Hyperthymesia

Το κρυφό βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού

Battles are impositions on the side which believes itself weaker, made unavoidable either by lack of land-room, or by the need to defend a material property dearer than the lives of the soldiers. We had nothing material to lose, so we were to defend nothing and to shoot nothing. The precious element of our forces were the Beduin irregulars, and not the regulars whose role would only be to occupy places to which the irregulars had already given access.

The printing press is the greatest weapon in the armoury of the modern commander, and we, being amateurs in the art of command, began our war in the atmosphere of the twentieth century, and thought of our weapons without prejudice, not distinguishing one from another socially. The regular officer has the tradition of forty generations of serving soldiers behind him, and to him the old weapons are the most honoured. We had seldom to concern ourselves with what our men did, but much with what they thought, and to us the diathetic was more than half command. In Europe it was set a little aside and entrusted to men outside the General Staff. In Asia we were so weak physically that we could not let the metaphysical weapon rust unused. We had won a province when we had taught the civilians in it to die for our ideal of freedom: the presence or absence of the enemy was a secondary matter.

Associative Thinking

Το λέει και ο Κουκ, ότι το είπε η τηλεόραση: «πάντως με τον ίδιο τρόπο εκτελούσαν οι Βρετανοί τους Κύπριους αγωνιστές». Σίγουρα ήταν στο Μέγκα αλλά δεν θυμάμαι καθόλου ποιος το είπε. Όμορφες στιγμές που κατά τα άλλα κανούν επιτακτικότερη την ανάγκη μελέτης του πρωτοχρονιάτικου χανγκόβερ.

Το σχόλιο πάντως ήταν στο πλαίσιο «πως είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα να εκτελείται δι' απαγχονισμού ο ηττημένος αντίπαλος». Ναι, είναι τρομερό αλλά γίνεται λιγότερο τρομερό αν σκεφτούμε πως οι Ναζί στη Νυρεμβέργη δεν είναι οι τελευταίοι που οδηγήθηκαν στην αγχόνη.

Εδώ εγώ πρόλαβα να θυμηθώ τις εκκλήσεις για χάρη στον Αλί Μπούτο. Του οποίου τη μνήμη διατηρεί άσβεστη ο Γιώργος Τράγκας με τις τακτικές αναφορές του στις οικογένειες Μπούτο Γκάντι και Νεχρού της Ελλάδος. Και ενώ είμαι βέβαιος ότι Νεχρού είναι οι Καραμανλήδες, με τους Μητσοτάκηδες και τους Παπανδρέου δεν μπορώ να κάνω mapping.

Αυτό όμως που βρίσκω εξοργιστικό είναι η αποσιώπηση ενός δικού μας κοντινού απαγχονισμού. Εδώ δίπλα ντε. Του Αντναν Μεντερές. Θα έλεγα μάλιστα ότι υπάρχει και μια αρκετά δυνατή αντιστοιχία με τον Σαντάμ. Στο κατηγορητήριο εννοώ. Αλλά ποιος θέλει να γίνεται άσκοπα κακός;

For Christ's sake

My father, who is 100 percent Jewish, has always been obsessed with Christmas. He grew up in Minneapolis, in an unobservant household, and he considers it part of his childhood. ''I remember the lights, the trees,'' he used to say to my little sister and me. ''It was magical.'' He decorates the mantel with Christmas cards and tapes mistletoe to the doorways, and one year he even tried to get my mother, also Jewish, with a much more observant upbringing, to allow an evergreen wreath on our front door. ''I can't live with that,'' she said. ''I just can't. Nothing on the outside of this house. We're Jews, for Christ's sake.''

Language Log, Conventionalized oaths

Στροφή μέτρηση για το νέο 2007

Ήθελα να το φροντίσω λίγο. Αλλά ένας ιός έχει άλλη άποψη.

Εύτυχες το νέο 2007 λοιπόν.

The spy who divorced me

It was in that name that he married in 1982 Paniyota Haralambous, from Greece. They had a child five years later, Gino Essi Gamasai, but the couple split up when Gino was around four or five and his ex-wife too now uses another name. According to neighbours, the couple now have little to do with one another.

