and the database ‘encryption’ is nothing more than a thin veil against casual prying eyes. These are just two of the ways one can break into an MS-Jet database.

Η απόφαση της αρχής (σε μορφή εγγράφου doc) και κάποια χαρακτηριστιkά της ms access

Ακίνδυνος Μοντερνισμός

Θέλω να δω μια σελίδα στην IBM που απαιτεί (free) registration. Μουρμουρίζοντας ακολουθώ τη σχετική διαδικασία. Στο δεύτερο βήμα ζητάει τη γλώσσα στην οποία θα προτιμούσα να μου στέλνουν σπαμ. Ψάχνω στη λίστα για ελληνικά και βρίσκω:

Greek, Modern (1453-)

1453;;; Ποια κωδικοσελίδα είναι αυτή; Λίγα δευτερόλεπτα και μια γουλιά καφέ μετά καταλαβαίνω τι εννοεί ο ποιητής:

Ελληνικά, Νέα (από την Πτώση της Πόλης έως σήμερα)

Είναι τρομερό. Κάποιος πράκτορας του χάους έχει τρυπώσει στην IBM και ο άθλιος εντελώς ξετσίπωτα κάνει παλαιοτάξ προπαγάνδα.

Δηλαδή το πρωί, στα σχολεία με τα νέα βιβλία, θα χτίζουμε και το βράδυ, σε σάιτ υπεράνω πάσης υποψίας μάλιστα, θα γκρεμίζουμε; Σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτε και Έλλη Στάη;

Προτείνω να γίνει αθεοδιαφωτιστική μπλογκοεκστρατεία ώστε να υποχρεωθεί η IBM να αλλάξει τη γλώσσα σε Greek, Modern (1770-).

Ανεξαρτήτως των ανωτέρω, βρίσκω ενδιαφέρον ότι από τις σχεδόν διακόσιες γλώσσες μόνο δύο έχουν ρητό χρονικό προσδιορισμό. Η δεύτερη είναι Occitan (post 1500). Λέω ρητό γιατί έχει π.χ. και Church Slavic.

Κατά τα άλλα, τραγουδάκι.

In the year 9595
I'm kinda wonderin if Greek, Modern (1453-) is gonna be alive.
We've taken everything this old language can give.
And we ain't put back nothing.Whoa-oh

Now it's been ten thousand years
Man has cried a billion tears.
For what he never knew,
now man's reign is through.

But through eternal night.
The twinkling of starlight.
So very far away.
Maybe it's only yesterday.

Ακίνδυνη Ροκ

Μερικοί θα πούνε ότι απλά έχουν λασκάρει οι βίδες μου. Μπορεί να έχουν δίκιο οι Μερικοί. Αλλά εγώ νομίζω πως μόλις ανακάλυψα για ποιον το έγραψε. Με έμφαση έχω τις λέξεις εκείνες που ο Ντύλαν μετέγραψε αλληγορικά. Σε αντίθεση ας πούμε με το Napoleon in rags το οποίο είναι αναφορά στον ιστορικό Ναπολέοντα.

Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didn't you?
People'd call, say, "Beware priest, you're bound to fall"
You thought they were all kiddin' you
You used to laugh about
Everybody that was hangin' out
Now you don't talk so loud
Now you don't seem so proud
About having to be scrounging your last meal.

How does it feel
How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

You've gone to the finest school all right, Holly Father
But you know you only used to get juiced in it
And nobody has ever taught you how to live on the street
And now you find out you're gonna have to get used to it
You said you'd always compromise
With the mystery tramp, but now you realize
He's not selling any alibis
As you stare into the vacuum of his eyes
And ask him do you want to make a deal?

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all come down and did tricks for you
You never understood that it ain't no good
You shouldn't let other people get your kicks for you
You used to ride on the chrome horse with your diplomat
Who carried on his shoulder a Siamese cat
Ain't it hard when you discover that
He really wasn't where it's at
After he took from you everything he could steal.

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

Prince on the steeple and all the pretty people
They're drinkin', thinkin' that they got it made
Exchanging all kinds of precious gifts and things
But you'd better lift your diamond ring, you'd better pawn it babe
You used to be so amused
At Napoleon in rags and the language that he used
Go to him now, he calls you, you can't refuse
When you got nothing, you got nothing to lose
You're invisible now, you got no secrets to conceal.

