Ζειν Ακινδύνως

123 meme

2008-02-21T20:00:00.000+02:00

Send these two back to their cells!

I hate to admit it, Steve, but I'm that confused redwood gal!
What's the score?

Τα πιο κοντινά βιβλία δεν είναι στη βιβλιοθήκη πια.

Το συγκεκριμένο meme μου αρέσει, λόγω της τυχαιότητας που περιέχει. Θα ήθελα το ίδιο τυχαία να είναι και η συνέχεια.

Τι κοινό έχω με τον Βαγγέλη Βενιζέλο

2007-09-24T21:05:00.000+03:00

Αντιγράφω από το σχετικό άρθρο της έγκυρης Wikipedia:

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη την 1η Ιανουαρίου του 1957.

Αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το Σεπτέμβριο του 1974, εισάγεται στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Στο άρθρο της Wikipedia για μένα (είναι στα σκαριά) σημειώνεται:

Αμέσως μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, τον Νοέμβριο του 1989, παρουσιάζεται στο Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων στον Αυλώνα.

Αφήνω στον ιστορικό του μέλλοντος να βρει την αιτιώδη συνάφεια. Δεν έχει σημασία που το αξεπέραστο εμπόδιο για την είσοδο του Βαγγέλη στο πανεπιστήμιο πριν την αποκατάσταση της δημοκρατίας ήταν το έτος γέννησης (1957). Ούτε ότι εμένα το χαρτί να παρουσιαστώ μου ήρθε κάποιους μήνες πριν.

Αυτό που μετράει είναι πως όταν το ρολόι της Ιστορίας χτύπησε δώδεκα, ο Βαγγέλης κι εγώ, δεν κάναμε τα παγώνια. Ήμασταν εκεί και κρατούσαμε πρακτικά.

Πέστα Πάσχο, πέστα

2007-09-20T13:06:00.000+03:00

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, το ΠΑΣΟΚ διαμόρφωσε θέσεις. Αυτές βρίσκονται καταχωνιασμένες κάπου στο Διαδίκτυο και δεν θα μάθουμε ποτέ αν είναι καλές ή κακές, διότι ποτέ δεν συζητήθηκαν. Το πρόβλημα του κ. Παπανδρέου δεν ήταν οι θέσεις, όπως αδιάβαστα ισχυρίζονται κάποιοι.

Καθένας με τον πόνο του. Ο δικός μου είναι τα χιλιάδες pdf που είναι αδιάβαστα από τις μηχανές αναζήτησης.

Desperately seeking ούχου

2007-09-19T20:35:00.000+03:00

Βασισμένο σε πρωτότυπη έρευνα του big fat opinion.

Did I vote myself? (οι εκβιασμοί δεν θα περάσουν)

2007-09-17T11:25:00.000+03:00

Εγώ σε ψήφισα, εσύ φαντάζομαι σε ψήφισες, ο τρίτος ποιός είναι;
ΠΕΡΙΦ. ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ (Π.Α.Α) ---- 3
http://www.ekloges.ypes.gr/pages/epikratia_data.html

ανώνυμο δακτυλογραφημένο απειλητικό τηλεφώνημα από τον big fat opinion που βρήκα στο μεϊλμπόξι μου

Very well then I voted myself,
(I am large, I contain multitudes.)

Πάω να πάρω ούχου, να ξανακολλήσω τα κομμάτια της σπασμένης σιωπής μου.

Extro

2007-06-19T20:57:00.000+03:00

instant update
Κι εκεί που όλα (υπερβολή) ειναι γκρίζα, ένα related video αποκαθιστά μια κάποια ισορροπία.
Akindynos Clown Mated Pair

Ασφαλώς και δεν είναι όλες οι καταγγελίες βασανιστηρίων ίσες

2007-06-18T19:25:00.000+03:00

Με το που με πήγαν επάνω, ζήτησα τον δικηγόρο μου, μου λένε <<πούστη αυτά που ήξερες θα τα ξεχάσεις, θα σε γαμήσουμε καθώς και σένα και την οικογένειά σου. Δεν πρόκειται να βγεις ζωντανός από εδώ. Τελευταία φορά βλέπεις τον ήλιο, μέρα. Μας ρεζίλεψες δέκα χρόνια. Θα φτύσεις αίμα.>>

Μου είπαν να βγάλω τα ρούχα μου, δεν τα έβγαζα, μου τα έβγαλαν με το ζόρι, με άφησαν γυμνό για ένα τέταρτο περίπου και μετά άρχισαν και με γρονθοκοπούσαν. Με έβαζαν και έσκυβα, με απειλούσαν με ένα γκλοπ.

