97% με τα κόκκαλα, να τ' αφήσω;

Τελικά από που προκύπτει αυτό το τερατωδώς ψευδές ποσοστό των ορθοδόξων χριστιανών σε «αυτό που αποκαλούμε ελληνική κοινωνία», για να χρησιμοποιήσω μια ωραιότατη έκφραση.

Να σας πω αγαπητοί άθεοι και απάτριδες μπλόγκερς. Προκύπτει από αυτούς που σας τα χώνουνε κι εσείς, αντί να αξιοποιήστε τα δολλάρια της προδοσίας αγοράζοντας τη δωδεκάτομη εγκυκλοπαίδεια «How to boil an egg - for dummies bloggers», τα ξοδεύετε σε iPod, iPhone και iStoKoraka (εσύ, ξέρεις ποιός, που πήγες να δεις το Apocalypto και μετά έψαχνες προφάσεις εν αμαρτίαις στη σάπια τομάτα, θα τιμωρηθείς σκληρότερα απ' όλους - τον άλλον, ξέρει ποιος, τον συγχωρώ διότι μετά τη ταινία πήγε σε ταβέρνα, κατά το ελληνικό έθος, κι όχι σε φαστφουντάδικο)

The country has an area of 81,935 square miles and a population of approximately 10.9 million. An estimated 97 percent of Greek citizens identified themselves as Greek Orthodox.

International Religious Freedom Report 2006

Αν δεν ξέρει το Στεητ Ντηπάρτμεντ ποιός ξέρει, ε;

Σοβαρά τώρα· πηγή δεν αναφέρεται και ο συντάκτης σημειώνει "Τhe Government did not keep statistics on religious groups; the census did not ask for religious affiliation". Αυτό το "identified themselves" μου δίνει την εντύπωση πως το ποσοστό δεν προέκυψε από κάποια ανάλυση δημογραφικών δεδομένων (γάμοι, βαφτίσια, κηδείες) αλλά μάλλον από κάποια δημοσκόπηση. Ίσως αυτές τις κυλιόμενες, όπως π.χ. οι Τάσεις της MRB.

Όπως και νά 'χει περισσότερο διαφωτιστική, ως προς την τάξη μεγέθους του ποσοστού, νομίζω πως είναι η σύγκριση με άλλες χώρες.

Αν πιάσουμε τις άλλες χώρες του (ευρωπαϊκού) Νότου έχουμε τα εξής:

• Ιταλία, An estimated 87 percent of native-born citizens were nominally Catholic, but only 20 percent regularly participated in worship services.
  
• Ισπανία, a CIS survey reported that 77 percent of citizens considered themselves Catholic; however, 46 percent of those persons stated that they never attended Mass.
  
• Πορτογαλία, More than 80 percent of the population above the age of twelve identified with the Roman Catholic Church; however, a large percentage stated that they did not actively participate in church activities.

Με βάση τα ποσοστά αυτά πιθανώς το 97% να είναι απλά το νούμερο στο οποίο έχει κολλήσει η βελόνα. Αλλά σαν τάξη μεγέθους, σε στυλ "οι εννιά στους δέκα" εννοώ, μου φαίνεται ρεαλιστικό.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ρεαλιστικό όχι ως προς το ποσοστό εκείνων που ζουν ή προσπαθούν να ζουν χριστιανικά. Αλλά ως προς το ποσοστό εκείνων που σε ένα γκάλοπ θα απαντούσαν ότι αυτοπροσδιορίζονται χριστιανοί ορθόδοξοι, πολιτισμικά προφανώς.

Εδώ στη Γαλλία του επικατάρατου Διαφωτισμού 64.3 percent of the respondents indicated they were Catholic, even if they never attended religious services ενώ στην Αγγλία των νεοφιλελεύθερων λαιλάπων approximately 42 million persons (almost 72 percent of the population) identified themselves as Christians

Ε όχι και να μας βγουν από πάνω τα ρετάλια της Δύσης.

Ωδή στη βόμβα Μολότωφ

The Molotov Cocktail is one of the easiest weapons to make; also one of the easiest to make relative to the high level of its effectiveness. For it consists simply of a mixture of two or three substances - Benzine and Alfalin [6] - and is easy to put together. This weapon has a number of distinguishing features:

- it is easy to practice with, in that it does not cause explosive noise. This means you can practice on it even close to inhabited areas;
- its ingredients are readily available, access to them cannot be restricted nor their importation prevented;
- it involves no significant expense; indeed they may be obtained more easily than the oppressor [government] apparatuses can obtain a single bullet.

