X is the Y of Z (under abnormal conditions)

π.χ. ο Ογκουνσότο είναι ο Μπαμπαγκίντα των φτωχών. Ή, ο Ηλιάδης είναι ο Ντάβιντς των φτωχών. Ή, ο Γκέκας είναι ο Αλεξανδρής των φτωχών. Ή, ο Μαζαράκης είναι ο Κολίνα των φτωχών. Ή, ο Σάντος είναι ο Μουρίνιο των φτωχών.

Και best of the best, ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των φτωχών ηλιθίων.

Δηλαδή αφορισμοί όπου ένα "φτηνό" Α ορίζεται σαν η προσομοίωση (ένεκα αδυναμίας, ένεκα ανάγκης, ένεκα άγνοιας, ένεκα ένεκα) ενός "υψηλού" Β για λογαριασμό της ομάδας Γ, συνήθως «αποκλεισμένης».

(ωστόσο η γενική φόρμα δεν έχει πάντα υποτιμητικό τόνο, μερικές φορές υποδεικνύει χονδροειδη αλλά αποτελεσματική εφευρετικότητα, ας πούμε ο βομβιστής αυτοκτονίας είναι ο πύραυλος κρουζ των φτωχών)

Επιστροφή στον ορισμό του αντιαμερικανισμού, που πρέπει να είναι η δημοφιλέστερη εκδοχή της φόρμουλας X is the Y of Z στο γαλατικό (double pun intended) χωριό μας. Όπου αναφέρεται η πηγή του αφορισμού, ονομάζεται ο Ζακ Ζυλιάρ. Πράγματι το έχει πει. Μόνο που αυτός στην πραγματικότητα έχει παραφράσει έναν παλιότερο αφορισμό.

Πως ο αντισημιτισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων.

Η πατρότητα αποδίδεται κυρίως στον Αύγουστο Μπέμπελ, αλλά εντόπισα και αναφορά στον Φερδινάνδο Κροναβέτερ (Ferdinand Kronawetter). Για το που και πότε της ρήσης βρήκα μια αναφορά του Κάουτσκυ: «The above outlined program [του ναζιστικού κόμματος λέει] is not particularly distinguished for originality. Fifty years ago this was the program of the anti-semites. The Democrat Kronawetter called it “the socialism of the fools of Vienna.” It corresponds to the intellectual level of philistines of all classes.»

Ο Κάουτσκυ το γράφει το 1934 όποτε το χρονικό πλαίσιο του αφορισμού ας πούμε πως είναι τα τέλη του 19ου αιώνα. Το πρόβλημα που ήθελε να φωτίσει ο αφορισμός ήταν εκείνοι που απέναντι στον στερεοτυπικό εβραίο τραπεζίτη «επαναστατούσαν» εξαιτίας όχι τής τάξης αλλά της καταγωγής του. Και βέβαια τι επανάσταση να κάνει ο ηλίθιος που ζητάει χριστιανό καπιταλιστή στη θέση του εβραίου;

Ο αρχικός αφορισμός καλεί τους σοσιαλιστές (τους προ 120ετίας ορίτζιναλ θυμίζω) να μην ξεγελαστούν από τους αντισημίτες. Ο σύγχρονος αφορισμός ποιούς καλεί να μην ξεγελαστούν από τους αντιαμερικανούς; Στην Ελλάδα οι αρθρογράφοι που επισείουν τον μπαμπούλα του σοσιαλισμού των ηλιθίων, την επαναστατική καθαρότητα τίνος επιθυμούν να προστατεύσουν;

(άραγε, τα ερωτηματικά είναι τα αποσιωπητικά των ηλιθίων ...)

Το κρίμα για το ποστ αυτό ας πέσει στον bfo.

Έστι δίκης οφθαλμός

ος τα πανθ' ορά

Ακίνδυνη Κοινωνιοχημεία

Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού

τότε

Ποια είναι η ενδορφίνη του λαού;


(ο φιλελευθερισμός μήπως;)

Ακίνδυνος Γάιδαρος

Αυτός που στον χαρίζουνε και κοιτάς τα δόντια του.

Τα Language Interface Packs είναι ο τρόπος με τον οποίο η Microsoft υποστηρίζει «μικρές» γλώσσες. Δηλαδή, όπου δεν συμφέρει να βγάλει μια τοπική έκδοση των windows, πάιρνει την έκδοση που έχει σε γλώσσα που καταλαβαίνουν οι γλωσσομειονοτικοί και μεταφράζει ένα μεγάλο μέρος του user interface στην «μικρή» γλώσσα. Και φτιάχνει ένα Language Interface Pack το οποίο ο ενδιαφερόμενος «φοράει» πάνω στα κανονικά windows. Παρομοίως υπάρχουν LIP και για το Office.

Χθες βγήκε η είδηση πως ένα συμβούλιο αρχηγών των ινδιάνων Mapuche της Χιλής έχει στραφεί νομικά εναντίον της microsoft και χιλιανού υπουργείου παιδείας. Επειδή δεν εγκρίνουν το LIP που κυκλοφόρησε για τη γλώσσα τους. Οι αντιδράσεις που έχω δει ως τώρα κυμαίνονται μεταξύ «μα πόσο αδαείς είναι;» (που δεν καταλαβαίνουν πόσο θα ωφεληθεί η γλώσσα τους) και «μα πόσο λαμόγια είναι;» (που πάνε να φάνε λεφτά από τον gates με τέτοιο πρόσχημα).