Καλά, είναι αυτή εμφάνιση κατασκόπου; Και μάλιστα του Άξονος του Κακού;

The 'spy' who danced the salsa

update

Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;

Καλό Χανουκά

Thats why I do not tend to celebrate Hanukkah, and why I think that it is not a very good holiday. Because it is a testament of a war that people were smart enough to win, but not smart enough to appreciate why that win would not mean we would win the next big war. I'd rather remember the time as the beginning of the end of an entire way of life...

Ενδιαφέρον (λες και γράφει κι άλλα) άρθρο του Μάικλ Κάπλαν. Μια λεπτομέρεια που μου κίνησε την περιέργεια. Λέει ότι οι Ιουδαίοι πριν τον πόλεμο με τον Αντίοχο κάνανε συμμαχίες με Ρώμη και Σπάρτη. Είχε τότε η Σπάρτη στάτους που να δικαιολογεί την επιδίωξη συμμαχίας μαζί της;

Το κρυφό έμβλημα της ΦιΣ

Καλά Χριστούγεννα

Όταν η παγκοσμιοποίηση ήταν μικρή, αθώα και παρθένα.
(προσοχή στο πρώτο βίντεο. Μετά το 3 και 10 περίπου you are leaving the british sector)



(αντίδωρο για την οίστρο)

Ακίνδυνο Αποπροσανατολισμός

Χθες είχα την εντύπωση ότι ο Χαρδαβέλας παρουσίαζε ένα βιβλίο με τίτλο «Ο Δολοφόνος Της Ψυχής Της».

Σήμερα γκουγκλίζοντας το όνομα της συγγραφέως διαπίστωσα ότι πρόκειται για το «Ατίθασο αλαζονικό τακούνι»

Κατά τη γνώμη μου πιο ταιριαστός τίτλος θα ήταν «Λουίζα@ πρόσεχε που βάζεις το at sign»

Each channel class has an associated prefix that is shown beside a user's nickname whenever associated with that channel. The most common prefixes are '@' for channel operator, '+' for voice, '%' for half-op, '.' or '~' for channel owner, '&' for protected user, '!' or the lesser known '*' for administrator.

Internet Relay Chat - Wikipedia, the free encyclopedia

Εαν ταις γλώσσαις των ανθρώπων ουκ λαλώ

τουλάχιστον υπάρχει ο Culture Explorer

Δείγμα από το valley-GIRL, το φοβερό και τρομερό πρότυπο τππικών ρυθμίσεων (μη σου ξεφύγει η Τρίτη, θεά)

Περισσότερα καθώς και screenshots από όμορφες γλώσσες στον Μάικλ Κάπλαν

Δύση και Ανατολή

δυο καρδιές που ζουν και αγαπάνε
μέσα σ' ένα ανάποδο ιστό

What did everyone talk about the two days? Well, we learned about the differences between Asian social networks and Western-style ones, for example. For one thing, Oliver Ueberholz told us, Japanese and Chinese traditionally don’t mind the copying of other people’s work... in fact, they honor it, because in the history of their big empire often copying was the only way to make sure tradition is maintained cross-country. Thus, the most popular Chinese social network site may look just like the most popular Japanese social network site – including colors, navigation items, etc. – yet no one will complain.

The biggest difference however for Japanese social network sites may be that Japanese like to stay anonymous on those boards (also see the previous post on 2ch.net). Because, Oliver told us, many Japanese users are afraid of the “great unknown” of web sites and web surfing; afraid that someone might watch them, afraid the web technology may not treat them well, afraid of what happens behind the scenes. And because traditionally, the Japanese society imposes a strict rule set that predetermines your place in life... something anonymity seems to escape.