It is also noted for its effectiveness against individuals, and against military machinery, which its fire can adhere to easily.

The above-mentioned mixture is placed in a bottle that can shatter easily, and a wick of ordinary cloth is inserted. The fighter sets fire to the wick so that it contacts the mixture inside, which scatters when the glass is shattered, so that it sticks to and burns what it comes into contact with.

We ask God to grant us power over the necks of the Crusaders and the Apostates [7], and grant us the means to massacre the enemies of The Faith. May God pray for and keep safe His servant and messenger Muhammad, his Family, Companions and Followers.

[6] Sic, in text. Possibly for ethyl or methyl alcohol.
[7] By which the author means Arab governments.

Anti-ship Warfare and Molotov Cocktails at the Siege of Acre, 1190

Άφωνος

Yes I do

So help me God
(χρειάζεται να διευκρινήσω πως δεν είμαι η κομψή κυρία δεξιά;)

Τα κομμάτια του μωσαϊκού μπήκαν στη θέση τους

Το περιοδικό της αμερικανικής πρεσβείας βγήκε επιτέλους στον αέρα.

Ανάμεσα στα άλλα A keyboard, a telephone line, and pajamas. All you need to start a blog!, μίνι συνέντευξη με πέντε μπλόγκερ τεσσάρων μπλογκ. Ήγουν Art Attack, Reality Tape, Digital Era και Alexis Stamatis

The fine art of deadlining

Σύντροφε συνεργάτη των αμερικάνων, μη μας απειλείς ότι έρχεστε σύντομα εντός 12 μηνών. Είναι φανερό πως πρώτα θα αποχωρήσετε, δαρμένοι, από το Ιράκ και μετά θα ανοίξετε αυτό το ρημάδι.

Επίσης διόρθωσε αυτό το Imagina στον τίτλο της σελίδας.

Ελευθερία του λόγου ναι, για όλους όχι

Μια καθυστερημένη συνεισφορά σε ένα διάλογο που δεν έγινε.

Kasky v. Nike

Φουντ φορ θωτ, υπό την έννοια του "όιλ φορ φουντ".

Αν σε ένα νομικό πρόσωπο δεν αναγνωρίζεται προστασία της ελευθερίας του λόγου, όπως την απολαμβάνει ένα φυσικό πρόσωπο, τι να ισχύει για μια αυτοματοποιημένη διαδικασία;

(δεν καίγομαι να μάθω την απάντηση, πάω να φάω μακαρόνια)

Και εγω δε σοι λεγω οτι συ εισαι Πετρος

και επι ταυτης της πετρας θελω οικοδομησει την εκκλησιαν μου


και πυλαι αδου δεν θελουσιν ισχυσει κατ' αυτης (μένει να αποδειχθεί αλλά δεν σκάμε, έχουμε χρόνο στη διάθεσή μας)

Παντελώς άγνωστός μου, τον ανακάλυψε τυχαία και τον ζηλεύω χαζεύω.

So long and thanks for the Walkman

Sony Walkman Icon Dies

(μέσω Engadget)

In the 70's they had great bands such as

Pearl Jan, The Beatles, AC/DC, and Bon Jovi.

The wisdom of sev^H^H^Heighth graders

από το ίδιο

I would want to go to about 200 B.C where all of the dinosaurs weren't that vicious.
(δαρβινιστές φάτε τη σκόνη του)

On TV they have shows that show how the 80s were. These shows are a lot better then my parents storys.
(αίσχος, δεν είναι τόσο πάλια τα 80s, θα βάλω τα κλάματα)

Το κρυφτό στη ζωγραφική

Από το νεκροταφείο της Τέχνης

Akindynos vs A.F.

συνέχεια από το προηγούμενο (αυτός δεξιά, εγώ αριστερά)

Το λυντσάρισμα πριν το Web 2.0

Σκόπευα να το ανεβάσω χάριν της Μιραντολίνας. Αλλά όλο το ανέβαλα, τεμπελιά γαρ. Σήμερα όμως διάβασα (ακόμα) ένα βρώμικο ποστ του press-gr και είπα μπάστα, κάποιος πρέπει να κάνει κάτι.