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

Ναι, για τον πατριάρχη το έγραψε ο Ντύλαν. Λάικ ε ρόλινγκ στόουν κατ' επανάληψη, όπως σέρνανε το πτώμα στους δρόμους. Και η ειρωνία με τον Ναπολέοντα (σιγά μην είναι αναφορά στον Γουόρχολ), φαντάζεται κανείς τι ανακούφιση θα είχε νιώσει με την ήττα της Γαλλίας. Για τους άθεους διαφωτιστές, ο Ναπολέων πέθανε ένα μήνα μετά τον Γρηγόριο.

Ακίνδυνος Μπέκαμ

Όχι πως απορώ, αλλά είναι δυνατόν η Μιραντολίνα να μην αντιλαμβάνεται ότι ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης ομιλεί με σημεία επί σημείων;

Ναι σωστά το καταλάβατε, συμπαθή Μιραντολίνα, το στρινγκ είναι αναφορά στον Μπέκαμ. Γιατί όμως; Είστε τόσο αφελής ώστε να πιστεύετε ότι ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης θα κατέφευγε στο φτηνό εντυπωσιασμό της αντιπαραβολής μ' έναν παρενδυτικό Βρετανό; Δηλαδή δεν είναι αυταπόδεικτη η αρρενωπότητά του; Σας παρακαλώ πολύ.

Όχι, στην περίπτωση Μπέκαμ υπάρχει κάτι απείρως πιο συμβολικό. Κάτι τόσο υπόγειο και τόσο διαβρωτικό που μόνο ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης και τα σώβρακά του μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Είμαστε στο 2003 και σκάει μύτη μια καινούρια διαφήμιση της Βόνταφον. Ναι, της γνωστής Βόνταφον των υποκλοπων, όλα έχουν σχέση. Στη διαφήμιση βλέπουμε έναν μεσίτη να δείχνει στον σύζυγο της Βικτώριας Άνταμς ένα σπίτι. Ένα εντυπωσιακά ηλιόλουστο σπίτι. Το ζαγάρι δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, είναι απασχολημένο να τραβάει φωτογραφίες με το κινητό. Φτάνει στο σημείο να φωτογραφίσει και τον ήλιο.

Σπουδαία τα λάχανα. Ο Μπέκαμ έχει πάρει μεταγραφή στη Ρεάλ. Και λοιπόν; Το λοιπόν είναι ότι χάρη στην υπηρεσία Βόνταφον Λάιβ! ο στριγκάκιας στέλνει τις φωτογραφίες στους αδελφούς Νέβιλ. Οι οποίοι τις βλέπουν σ' ένα καφενείο στο βροχερό (σχεδόν αγγελοπουλικό σας λέω) Μάντσεστερ. Καταλαβαίνετε τη σημειολογία; Όχι;

Μαδρίτη = Αθήνα, Μάντσεστερ = Θεσσαλονίκη.

Αλλά ο νομάρχης Θεσσαλονίκης δεν είναι κανένας αφελής να σταθεί μόνο σ' αυτό τον συμβολικό γενιτσαρισμό. Υπάρχει κάτι ακόμα πιο τρομακτικό.

Εις εκ των Θεσσαλονικιών αδελφών Νέβιλ που δέχονται τη χλεύη του Αθηναίου Μπέκαμ, ο Γκάρυ, είναι και κουμπάρος του.

Κουμπάρος
Κουμπάρος
Κουμπάρος
[echo, γέλια, zoom in, λιποθυμάει, fade out]

Κι ένας νομάρχης Θεσσαλονίκης τιμάει τις κουμπαριές του.

Ακίνδυνο Μέτωπο (φαιοκόκκινο σε πράσινο φόντο)

(Για τον Καλλίμαχο, τον Αθήναιο και τ' άλλα παιδιά)

Είναι απ' αυτές τις φορές που η αηδία σε πνίγει. Που θες να μιλήσεις όχι για να καταγγείλεις. Απλά να ξεσπάσεις εν είδει ανέξοδης κάθαρσης. Μιλαώ για τα έργα και τις ημέρες του εσμού που έχει καταγραφεί ως φαιοκόκκινο μέτωπο.

Πριν λίγο καιρό ο Γρηγόρης Πέρελμαν απέρριψε το «νόμπελ των μαθηματικών» και 1M δολάρια. Τα σχόλια είτε θετικά είτε αρνητικά δεν έκρυβαν το δέος που προκαλούσε η «τρέλλα» του ρώσου μαθηματικού. Έτσι δεν θέλουμε τους μαθηματικούς; Ακίνδυνα διαφορετικούς. Με το φτωχό μυαλό μου αναρωτήθηκα αν οι αντιδράσεις ήταν ίδιες στην περίπτωση που ο Πέρελμαν ήταν ιρανός και ζούσε στη Τεχεράνη.