The process of signing up goes like this; a friend of yours refers you to the invite-only social network. But an invitation, as opposed to a common Western-style procedure of social networks where you basically invite everyone who asks you (as much as time allows), is a commitment to the invited person... you’re basically promising that this person won’t do any bad in the social network, e.g. troll in the network’s forums. If they do, however, not only will they be kicked... you as inviter might now be kicked as well! (There’s even a kind of double opt-in on the Chinese variant of the board, because your friend must not only invite you and wait for you to follow-up on the invitation, they must also approve the invitation again after you did... after all, chatting about you with friends, they might’ve heard something bad and might want to revert their initial judgment.)

Once the user is in the message board, they won’t do what many people in Germany or Europe, the US, and many other places might do now, which is to load up a photo and enter their real name somewhere. No, mostly the profile of the Japanese social network user will now contain an anime character, a picture of a dog, or something else non-personal which will make sure anonymity is preserved. Also, the Japanese users, Oliver emphasized, will never start talking about themselves in the forum, really, in particular not boast about themselves (at least, that’s considered rude, and rudeness will be punished with ignoring the poster). Praise is left exclusively to others who judge oneself in the forum. In other words, saying “I made a cool new website” may be taboo, whereas someone else saying “XYZ made a cool new website” may be perfectly fine.

Barcamp Nürnberg, από τον Philipp Lenssen του Google Blogoscoped. Υπάρχει και αντίλογος στα σχόλια

Στο Μωσαϊκό στρώσανε χαλιά

καιρός ήταν

Για να δούμε τι θα δούμε.

Δόξα και Τιμή στους πουλημένους

Ο Γκούγκλος εξαγόρασε το Ένδοξον.

Οκ, υποψιάζομαι πως το όνομα πλάστηκε σαν σύνθεση του ένδον και έξω.

Ωστόσο η παρετυμολόγηση διατηρεί αλώβητη τη σημασία της.

Άρη, πάντα τα λεφτά θα είναι πολλά.

You, On Time's Cover

Get A LIFE

(Χα)

Fucking Alamo γιοκ (almost)

Ο Αντώνης Πανούτσος γράφει, μεταξυ άλλων, και για την «Αμερικάνικη Φούγκα» του Αλέξη Σταμάτη.

Είναι ένα αμερικανικό μυθιστόρημα δρόμου, τόσο επηρεασμένο από τα μυθιστορήματα του Τζέιμς Ελρόι, που στο τελευταίο κεφάλαιο η μόνη φράση που λείπει είναι το «this was fucking Alamo» από το «Big Nowhere» ή το «American Tabloid» –sorry, αλλά δεν θυμάμαι ποιο από τα δύο και δεν είμαι για να ψάχνω– στο τέλος της πρώτης ενότητας.

Και λέω του εαυτού μου: who the fuck, even a fictional person, would use such a fucking expression?

όλοι γνωρίζουν ότι δεν συνηθίζω να λέω ψέματα

δήλωσε ο Γ. Σουφλιάς.

Δηλαδή, δεν είναι καθ' έξιν ψεύτης αλλά κατ' εξαίρεσιν. Και ο ΟΤΕ δεν είναι μια εξαιρετική περίπτωση ώστε να δικαιολογείται να πει ψέμματα;

Αυτή η μανία των δημοσίων προσώπων να μιλάνε «εμμέσως πλην σαφώς».

Εξ όνυχος τον λέοντα

Στις πολιτείες του Όρεγκον και της Ουάσιγκτον επικρατεί μεγάλη κακοκαιρία. Ενάμιση εκατομμύριο σπίτια και επιχειρήσεις χωρίς ρεύμα.

Ένα από τα σπίτια είναι αυτό του Μάικλ Κάπλαν.

Με τα χίλια ζόρια φεύγει για τη δουλειά πιστεύοντας πως εκεί θα έχει ρεύμα.

The automatic door wasn't working, but it seems like it is broken most days anyway. So I managed to get the door open and made it to the elevator, which was also not working. Ok, clearly the power was not on here either, so it was probably not useful to stay at work.

The automatic door wasn't working, but it seems like it is broken most days anyway.

Ο Μάικλ Κάπλαν εργάζεται στη Microsoft.

Όταν ζήτωσαν τον καρκίνο

Στις συνοικίες της καλής κοινωνίας εμφανίστηκε το σύνθημα.