(περιττό να πω ότι το πιο κοπιώδες μέρος του "κάτι" το έκανε ο FineReader)

Απόσπασμα από το άρθρο «Ο ιταλικός τύπος και ο Παζολίνι» του Τούλιο Ντε Μάουρο
(από το βιβλίο «Παζολίνι: το χρονικό της βίας, της δίωξης και του θανάτου» εκδ. Εξάντας μτφ. Κούλα Κυριακίδου)

Ο φασιστικός και σκανδαλοθηρικός αντιδραστικός τύπος αναλαμβάνει να δημοσιεύσει κατηγορίες και προσβολές με τον πιο ωμό και ευθύ τρόπο: συκοφαντικές φωτογραφίες («II Secolo d' Italia», 18.3.62), χαρακτηρισμοί όπως «ένας άντρας σε εισαγωγικά» («II Secolo d' Italia», 12.11.64), αναφορές σε μια έκθεση των καραμπινιέρων της Ρώμης από την οποία προκύπτει, λέει η «II Borghese», ότι «ανταποκρίνεται στην ομοφυλοφιλική δραστηριότητα του Παζολίνι» (10.5.62), μια συκοφαντική προσωπογραφία που δημιουργείται από περιγραφές μαρτύρων («II Secolo d' Italia», 18.10.64 «Giovinezza», 18.10.64, «U Meridiano di Cagliari» 11.5.65).

H επίδραση του μαύρου χείμαρου δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Είναι παρόν στις καθολικές εφημερίδες, όπως η «II Cammino Lodi» του Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1965, που αναδημοσιεύει την προσωπογραφία και περνάει μέσα από εφημερίδες όπως η «Momento Sera» (22.4.62), η «II Piccolo» (21.4.62) και προφανώς η «II Tempo» της Ρώμης. Η αναφορά σε μια «κάποια ανωμαλία του Παζολίνι» φτάνει ως την «II Messaggero» (4.7.62). Και σχεδόν δεν υπάρχει εφημερίδα που να μην κάνει νύξη για την ύπαρξη των «ψυχιατρικών σημειώσεων του καθηγητή 'Αλντο Σεμεράτι, του Πανεπιστημϊου της Ρώμης» που διέρευσαν από το γραφείο Διεθνούς Ιατρικού Τύπου, στις οποίες ο ελεύθερος αυτός καθηγητής εξηγεϊ «ότι ο Παζολϊνι είναι ένας ομοφυλόφιλος επιδειξίας και σκεπτόφιλος» (21.6.62).

Τα μαύρα κύματα μολύνουν ώς και τα σχετικά απόμακρα νερά. Ο προφορικός λόγος δεν είναι φτιαγμένος μόνο από αυτά που λέμε και ακούμε. Είναι φτιαγμένος κι από αυτό που, στην μνήμη όλων, περιβάλλει και φωτίζει αυτό που λέγεται και ακούγεται. To «μη-ειπωμένο» βαραίνει πλάι στο ειπωμένο, του προσδιορίζει την απήχηση και την πρόθεση. Όποιος διαβάζει στο «L' Espresso» της 18.2.68 το κομμάτι Ο Παζολίνι δοξάζει τους γυμνιστές, με φωτογραφία του νεαρού χωρικού γυμνού καβάλα στο βιολοντσέλο, παρασύρεται από τις επιδράσεις των μαύρων κυμάτων, είτε του αρέσει είτε όχι, είτε το θέλουν είτε όχι οι αναγνώστες του σοσιαλ-ριζοσπαστικού εβδομαδιαίου έντυπου. Κι όταν η συζήτηση για την πολιτιστική αναγνώριση συνοδευτεί από φωτογραφίες των Μοράβια, Φορτϊνι, Κολέτι, Σάσια, και από φωτογραφίες του Παζολΐνι με σώβρακα (που θα αποδειχτεί μετά ότι ήταν αθλητικό σωβρακάκι) το παιχνίδι έχει κριθεί: Ο Παζολΐνι δεν λαμβάνεται πολύ στα σοβαρά, δεν είναι φυσιολογικός κλπ.