Mapu σημαίνει γη, Che λαός, Dungun ομιλία. Cauchu o ταξιδιώτης, από εκεί και η ισπανική λέξη gaucho. Περίπου 350.000 άνθρωποι.

Διαβάζω καλοπροαίρετους ανθρώπους να εξηγούν με θαυμαστά επιχειρήματα πως δεν υπάρχει ιδιοκτησία επί της γλώσσας και του πολιτισμού γενικότερα. Άλλους να ειρωνεύονται τους περίπου δεισιδαίμονες καθυστερημένους ινδιάνους. Κάποιοι ψαγμένοι λένε πως η δυτική ιδέα της ιδιοκτησίας δεν είναι απαραίτητα καθολικής ισχύος.

Στο νοτιοκορεάτικο OhmyNews αναφέρει μια παράγραφο από το γράμμα που στείλανε οι πρεσβύτεροι της φυλής στον Gates. Τον επιπλήτουν επειδή τους αγνόησε. Και ποιον συμβουλεύτηκε η microsoft αντί για τους ίδιους τους Mapuche; Τη χιλιανή κυβέρνηση. Έχουν κανένα λόγο να είναι δύσπιστοι οι Mapuche απέναντι στην κυβέρνησή τους; Μπα, άλλωστε μιλάμε για ανθρωπους που τους χαρίζουν windows στη γλώσσα τους κι αυτοί κοιτάνε τα δόντια.

Outcry over Imprisonment of Chief Juana Calfunao

Serious concern has been expressed across the international human rights community over the imprisonment of Juana Calfunao Paillalef, a Mapuche chief and distinguished spokeswoman for the Mapuche people. On 20 November she and her sister Luisa were both sentenced to 150 days in prison, after being convicted of public disorder offences.

...

These events were one more chapter in the long campaign of intimidation against Chief Calfunao, members of her family and other members of the Juan Paillalef community by the police and by local landowners intent on forcing them to abandon their ancestral lands. Chief Calfunao, as leader and spokeswoman for the community, has been particularly singled out as a result of her peaceful and high profile attempts to defend her people. In 2000 she was illegally detained and tortured, resulting in the miscarriage of her unborn child. Her house has been burnt down on three separate occasions and one of these arson attacks sadly resulted in the death of her uncle, another prominent community leader. One of her sons, Waikilaf Cadin Calfunao, was detained in August this year and still remains in prison, where he has been on hunger strike since 8 October in protest at his treatment. His health is now a matter of very grave concern.

Ακίνδυνη Ονοματολογία (UK or Britain?)

Άκουσα νωρίτερα τον Στάθη (Σταυρόπουλο) να λέει στο ραδιόφωνο του Σκάι πως η Γαλλία προκειμένου να "προστατεύσει" (δικά μου τα εισαγωγικά) το όνομα της επαρχίας της, απαίτησε η Μεγάλη Βρετανία να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ονομασία Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν ανέφερε κάποια πηγή για την πληροφορία του αυτή. Άλλωστε ούτε ο οικοδεσπότης Άρης Πορτοσάλτε ούτε ο συνδαιτημόνας Πάσχος Μανδραβέλης του ζήτησαν κάποια διευκρίνηση.

Στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου, στην ξενάγηση στην κυβερνητική ενδοχώρα, στις βασικές πληροφορίες για το Ηνωμένο Βασίλειο, οι άνθρωποι που οδηγούν στη λάθος λωρίδα λένε:

UK or Britain?

The full title of this country is the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland. The UK is made up of England, Scotland, Wales and Northern Ireland. Great Britain (or just Britain) does not include Northern Ireland. The Channel Islands and the Isle of Man are not part of the UK.

Η σύνθεση αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου ισχύει από το 1922 (Anglo-Irish Treaty). Επιπλέον ο Ντε Γκωλ δύο φορές (1963 και 1967) μπλόκαρε την είσοδο επειδή φοβόταν πως οι άνθρωποι που οδηγούν στη λάθος λωρίδα θα λειτουργούσαν ως πέμπτη φάλαγγα των αμερικανών. Επιπλεονέστερα, το 1969 που απόντος του γάλλου Παπάγου τα τσιράκια των αμερικών γίνανε μέλη του κλαμπ, το κρίσιμο ζήτημα ήταν οι προβλέψεις της Κοινής Αγροτική Πολιτικής για τη χώρα που παίζουν ποδόσφαιρο αποκλειστικά με σέντρες.

Από τον Στάθη δεν έχω απαιτήσεις τεκμηρίωσης. Αλλά ο Πάσχος του ορθολογισμού, του διαφωτισμού, του φιλελευθερισμού βρε αδερφέ, είναι δυνατόν να μην αντιδρά; Που πάμε; Γιατί αφήνουμε τον ουρανό να πέσει στα κεφάλια μας και δεν τον καρφώνουμε γερά στη θέση του;

Το θέμα της εκπομπής ήταν το κράτος χωρίς όνομα, βορείως των βορείων συνόρων μας. Κάτι για το Αμπεσεντάρ πήρε το αυτί μου, για τον βίαιο εξελληνισμό των σλαβόφωνων το 12-13 άκουσα. Τέτοια. Εκεί κόλλαγε και η επίκληση της, κατά πάσα πιθανότητα ανύπαρκτης, γαλλικής ένστασης στο όνομα των, (επίσης βορείων, τι στο λύκο συμβαίνει μ' αυτό το σημείο του ορίζοντα;) γειτόνων τους.