Τότε η "υπεράνω χρημάτων" στάση μάλλον θα προκαλούσε δυσπιστία. Ο ανθρωπολογικός τύπος του χαριτωμένα παρεκκλίνοντος μαθηματικού θα έδινε τη θέση του στον τύπο του οσιομάρτυρα της ελεύθερης σκέψης. Ποιος ξέρει τι εκβιασμούς, τι απειλές δέχεται από το καθιστός; Ποιος λογικός άνθρωπος θα απέρριπτε τέτοια τιμή; Και βεβαίως τόσα χρήματα. Με τούτα και με κείνα θυμήθηκα την περίπτωση του Ντουκαντάμ.

Το βράδυ της 7ης Μαΐου του 1986 ο τερματοφύλακας της Στεάουα έπιασε τέσσερα πέναλτυ. Έστειλε τη Μπαρτσελόνα για χαμομήλι και έδωσε στην ομάδα του το Κύπελο Πρωταθλητριών. Το πρώτο που κατέκτησε ομάδα της ανατολικής Ευρώπης. Και μετά ο Ντουκαντάμ εξαφανίστηκε. Το καθιστός Τσαουσέσκου ανέφερε σαν αιτία λόγους υγείας. Φυσικά κανείς στον ελεύθερο κόσμο δεν τσίμπησε. Ήταν φανερό ότι κάτι άλλο είχε συμβεί.

Και πράγματι η αλήθεια, η αληθινή αλήθεια, αποκαλύφθηκε σύντομα και ήταν φρικτή. Τον Ντουκαντάμ τον είχαν σαπίσει στο ξύλο οι μπράβοι του υιού Τσαουσέσκου. Και τα καθάρματα του σπάσανε τα χέρια ακριβώς για να μην υπάρχει περίπτωση να ξαναπαίξει. Γιατί τέτοιο μίσος; Η υλιστική εκδοχή ήθελε αφορμή την άρνηση του Ντουκανταμ να παραδώσει στον υιό Τσαουσέσκου πολυτελές αυτοκίνητο με το οποίο είχε βραβευτεί. Η ιδεαλιστική εκδοχή ήθελε τον Τσαουσέσκου τζούνιορ να ζηλεύει το στάτους ήρωα που απολάμβανε ο Ντουκαντάμ.

Τρομερά πράγματα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι κάλλιστα μπορεί να ισχύουν ταυτόχρονα και οι δύο εκδοχές. Μόνο που η πεζή αλήθεια είναι πως όντως ο Ντουκαντάμ σταμάτησε άδοξα τη καριέρα, στην καλύτερη στιγμή του, για πολύ σοβαρούς λόγους υγείας. Ένα αιματολογικό πρόβλημα, που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Και τα περί αυτοκινήτου συνέβησαν ακριβώς ανάποδα. Ήταν χάρη στον Βαλεντίν Τσαουσέσκου που κάθε παίχτης της Στεάουα πήρε ένα αυτοκίνητο.

Θα πει τώρα κανείς "και που είναι τα αποβράσματα του φαιοκόκκινου μετωπου, οέο;".

Σκόπευα λοιπόν να κάνω ποστ όσα διαβάσατε παραπάνω. Και έψαχνα για κάποια τεκμηρίωση, κακή συνήθεια αυτή για ανορθολογιστή. Βρήκα συνέντευξη πρόσφατη του Ντουκαντάμ, που λέει πόσο καλός άνθρωπος ήταν ο Τσαουσέσκου jr. Βρήκα ποστ στο γιουζνετ, περί το 90, που αναφέρονται οι ψευδείς φήμες ως αληθείς. Αλλά το διαολάκι, ή αγγελάκι, μέσα μου έλεγε ψάξε κι άλλο. Και έπαθα σοκ.

Martor, The Museum Of The Romanian Peasant Anthropology Review

Τεύχος 7/2002 αφιερωμένο στα έητις του Βουκουρεστίου. Όπως είναι αναμενόμενο στο γράμμα Σ υπάρχει αναφορά στη Στεάουα. Όχι τίποτα φοβερό, τρεις παράγραφοι. Γράφει πως μπλέχτηκε ο Βαλεντίν Τσαουσέσκου με το ποδόσφαιρο.

Ο Βαλεντίν λοιπόν στράφηκε στη στρογγυλή θεά (this is cliche police SWAT, open up right now) και τη Στεάουα όταν το αγαπημένο του μπριτζ απαγορεύτηκε. Το απαγόρευσε η ελαφρώς διαταραγμένη μητέρα του Έλενα, η οποία παρεμπιπτόντως έχει τιμηθεί από την ακαδημία Αθηνών. Πως και γιατί το απαγόρευσε στο σύνδεσμο στο τέλος. Αλλά πως και δεν απέτρεψε τη γελοιότητα ο Βαλεντίν; Έτυχε να λείπει εκείνες τις μέρες από το Βουκουρέστι. Σε κρουαζιέρα.