Ο φασιστικός τύπος, λοιπόν, έχει ακτίνα επίδρασης πολύ πιο πέρα από τα όρια του συνειδητού και δηλωμένου φασισμού. Είναι ο φασιστικός τύπος αυτός που, στις επανειλημμένες επιθέσεις του Ντι Λούια και των άλλων, δίνει τη χλευαστική φασιστική ερμηνεία σύμφωνα με την οποία «ο Παζολίνι θέλει να προκατασκευάσει για τον εαυτό του το φωτοστέφανο του μάρτυρα» («II Giornale d' Italia» 15.2.64), θέλει να διαφημίσει τον εαυτό του («Lo Specchio» 30.9.62 καν 13.9.64 «II Giornale d' Italia» 5.3.63) ή μάλλον (τετράστηλος τίτλος) «είναι πολύ ικανός αλλά μόνο για να αυτοδιαφημίζεται» («II Tempo», 31.8.69). Ο θόρυβος που προκλήθηκε από τις φασιστικές επιθέσεις κι από την καταδιωκτική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε από τον τύπο (κι όχι μόνο της δεξιάς) ξαναπέφτει πάνω στον ίδιο τον Παζολίνι. Η ιδέα ότι επιδιώκει δημοσιότητα διαβρώνει και πολιτικούς και ηθικούς κύκλους πολύ μακρινούς απ' όσους ως τώρα αναφέρθηκαν: από τον Μπάρτολι («Epoca» 29.3.64) ώς κάποιον κριτικό του «II Meglio», ώς τις ματιές του «Panorama» στο «προσωπικό σόου» του Παζολίνι (26.9.68), ως εκφράσεις όπως «σόου.. διαφήμιση... πρόκληση... σκάνδαλο» στο «Μοndo Nuovo» (28.2.69), ως την κατηγορία του Αντονέλο Τρομπαντόρι («II Giorno», 2.6.69) για «βεντετισμό».

Η σταθερή και θαρραλέα φωνή ενός σημειωματάριου του «II Mondo» (25.2.64) είναι πολύ αδύνατη για να επιβληθεί στους αδιάκοπους απόηχους που αναφέραμε: Ο Παζολίνι ομοφυλόφιλος, ο Παζολίνι σε αναζήτηση διαφήμισης, ο Παζολίνι που ποτέ δεν πρέπει να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά.

Μια τόσο σοβαρή πράξη όπως ήταν η πράξη του αποκλεισμού του Παζολίνι, και μάλιστα την τελευταία στιγμή, από την εκπομπή συνάντηση με τους ποιητές, αποκλεισμός που θέλησε η διεύθυνση της RAI TV, σχολιάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση από το «II Giorno» της 5.7.62 κάτω από τον τίτλο: υπάρχουν ποιητές και ποιητές... (τα αποσιωπητικά αποτελούν μέρος του τίτλου). Φαίνεται πως αυτός που έγραψε τον τίτλο θέλησε να έχει και το ελαφρυντικό της καλής πίστης, να μη δείξει πρόθεση και γνώση του κακού.

Από έναν τέτοιο τύπο («προκλητικό» και «μη φυσιολογικό»: «II Gazzettino» 4.7.62) δεν μπορεί να περιμένει κανείς παρά μόνο σκάνδαλα, βιαιότητες, εξευτελισμούς «ιδιότροπες πρωτοβουλίες» («Momento Sera», 22.4.62). Τέρμα με τους μεγάλους τίτλους όταν υπάρχει κατηγορία, σιωπή ή ύφος διασκεδαστικό και γεμάτο περιέργεια (κι αυτό μπορεί να συμβεί) όταν η κατηγορία ξεφουσκώνει και σβήνει. Ένα μόνο παράδειγμα από τα τόσα της δεκαετίας του εξήντα. Ο Παζολϊνι κατηγορείται για προσβολή της θρησκείας με την ταινία Λα Ρικότα: στην «λεπτή υπόθεση», στην «θορυβώδη δικαστική υπόθεση» η «II Messaggero» αφιερώνει, μεταξύ των άλλων, τρία μεγάλα κομμάτια με τετράστηλα, πεντάστηλα εξάστηλα άρθρα αναλύσεις των σημείων που «προσβάλλουν» τη «θρησκεία του Κράτους (6.3., 8.3., 4.4.63), φωτογραφία του καταδικασθέντος «τη στιγμή που βγαίνει από την αίθουσα του δικαστηρίου»: σε λιγότερο από τα δύο τρίτα μιας στήλης των «δικαστικών χρονικών της Ρώμης» δίνεται, για όποιον θελήσει να την αναζητήσει, η είδηση της αθώωσης του Παζολίνι «διότι το γεγονός δεν αποτελεί αδίκημα» (7.5.64).