Όμως ψάχνοντας βρήκα και το γουικιπαιδικό άρθρο της ιστορίας της Βρετάνης. Όπου λέει πως, κατά μία άποψη έστω, η περιοχή της Γαλλίας πήρε το ονομά αυτό από νησιώτες λαθρομετανάστες που πήγαν εκεί μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων από το μεγάλο νησί, ένεκα της εισβολής των αγγλοσαξώνων. Κατά άλλη άποψη, εστώτερα, η λαθρομετανάστευση συνέβη νωρίτερα. Υπάρχουν όμως και χειρότερα! Στα τριβεία του άρθρου για την Βρετάνη αναφέρει: The Breton national anthem Bro Gozh ma Zadoù is set to the same tune as the Welsh and Cornish anthems.

Αχ βρε Στάθη. Αχ αχ βρε Μανδραβέλη.

Ενδιαφέρουσα απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου

Αντιγράφω από το Language Log (Freedom for data)

Good news today for bloggers like us here at Language Log Plaza: the California Supreme Court has struck another blow against common law liability for republication. You can't be sued for libel (they claim) simply for reporting on a blog what another source has said (see this report). Ilena Rosenthal had been sued for publishing, on a web site she did not control, certain statements taken from an email by Tim Bolen about a couple of medical doctors, Stephen Barrett and Terry Polevoy, who run a web site that attacks alternative medicine (Rosenthal is a defender of alternative medicine). Among other things, she alleged that Barrett is "arrogant, bizarre, closed-minded; emotionally disturbed, professionally incompetent, intellectually dishonest, a dishonest journalist, sleazy, unethical, a quack, a thug, a bully, a Nazi, a hired gun for vested interests, the leader of a subversive organization, and engaged in criminal activity (conspiracy, extortion, filing a false police report, and other unspecified acts)".

Δεν ξέρω αν νομικά μπορεί να αξιοποιηθεί στην υπόθεση Τσιπρόπουλου. Ανεξάρτητα από το πως αξιολογεί κανείς τα πραγματικά περιστατικά, και στις δύο περιπτώσεις, έχει μια αυτοτελή αξία ως προς επανακαθορισμό της "αναδημοσίευσης" στο ψηφιακό περιβάλλον.

Βοήθεια σας παρακαλώ, πριν τριάντα χρόνια

...

Η κυβέρνηση όχι μόνο κάλυψε πλήρως (δεν την πολυπίεσε άλλωστε και η αντιπολίτευση) τις ευθύνες της αστυνομίας για το τρομοκρατικό όργιο στην Αθήνα στις 25 του Μάη, αλλά και επετέθη εναντίον όσων «λοιδωρούν» και «δυσφημούν» τα σώματα ασφαλείας. Έτσι, έναν ολόκληρο μήνα μετά, δεν έχει ακόμη καταλήξει πουθενά η «αυτοκριτική» της αστυνομίας και η «διοικητική έρευνα» (κι ωστόσο, υπάρχουν μια γυναίκα νεκρή με το κορμί λειωμένο από την Α.Π. 1208 «αύρα», δέκα τουλάχιστον πολίτες τραυματισμένοι από σφαίρες, καταγγελίες δημοσιογράφων, οπερατέρ και φωτορεπόρτερς και κατά συγκεκριμένων αστυνομικών οργάνων για τον τραυματισμό τους «εν ψυχρώ» και, πάνω απ' όλα, μια ακόμη δικαστική απόφαση, που έκρινε αντισυνταγματική, άρα παράνομη, τη διάλυση της διαδήλωσης εκείνη τη μέρα). Αντίθετα, δημοσιεύεται σήμερα το εκπληκτικό ότι κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας (του κ. Δ. Τσεβά) διεξάγεται ήδη προανάκριση από την Γενική Ασφάλεια (!) εναντίον ατόμων που ανήκουν σε συγκεκριμένες «εξτρεμιστικές» οργανώσεις (ΕΕΑΜ, ΕΚΚΕ, «Μαχητής», ΟΠΑ κ.α.)για ηθική αυτουργία στα γεγονότα της 25 του Μάη. Την προανάκριση διεξάγουν ο επικεφαλής των «αυρών» (!) αστυνομικός διευθυντής κ. Κατσίμπαρος και ο επίσης αστυνομικός διευθυντής κ. Μουρελάτος (γνωστός τουλάχιστον για την ισάξια εκείνη του κ. Καραθανάση μαρτυρική του κατάθεση στη δίκη του «Πολυτεχνείου»).

...