Εντάξει, και ο σοσιαλισμός θέλει τη κρουαζιέρα του. Εξάλλου ο άνθρωπος, ο Βαλεντίν όχι ο σοσιαλισμός, δεν ξοδεύτηκε. Προσκεκλημένος ήταν. Από ποιόν; Από ποιόν οέο;

Από τη βασιλική οικογένεια της Ελλάδος!!!

Δυστυχώς δεν αναφέρεται χρονολογία. Αλλα φαντάζομαι πως θα είναι αρκετά μετά το 68. Κι αν η ανάμειξη του Βαλεντίν με τη Στεάουα δεν απέχει πολύ από τη λάμψη του άστρου της, πρέπει να μιλάμε το νωρίτερο τέλη '70. Αν όχι αρχές '80. Δηλαδή στην Ελλάδα του ελεύθερου κόσμου οι τριτοδρομικοί σοσιαλιστές εφορμούσαν, με κάτι μουστάκες να με το συμπάθειο, στα ανάκτορα Τατοΐου και ο Κοκός την ίδια ώρα έκανε ντόλτσε βίτα με το γιό του Τσαουσέσκου.

Οι προδότες στο φυσικό τους χώρο, στο Γουδί λέμε (hint, hint, hint, hint, hint)!

Έτσι εξηγείται με τι πλάτες γνωστή ομάδα της στερεάς ελλάδος (της ανατολικής, γιατί υπάρχει και ο Παναιτωλικός), το ντόπιο έμβλημα της μαύρης αντίδρασης και του αμερικανόδουλου φιλελευθερισμού, παραμύθιαζε το κόσμο της επί σειρά ετών. Ότι να, αν όχι φέτος, οπωσδήποτε του χρόνου, φέρνει ρουμάνο σούπερ παιχταρά.

Να είναι τυχαίο που ο γνωστός εξαλλος αποφαίνεται με ύφος σαράντα καρδιναλίων ότι «Σε καμία άλλη πολιτισμένη ή μη πολιτισμένη χώρα του πλανήτη δεν υπάρχει αυτό το φαιοκόκκινο ξενοφοβικό μόρφωμα που στη χώρα μας υποδύεται την Αριστερά»; Τώρα ξέρουμε τι και γιατί παραπάνω ξέρει αυτός. Αλλά βέβαια, όταν οι κούπες πήγαιναν προς το Λιόπεσι, τότε το φαιοκόκκινο μέτωπο κάναμε πως δεν το γνωρίζαμε. Μετά το ανακαλύψαμε. Όταν η εν ελλάδι ομάδα της Σεκιουριτάτε παρέδωσε τα σκήπτρα της υποτέλειας στην εν ελλάδι ομάδα της Στάζι. Αμ έτσι ξέρω κι εγώ να παίρνω πρωταθλήματα.

Τα είπα και ξαλάφρωσα και αμαρτίαν ουκ έχω.

Κατά τα άλλα εύχομαι απόψε, σε αντίθεση με ότι συνέβη χθες και σε συμφωνία με ότι συνέβη προχθές, να κερδίσει ο καλύτερος.

Πηγή:
Τα έητις στο Βουκουρέστι, τα ντοκουμέντα της ντροπής.

υ.γ. Το γεγονός ότι μια ομάδα του ανατολικού μπλοκ κέρδισε την ευρωπαϊκή κούπα δυο μόλις βδομάδες μετά το Τσερνομπύλ αποδεικνύει πόσο δίκιο είχαν ο Ριζοσπάστης και η αλήστου μνήμης Πρώτη. Αλλά, ως συνήθως, ουδείς προφήτης στον τόπο του. Π.χ. ο γνωστός μυστακοφόρος που έγραφε «Ξέρουμε τώρα με ακρίβεια πώς φτάσαμε στο ατύχημα στο Τσερνομπίλ. Ξέρουμε, επίσης με ακρίβεια, τα όρια της μόλυνσης που προκλήθηκε και που περιορίζεται σε μια ακτίνα γύρω από το Τσερνομπίλ, χωρίς να δικαιολογεί τις εξάρσεις του κομπογιαννίτικου πανικού που ταλαιπώρησαν την ελληνική κοινή γνώμη»

υ.γ.2 Δεν είμαι εμπαθής.