Στην προηγούμενη παράγραφο είδαμε πως, ανάμεσα στο 1959 και στο 1961, ο τύπος, τροφοδοτώντας μια αντίληψη χονδροειδώς ρεαλιστική της δημιουργικής δουλειάς του Παζολίνι, θέλησε να δημιουργήσει άσχημες εντυπώσεις για το χαρακτήρα της ιδιωτικής του ζωής. Η εδραίωση αυτών των εντυπώσεων για το ελάχιστα σοβαρό, μη φυσιολογικό, επιδεικτικό χαρακτήρα της ιδιωτικής του ζωής, αρχίζει να φέρνει στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του εξήντα το επιθυμητό αποτέλεσμα: ούτε καν τα γραπτά του Παζολίνι πρέπει να παίρνονται στα σοβαρά. Δεν είναι μόνο το «L' Espresso» που κάνει αστεϊσμούς. To ίδιο κάνει και το «II Manifesto». Ο Ντίνο Ορίλια μιλάει («L' Euro-peo», 13.2.75) για έναν «Παζολίνι επιρρεπή σε μη τεκνοποιητικούς έρωτες». Κάποιος ανώνυμος του «II Messaggero» γράφει: «To γεγονός ότι κυκλοφορούν ακόμη μικτά ζευγάρια, που αποτελούνται από αρσενικά και θηλυκά άτομα, προκαλεί στο διάσημο συγγραφέα τυφλή οργή» (21.1.75). Δύο επιστήμονες όπως ο Νέλο Πονέντε («αφέθηκε να οδηγηθεί από ένα προσωπικό του πολιτικο-φιλοσοφικό ποιημάτιο», «Paese Sera», 25.1.75), και ο Φράνκο Φεραρότι («Μεταφέρει βιογραφικές εμπειρίες και εντελώς προσωπικές διαθέσεις στο επίπεδο της επιστημονικής ανάλυσης», κι έπειτα ο Παζολίνι βρίσκεται «ανάμεσα σ' αυτούς που σ' ένα αστικό περιβάλλον απολαμβάνουν όλα τα αγαθά του εκσυγχρονισμού», «Paese Sera», 14.6.74) υποχωρούν σ' αυτή την προσωποποιημένη πολεμική, AD HOMINEM* και όχι PRO VERITATE*.

Έχει ισχυρούς συμμάχους ο χριστιανοδημοκράτης Αλφρέντο Βιντσιγκουέρα, όταν στις 24.4.75 (στο «II Ροροlο») αντί να συζητήσει και να αντικρούσει τα επιχειρήματα για τις ευθύνες της χριστιανοδημοκρατίας για τη στρατηγική της έντασης, προσβάλλει με βάρβαρο τρόπο τον Παζολίνι κατηγορώντας τον ότι βασανίζεται από «υπαρξιακά και ψυχαναλυτικά προβλήματα» ότι είναι «μια περίπτωση που θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί κλινικά» ότι «αφήνεται να εμπορευματοποιηθεί από την αστική κοινωνία», ότι είναι «ένα μίγμα αντίδρασης, αντίφασης, ναρκισσισμού, ξετσίπωτης αλαζονείας που χαρακτηρίζεται από μια παντελή έλλειψη πνευματικής σοβαρότητας». Ο χριστιανοδημοκράτης θέλει να πει κάτι που αποκαλύπτεται στο τέλος του άρθρου: ο Παζολίνι «είναι αναξιόπιστος».

Άλλαξε ύφος, αν θες να τα πάμε καλά

Το είπε η τηλεόραση, άρα είναι αλήθεια.

Αυτόπτης μάρτυρας είδε τα Χριστούγεννα ένα ζευγάρι να βγάζει φωτογραφίες με συνωμοτικό ύφος.

Αχ, δεν θα μεγαλώσω να γίνω κι εγώ κάποτε αυτόπτης; Θα σας δείξω τότε, σκουλήκια.