Το πιο ατράνταχτο επιχείρημα, ωστόσο, ότι είναι υπεραρκετή η «κάλυψη», που παρέχει η ισχύουσα νομοθεσία στα αστυνομικά όργανα, ακόμη και για να αυθαιρετούν, μου το διατύπωσε χθες ο δικηγόρος κ. Νικ. Κωνσταντόπουλος: «Το δικτατορικό καθεστώς στην εφταετία, δεν χρειάστηκε να επιφέρει καμιά ουσιαστική μεταβολή στην ισχύουσα νομοθεσία: ήταν τόσο «ανοιχτή», ώστε να καλύπτει, ή και να «νπμιμοποιεί» το όργιο αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας των κρατικών οργάνων σε βάρος του λαού».

...

26 Ιουλίου '76

Το άρθρο του Γ. Βότση αφορούσε σε απόπειρα να χαρακτηριστούν ιδιώνυμα τα κατά αστυνομικών οργάνων αδικήματα. Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία με τίτλο Τα «Ιδιώνυμα». Αντέγραψα τα δύο αυτά τμήματα από το βιβλίο "Σε Μαύρο Φόντο", εκδ. Στοχαστής.

Θα σας περιμένω

Μην αμελήσετε.

Πάρτε μαζί σας Ελευθεροτυπία.

Το μέλλον μας θα έχει κι άλλους Αλέξανδρους.

Μίλτον Φρηντμαν 1912-2006

Πορτρέτο, κολάζ, φυσικό μέγεθος, συλλογική δημιουργία.

Ελληνικός Ορθογράφος στα Google Docs

Δεν τα χρησιμοποιώ και δεν ξέρω αν υπήρχε και πριν. Το έλεγξα με την ανακοίνωση στο μπλογκ των Google Docs. Kαι παρότι η ελληνική γλώσσα δεν εμφανίζεται στο popup menu ο ορθογραφικός έλεγχος με την επιλογή auto δουλεύει μια χαρά.

Ντι πουάν πουρ γκουγκλ (γαλλίζω σε πείσμα των καιρών).

You 'll never walk alone

Τραγουδούν διάσημες κυρίες της μπλογκόσφαιρας. Εμφανιζόμαι, θριαμβευτικά, περίπου στα δύο και δέκα δεύτερα.

Όχι πως έχει κανένα νόημα να το λέω εγώ, αλλά ναι, you 'll never walk alone)

Να το ξαναπώ;



Τι; Δεν ακούγομαι;

Ακίνδυνες Βλαχοπούλες

Οι ντεμέκ (μμμ σιγά, αυτές βάφονται)

Οι ορίτζιναλ (ουφ ευτυχώς, τουλάχιστον δεν βάφονται)


Αυτός με το πράσινο λουλουδάτο πουκάμισο είναι όλα τα λεφτά.

Τα παιδία παίζει

Yahoo vs Google Tennis Championship

God's Gonna Cut You Down

Ακίνδυνο Σλόγκαν

17 Μαΐου 1973. Γλωσσική ανάλυση ενός σλόγκαν*

Τοϋ Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Μεταφράζει ή Λένα Κωνσταντέλλου

Ή γλώσσα της βιομηχανίας είναι μία γλώσσα εξ ορισμού καθαρά επικοινωνιακή: οι «τόποι» όπου παράγεται είναι οι τόποι όπου η επιστήμη είναι «εφαρμοσμένη», είναι δηλαδή οι τόποι του καθαρού πραγματισμού. Οι τεχνικοί μιλούν μεταξύ τους μια εξειδικευμένη διάλεκτο, ναι, αλλά για χρήση στενά, αυστηρά επικοινωνιακή. Ο γλωσσικός κανόνας που ισχύει μέσα στο εργοστάσιο, μετά, τείνει να εξαπλωθεί και έξω: είναι σαφές πώς εκείνοι πού παράγουν θέλουν να έχουν με εκείνους που καταναλώνουν μια σχέση απόλυτα καθαρή.

Υπάρχει. μόνο μια περίπτωση εκφραστικότητας -αλλά εκφραστικότητας αποκλίνουσας- στην καθαρά επικοινωνιακή γλώσσα της βιομηχανίας: η περίπτωση του σλόγκαν. Το σλόγκαν πραγματικά πρέπει να είναι εκφραστικό, για να εντυπωσιάζει και να πείθει. Αλλά η εκφραστικότητά του είναι τερατώδης επειδή γίνεται αμέσως στερεότυπη, και έχει μια ακαμψία πού είναι ακριβώς το αντίθετο τής εκφραστικότητας, που ποικίλλει συνεχώς και προσφέρεται σε μια απεριόριστη ερμηνεία.

Η πλαστή εκφραστικότητα του σλόγκαν είναι το έσχατο σημείο της νέας τεχνικής γλώσσας πού υποκαθιστά την ανθρωπιστική γλώσσα. Αύτή είναι το σύμβολο τής γλωσσικής ζωής, δηλαδή ενός ανέκφραστου κόσμου, χωρίς πολιτιστικές ιδιομορφίες και χωρίς ποικιλία. Ενός κόσμου που σε μας, τελευταίους θεματοφύλακες ενός πολλαπλού, θρησκευτικού και ορθολογικού οράματος ζωής, φαίνεται σαν ένας κόσμος νεκρός.

Αλλά είναι δυνατό να προβλεφτεί ένας κόσμος τόσο αρνητικός; Είναι δυνατό να προβλεφτεί ένα μέλλον σαν το «τέλος των πάντων»; Κάποιος -σαν εμένα- το κάνει, από απελπισία: η αγάπη για ένα κόσμο πού ζήσαμε και δοκιμάσαμε εμποδίζει να σκεφτούμε έναν άλλο εξίσου αληθινό· να σκεφτούμε ότι μπορούν να δημιουργηθούν άλλες αξίες ανάλογες με εκείνες που έκαναν πολύτιμη την ύπαρξη. Αυτό το αποκαλυπτικό δράμα του μέλλοντος είναι δικαιολογημένο, άλλά πιθανόν άδικο.

Φαίνεται τρελλό, άλλά είναι πρόσφατο σλόγκαν εκείνο των «τζηνς Ιησούς», πού έγινε ξαφνικά διάσημο: «Δεν θα έχεις άλλα τζην έκτός από έμένα», έρχεται σαν ένα νέο γεγονός, μια εξαίρεση στον σταθερό κανόνα, κανόνα του σλόγκαν, αποκαλύπτοντας μια εξέλιξη διαφορετική από εκείνη που η συμβατικότητα -που ξαφνικά υιοθετείται από τούς απελπισμένους πού θέλουν να νοιώθουν νεκρό το μέλλον- πολύ λογικά προέβλεπε.

Βλέπουμε την αντίδραση του «Οσσερβατόρε Ρομάνο» σ' αυτό το σλόγκαν: με το ιταλιάνικο, απαρχαιωμένο, δήθεν πνευματώδες και λίγο κενόδοξο στυλ του, ο αρθρογράφος του «Οσσερβατόρε» τονίζει με λόγια και επιχειρήματα όχι βέβαια βιβλικά το ρόλο του θύματος, του φτωχού, του αθώου ανυπεράσπιστου. Είναι ο ίδιος τόνος με τον όποίο έχουν συνταχθεί, π.χ. οι θρήνοι ενάντια στη διαδεδομένη ανηθικότητα τής λογοτεχνίας ή του κινηματογράφου. Άλλά σ' αυτή την περίπτωση αυτός ο κλαψιάρικος και καθωσπρέπει τόνος κρύβει την απειλητική θέληση τής εξουσίας: ενώ ο αρθρογράφος πραγματικά κάνοντας το αρνάκι θρηνεί, με τα καλά συλλαβισμένα ιταλικά του, πίσω από τον ώμο του η εξουσία δουλεύει για να εξαλείψει, να διαγράψει, να εκμηδενίσει τούς άθρησκους πού είναι αιτία του θρήνου. Οι δικαστές και οι αστυφύλακες γρηγορούν η κρατική μηχανή μαθαίνει αμέσως πρόθυμα στην υπηρεσία του πνεύματος. Την ιερεμιάδα του «Οσσερβατόρε» ακολουθούν οι νομικές ενέργειες τής εξουσίας: ο βλάσφημος λογοτέχνης ή κινηματογραφιστής πλήττεται αμέσως και αναγκάζεται να σιωπήσει.