Hot spot

Hot shot (κάτοψη)

Hot shot (το σχέδιο)

Τη δροσιά του νά 'χεις

Ένα δις δολάρια το χρόνο, δηλαδή σχεδόν δύο εκατομμύρια εφτακόσιες σαράντα χιλιάδες την ημέρα, ξοδεύει ο Γκούγκλος για την ψύξη του εξοπλισμού του. Δυστυχώς δεν αναφέρει πηγή.

Ωστόσο ας το έχουν υπόψη τους όσοι διαμαρτύρονται για τα κοινόχρηστα.

Hyperthymesia

Το κρυφό βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού

Battles are impositions on the side which believes itself weaker, made unavoidable either by lack of land-room, or by the need to defend a material property dearer than the lives of the soldiers. We had nothing material to lose, so we were to defend nothing and to shoot nothing. The precious element of our forces were the Beduin irregulars, and not the regulars whose role would only be to occupy places to which the irregulars had already given access.

The printing press is the greatest weapon in the armoury of the modern commander, and we, being amateurs in the art of command, began our war in the atmosphere of the twentieth century, and thought of our weapons without prejudice, not distinguishing one from another socially. The regular officer has the tradition of forty generations of serving soldiers behind him, and to him the old weapons are the most honoured. We had seldom to concern ourselves with what our men did, but much with what they thought, and to us the diathetic was more than half command. In Europe it was set a little aside and entrusted to men outside the General Staff. In Asia we were so weak physically that we could not let the metaphysical weapon rust unused. We had won a province when we had taught the civilians in it to die for our ideal of freedom: the presence or absence of the enemy was a secondary matter.

Associative Thinking

Το λέει και ο Κουκ, ότι το είπε η τηλεόραση: «πάντως με τον ίδιο τρόπο εκτελούσαν οι Βρετανοί τους Κύπριους αγωνιστές». Σίγουρα ήταν στο Μέγκα αλλά δεν θυμάμαι καθόλου ποιος το είπε. Όμορφες στιγμές που κατά τα άλλα κανούν επιτακτικότερη την ανάγκη μελέτης του πρωτοχρονιάτικου χανγκόβερ.

Το σχόλιο πάντως ήταν στο πλαίσιο «πως είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα να εκτελείται δι' απαγχονισμού ο ηττημένος αντίπαλος». Ναι, είναι τρομερό αλλά γίνεται λιγότερο τρομερό αν σκεφτούμε πως οι Ναζί στη Νυρεμβέργη δεν είναι οι τελευταίοι που οδηγήθηκαν στην αγχόνη.

Εδώ εγώ πρόλαβα να θυμηθώ τις εκκλήσεις για χάρη στον Αλί Μπούτο. Του οποίου τη μνήμη διατηρεί άσβεστη ο Γιώργος Τράγκας με τις τακτικές αναφορές του στις οικογένειες Μπούτο Γκάντι και Νεχρού της Ελλάδος. Και ενώ είμαι βέβαιος ότι Νεχρού είναι οι Καραμανλήδες, με τους Μητσοτάκηδες και τους Παπανδρέου δεν μπορώ να κάνω mapping.

Αυτό όμως που βρίσκω εξοργιστικό είναι η αποσιώπηση ενός δικού μας κοντινού απαγχονισμού. Εδώ δίπλα ντε. Του Αντναν Μεντερές. Θα έλεγα μάλιστα ότι υπάρχει και μια αρκετά δυνατή αντιστοιχία με τον Σαντάμ. Στο κατηγορητήριο εννοώ. Αλλά ποιος θέλει να γίνεται άσκοπα κακός;

For Christ's sake

My father, who is 100 percent Jewish, has always been obsessed with Christmas. He grew up in Minneapolis, in an unobservant household, and he considers it part of his childhood. ''I remember the lights, the trees,'' he used to say to my little sister and me. ''It was magical.'' He decorates the mantel with Christmas cards and tapes mistletoe to the doorways, and one year he even tried to get my mother, also Jewish, with a much more observant upbringing, to allow an evergreen wreath on our front door. ''I can't live with that,'' she said. ''I just can't. Nothing on the outside of this house. We're Jews, for Christ's sake.''

Language Log, Conventionalized oaths