Στις περιπτώσεις γενικά μιας επανάστασης ανθρωπιστικού τύπου -πιθανές στον κύκλο του παλαιού καπιταλισμού και της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης- η Εκκλησία είχε τη δυνατότητα να επέμβει και να συγκρατήσει, ερχόμενη σε βίαιη αντίθεση με τη βέβαιη θέληση τυπικά φιλελεύθερη και δημοκρατική τής κρατικής εξουσίας. Ο μηχανισμός ήταν απλός: ένα μέρος αυτής της εξουσίας -π.χ. η δικαστική εξουσία και η αστυνομία- αναλαμβάνει ένα συντηρητικό και αντιδραστικό ρόλο, και έτσι, έβαζε αυτόματα τα όργανα τής εξουσίας της στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Υπάρχει λοιπόν ένας διπλός δεσμός κακής πίστης σ' αύτή τη σχέση ανάμεσα στην Εκκλησία και το Κράτος: απ' το μέρος της η Εκκλησία δέχεται το αστικό κράτος -αντί του μοναρχικού ή φεουδαρχικού- παραχωρώντας σ' αυτό την συγκατάθεσή της, χωρίς την οποία, ως σήμερα η κρατική εξουσία δεν θα μπορούσε να υπάρξει, για να κάνει αυτό η Εκκλησία έπρεπε όμως να αποδέχεται την ελεύθερη ανάγκη και τη δημοκρατική διατύπωση: πράγματα πού δεχόταν μόνο υπό τον όρο ότι θα είχε από την εξουσία την σιωπηρή άδεια να την περιορίσει και να την καταργήσει. Άδεια που απ' την άλλη μεριά, η αστική εξουσία παραχωρούσε με όλη της την καρδιά. Πραγματικά η συμφωνία της με την Εκκλησία σαν οργάνου εξουσίας (instrumentum regni) δεν συνίστατο παρά στο εξής: να καλύψει την ουσιαστική ανελευθερία και την ουσιαστική αντιδημοκρατικότητα, εμπιστευομένη το ανελεύθερο και αντιδημοκρατικό έργο τής Εκκλησίας πού γίνεται δεκτή με κακή πίστη σαν ο ανώτερος θρησκευτικός θεσμός. Η Εκκλησία γενικά έχει κάνει συμφωνία με τον διάβολο δηλαδή με το αστικό Κράτος. Δεν υπάρχει πραγματικά αντίθεση πιο σκανδαλώδης απ' αυτήν ανάμεσα στην θρησκεία και την αστική τάξη, γιατί αυτή η τελευταία είναι το αντίθετο τής θρησκείας. Η μοναρχική ή η φεουδαρχική εξουσία ήταν κατά βάθος λιγότερο. Ο φασισμός, σ' αυτή την οπισθοδρομική στιγμή του καπιταλισμού, ήταν λιγότερο δυναμικός, αντικειμενικά, από την άποψη τής Εκκλησίας από το δημοκρατικό καθεστώς: ο φασισμός ήταν μια βλασφημία, αλλά δεν υπέσκαπτε εσωτερικά την Εκκλησία, επειδή αυτός ήταν μια πλαστή νέα ιδεολογία. Ο Συμβιβασμός, δεν υπήρξε ιεροσυλία στα τριάντα, αλλά είναι σήμερα, κι αν ο φασισμός ούτε άγγιζε την Εκκλησία, σήμερα ο Νεοκαπιταλισμός την καταστρέφει. Η αποδοχή του φασισμού υπήρξε ένα φοβερό επεισόδιο· αλλά η αποδοχή του καπιταλιστικού αστικού πολιτισμού υπήρξε ένα αποφασιστικό γεγονός του οποίου ο κυνισμός δεν είναι μόνο ένα στίγμα, το υπέρτατο στίγμα στην ιστορία της Εκκλησίας, αλλά και ένα ιστορικό λάθος πού η Εκκλησία θα πληρώσει πιθανόν με την παρακμή της. Αυτή δεν αντιλήφθηκε -μέσα στο τυφλό άγχος της για σταθεροποίηση και για την στερέωση τής θεσμικής της λειτουργίας- ότι η Αστική τάξη εκπροσωπούσε ένα νέο πνεύμα· πνεύμα πού δεν είναι εκείνο του φασισμού: ένα νέο πνεύμα που στην αρχή ήταν συναγωνιστικό με το θρησκευτικό (εξαιρουμένου μόνο του κληρικαλισμού) και είχε καταλήξει να προσφέρει στους ανθρώπους ένα ολοκληρωτικό και μοναδικό όράμα της ζωής (και να μην έχει πια ανάγκη τον κληρικαλισμό σαν όργανο εξουσίας).

Είναι αλήθεια: όπως έλεγα τα παθητικά κλαψίματα του αρθρογράφου του «Οσσερβατόρε» αμέσως -στις περιπτώσεις της «κλασικής» αντιθέσεως- ακολουθεί η δράση των δικαστών και της αστυνομίας. Αλλά είναι περίπτωση επιβίωσης. Το Βατικανό βρίσκει ακόμα γέρους πιστούς στο μηχανισμό τής κρατικής εξουσίας: αλλά είναι γέροι. Το μέλλον δεν ανήκει ούτε στους γέρους καρδινάλιους, ούτε στους γέρους πολιτικούς άντρες, ούτε στους γέρους δικαστές, ούτε στους γέρους αστυφύλακες. Το μέλλον ανήκει στη νέα αστική τάξη πού δεν έχει πια ανάγκη να διατηρεί την εξουσία με τα κλασικά μέσα· πού δεν ξέρει πια τι να κάνει την Εκκλησία που, τώρα, έχει καταλήξει γενικά να ανήκει σ' αυτό το ανθρωπιστικό κόσμο του παρελθόντος πού αποτελεί ένα εμπόδιο στη νέα βιομηχανική επανάσταση· η νέα αστική εξουσία πραγματικά επιβάλλει στους καταναλωτές ένα πνεύμα ολοκληρωτικά πραγματικό και ηδονιστικό· ένας κόσμος τεχνικιστικός και καθαρά επίγειος είναι εκείνος στον οποίο μπορεί να αναπτυχθεί σύμφωνα με την ίδια τη φύση ο κύκλος της παραγωγής και της κατανάλωσης. Για τη θρησκεία και πάνω απ' όλα για την Εκκλησία δεν υπάρχει πια χώρος. Ο οπισθοδρομικός αγώνας που διεξάγει ο νέος καπιταλισμός ακόμα μέσω τής Εκκλησίας είναι ένας καθυστερημένος αγώνας, προορισμένος μέσ' στην αστική λογική -πολύ γρήγορα να ηττηθεί, με την επακόλουθη «φυσική» διάλυση τής Εκκλησίας.

Πάντα τρελλή, επαναλαμβάνω, αλλά η περιπέτεια των τζήνς «Ιησούς» είναι μια απόδειξη όλων αυτών. Αυτοί πού παρήγαγαν αυτά τα τζηνς και τα λανσάρισαν στο εμπόριο, χρησιμοποιώντας για σλόγκαν μια από τις δέκα Εντολές, δείχνουν -πιθανόν με μια κάποια έλλειψη της αίσθησης του σφάλματος, δηλαδή με την ασυνειδησία εκείνου που δεν θέτει στον εαυτό του ορισμένα προβλήματα- ότι βρίσκονται ήδη στο κατώφλι όπου προετοιμάζεται ο τύπος ζωής μας και ο πνευματικός μας ορίζοντας.

Υπάρχει στον κυνισμό αυτού του σλόγκαν μια ένταση και μια αθωότητα ενός τύπου απόλυτα νέου, αν και πιθανόν ωριμασμένου σ' αυτές τις τελευταίες δεκαετίες (μιλούμε για την πιο σύντομη περίοδο στην Ιταλία). Αυτό λέει μέσ' στη λακωνικότητά του σα φαινομένου που αποκαλύπτεται στη συνείδησή μας ήδη πλήρες και καθοριστικό, ότι ο νέος βιομηχανικός και τεχνικός είναι εντελώς λαϊκός, αλλά με μια λαϊκότητα πού δεν μετριέται πια με την θρησκεία. Τέτοια λαϊκότητα είναι μια «καινούργια άξία» πού γεννήθηκε μέσα στην αστική τάξη, μέσα στην οποία ή θρησκεία μαραίνεται σαν αρχή και μορφή εξουσίας, και επιζεί ακόμη σαν φυσικό προϊόν τεράστιας κατανάλωσης και φολκλορική μορφή πού μπορεί ακόμα να τύχει εκμετάλλευσης.

Άλλά το ενδιαφέρον αυτού του σλόγκαν δεν είναι μόνο αρνητικό, δεν εκπροσωπεί μόνο τον νέο τρόπο με τον οποίο αμφισβητείται αυτό που η Εκκλησία εκπροσωπεί: υπάρχει σ' αυτό ένα ενδιαφέρον θετικό, δηλαδή η απρόβλεπτη πιθανότητα να πάρει ιδεολογική σημασία και να γίνει εκφραστική η γλώσσα αυτού του σλόγκαν και κατά συνέπεια, πιθανόν και ολόκληρου του τεχνολογικού κόσμου. Το βλάσφημο πνεύμα αυτού του σλόγκαν δεν περιορίζεται σε μια απόδειξη, σε μια καθαρή παρατήρηση πού μετατρέπει την εκφραστικότητα σε καθαρή μεταδοτικότητα. Αυτό είναι κάτι πάρα πάνω από ένα εύρημα απαλλαγμένο προκαταλήψεως (του οποίου πρότυπο είναι το αγγλοσαξωνικό «Χριστός σούπερ-σταρ»): αντίθετα οδηγεί σε μια ερμηνεία που δε μπορεί παρά να είναι άπειρη: αυτό διατηρεί μέσ' στο σλόγκαν τούς ιδεολογικούς και αισθητικούς χαρακτήρες τής εκφραστικότητας. Θέλει -ίσως- να πει ότι ακόμα και το μέλλον πού για μας -θρησκευόμενους και ανθρωπιστές- εμφανίζεται σαν έμμονη ιδέα και θάνατος, θα είναι ιστορία σε ένα καινούργιο κόσμο· ότι η απαίτηση τής καθαρής μεταδοτικότητας της παραγωγής θα είναι κατά κάποιο τρόπο αντιλεγόμενη. Πραγματικά το σλόγκαν αυτών των τζηνς δεν περιορίζεται στη μετάδοση τής αναγκαιότητας τής κατανάλωσης, άλλά παρουσιάζεται σαν η νέμεσις -μολονότι αθώα- που τιμωρεί την Εκκλησία για την συμφωνία της με τον διάβολο! Ο αρθρογράφος του «Οσσερβατόρε» αυτή τη φορά είναι στ' αλήθεια ανυπεράσπιστος και ανίσχυρος ακόμα κι αν η δικαστική εξουσία και οι αστυφύλακες θέτονταν σε κίνηση και κατόρθωναν να ξεσκίσουν από τους τοίχους τής χώρας αυτή την διαφήμιση και αυτό το σλόγκαν, τώρα πρόκειται για ένα αμετάκλητο γεγονός· ακόμα κι αν το προλαβαίνουν: το πνεύμα του είναι το νέο πνεύμα της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης και της συνακόλουθης μεταβολής των αξιών.

* Στην «Κορριέρε ντελά σέρα» με τον τίτλο «Το τρελλό σλόγκαν των τζην Ισησούς»

(Από την Οδό Πανός)

Ακίνδυνη Ντροπή

Έχεις κάτι που σε βαραίνει, δύο χιτώνες ανάριχτα ας πούμε, και ντρέπεσαι γι' αυτό. Θες να απαλλαχτείς, να σηκώσει κάποιος άλλος το βάρος σου. Κανένα πρόβλημα. Βρίσκεις ένα σημείο, κατα προτίμηση προσβάσιμο από τον καθένα. Αφήνεις εκεί αυτό το κάτι πιο βαθύ που σε λερώνει. Αυτό το σημείο λοιπόν είναι το ντροπ σποτ, όνομα και πράμα.

Πάς στο μαυροπίνακα της ντροπής σημειώνεις στο χάρτη το ντροπ σποτ, βάζεις μια περιγραφή με μια τζούρα γρίφου κι αυτό είναι.

Ο σκοπός είναι να λειτουργήσει σαν ανταλλακτική αλυσίδα. Δηλαδή μη μας κυριέψει η αλαζονεία της αρετής και βουρ να σηκώνουμε τις ντροπές των άλλων. Να αφήνουμε κι εμείς το κατιτίς μας.

Με άλλα λόγια, ο αδιάντροπος τελευταίος τον λίθο βαλλέτω.

Το είχα πετύχει προ ημερών αλλά μου το θύμισε πάλι ο Ανδρέας.

Ακίνδυνος Λαθραναγνώστης

Στο μπλογκ του Google Book Search διαβάζω μια "ιστορία επιτυχίας". Ο συγγραφέας μιας βιογραφίας δίνει στη μηχανή αναζήτησης το όνομα του βιογραφούμενου προσώπου και γλυτώνει χρόνο, χρήμα και κόπο. Όχι ακριβώς breaking news, αλλά αξιοσημείωτο αν σκεφτεί κανείς ότι προηγουμένως ο συγγραφέας αγνοούσε την ύπαρξη καν της υπηρεσίας αυτής.

Αυτό που με σκανδάλισε είναι η εξής λεπτομέρεια: Λέει ότι χάρη στο Google Book Search βρήκε βιβλία να αγοράσει από βιβλιοπωλεία, βιβλία να πάρει απο δανειστικές βιλβιοθήκες και ...

Και βιβλία που βρίσκονταν στην ολοδική του βιβλιοθήκη! Που δεν θυμόταν ή δεν φανταζόταν ότι μπορεί να σχετίζονται κάπως με το θέμα του. Θα μου άρεσε πολύ, κατ' αναλογία με τον Google (feed) Reader να υπήρχε κι ένας Google (book) Stealth Reader.

Δηλαδή να μπορώ να φτιάξω μια δημόσια λίστα με βιβλία που έχω διαβάσει και σε καθένα να προσαρτώ, εν είδει tag, "περιφερειακές" πληροφορίες που βρήκα μέσα του. Infobits, πραγματάκια πολύ "μικρά", που σε ότι αφορά τη συνάφειά τους με τον κορμό του βιβλίου είναι πρακτικά αόρατα. Αλλά εκτός του ξενιστή τους αποκτούν κάποια αξία για έναν τρίτο.

Απλώνω το χέρι μου και πιάνω το Howard Hughes, His Life And Madness. Ανοίγω στη τύχη και βρίσκομαι στις σελίδες 486-487. Αναφέρεται ο σεισμός που ισοπεδωσε τη Μανάγκουα στις 23 Δεκεμβρίου το 1972. Αφήνω το βιβλίο, πάω στο BBC και διαβάζω διάρκεια δόνήσεων δύο ώρες. Επιστρέφω στο βιβλίο. Ο Χιουζ βρισκόταν εκεί για απομόνωση. Τρέχουν οι βοηθοί του και πάνε να τον ντύσουν άρον-άρον για να φύγουν. «Γνωρίζω τα πάντα για τους σεισμούς. Αν επιζήσεις από το πρώτο ταρακούνημα, μετά όλα έρχονται στα ίσα τους», τους λέει αυτός. Αξιοθαύμαστη ψυχραιμία, αλλά μάλλον βοηθάει και το ότι παίρνει τα ηρεμιστικά με τις χούφτες, σημειώνουν οι συγγραφείς.

Επίσης πετάγεται κι ένα όνομα, "κάποιος" Ρομπέρτο Κλεμέντε. Δεν σχετίζεται με τον Χιουζ. Σκοτώθηκε λίγες μέρες μετά, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Επέβαινε σε αερπλάνο με ανθρωπιστική βοήθεια που έπεσε καθοδόν προς Μανάγκουα.

Δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα, αλλά η τύχη αυτό μου σέρβιρε. Προσθέτω λοιπόν στον Λαθραναγνώστη μου το συγκεκριμένο βιβλίο (μέσω του ISBN ίσως), βάζω σαν tag την "παρελκόμενη" πληροφορία. Σε ένα ιδανικό περιβάλλον σχεσιακών βάσεων, δημιουργειται ένας ιστός που συνδέει βιβλία και αναγνώστες με "λαθραίο" τρόπο.

(Στο amazon έχει το feature των statistically improbable phrases αλλά αυτό δουλεύει διαφορετικά)

Happy Birthday Locandiera Hostess

[Michael]
Lisa, it's your birthday. God bless you this day.
You gave me the gift of a little sister, and I'm proud of you today.

[Michael and Bart]
Lisa, it's your birthday. Happy birthday, Lisa.
Lisa, it's your birthday. Happy birthday, Lisa.

[Michael]
I wish you love and good will. I wish you peace and joy.
[Bart]
I wish you better than your heart desires.
[Michael] And your first kiss from a boy.

[Michael and Bart]
Lisa, it's your birthday. Happy birthday, Lisa.
Lisa, it's your birthday. Happy birthday, Lisa.

[Bart] Yeah!

Ακίνδυνες Τοπικές Ρυθμίσεις

Ο Μάικλ Κάπλαν ανακοινώνει τη διάθεση, για Windows Vista, του πρότυπου τοπικής ρύθμισης valley-GIRL.

Υποθέτω στην ελληνική build το Friendly Display Name θα είναι Τεκνά Βορείων Προσαστίων.

Harmless Memorable Quotes

Bill Munny: Hell of a thing, forgivin' a man. Give away all you've got and all you're ever gonna have.
The Schofield Kid: Yeah, well, I guess he had it comin'.
Bill Munny: We all got it comin', kid.