παραπομπή δεν χρειάζεται, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε πως πρόκειται για αρλούμπες

Αυτή είναι μια καταγγελία που έτυχε χλεύης και ειρωνίας. Από τους διαμεσολαβητές των αισθημάτων της "κοινής γνώμης" που σήμερα εμβρόντητοι βεβαιώνουν εμάς ότι εμείς αισθανόμαστε σοκ.

Να παραιτηθεί ο Πολύδωρας (πνιχτά γέλια)

2007-06-18T17:25:00.000+03:00

Crowe: Like I said, the only way I even know I did this is that she's dead and that the evidence says I did it. You could find that someone else did it, and I pray to God someone else did. I think it's too late for that. I think I did it.
Miranda was designed to prevent the kind of interrogation that produced Crowe's confession. And indeed, 36 years ago, when the decision was handed down, those on the front lines of law enforcement had vigorously argued that the ruling would handcuff them and result in far fewer confessions and thus convictions. Today, those who once complained have come to embrace Miranda. Why the change of heart?
The answer lies behind the long-locked doors of the interrogation room. What the Warren Court did not foresee was how its decision would lead to new, questionable interrogation methods. Most people know the "good cop-bad cop" routine popular with police drama writers (and less so with police themselves).
Less familiar are a number of more refined approaches that are amply evident in law enforcement training manuals. None is more revealing nor more influential than the latest edition of a book Earl Warren drew on for his conclusions — Criminal Interrogation and Confessions by Fred Inbau and John Reid. And thanks to social psychologist Richard Ofshe of the University of California, Berkeley, and criminologist Leo, studies of actual police practice — including the eponymous Reid technique — also now exist. By analyzing hundreds of interrogations, videotape recordings, and transcripts, Ofshe and Leo have drawn aside the curtain that customarily obscures the interrogation room, exposing the often mesmerizing, sometimes disturbing theater that unfolds therein.

False Confessions
Scaring Suspects to Death

Αυτό δεν (;) είναι το πορτρέτο του αρχιφύλακα

2007-06-17T22:50:00.000+03:00

Σκληρός αξιωματικός, ανδρωμένος επαγγελματικά στο πεζοδρόμιο, κοφτερό μυαλό, εξαιρετικός ανακριτής.

Πές μου ότι σοκαρίστηκες, αυτό πες μου μόνο, τέλος.

(είναι απίστευτο, όσο πιο σύντομο κάνω ένα ποστ τόσο περισσότερες λέξεις αναγκάζομαι να σβήνω, αυτιστικές εξυπνάδες βασικά οπότε δεν χάνει κανείς τίποτα, αλλά μία θα σκάσω αν δεν τη γράψω, γιατί η δίωξη ηλ. εγκλήματος επί ένα χρόνο δεν κατάφερε να εντοπίσει το βίντεο; γιατί όλο αυτό το διάστημα κάνει εντατικό φροντιστήριο στα spec του rss)

Υποσχέσεις φούλφιλντ

2007-06-15T18:21:00.001+03:00

The Long Walk

My dear wife, this is a terrible place; it is intended to make it the final home of all the Indians in this country; there are about fifteen hundred here now,-- Navajos and Apaches, and as many more are expected here during the next three months; there are five small companies, including mine, of soldiers here, and it requires our constant attention to took out for them, As fast as any Indians are taken in any part of the country, they are sent here. The Rio Pecos is a little stream winding through an immense plain, and the water is terrible, and it is all that can be had within 50 miles; it is full of alkali and operates on a person like castor oil,-- take the water, heat it a little, and the more you wash yourself with common soap, the dirtier you will get. We are one and all looking very anxiously for the 16th of August, when we will be allowed to go to our homes. Captain Cremony is here with his company; he is in very good health.

Letter from Lieut. George Pettis

National Anthropological Archives at National Museum of Natural History

White Buffalo Head pictographic letter to Minimic, ca. 1877
From White Buffalo Head and family to his father, Minimic, then imprisoned at Fort Marion in St. Augustine, Florida. The letter, which spans two sheets of paper, is annotated with explanations provided by Richard H. Pratt. Shows White Buffalo, his father Minimic, members of Minimic's family and other Cheyennes. Also included is a map showing the North Canadian River and tributaries and neighboring trails, camps (identified by chief's name), the Cheyenne and Arapaho agency, fields identified by owners, etc. A legend, and a note, in the hand of Richard H. Pratt identifies elements of the drawing and its provenance. One leaf of paper has letterhead of Cheyenne and Arapaho, etc.

Native American History and Cultures

Wohaw Between Two Worlds

Wohaw, c.1876-77

(Courtesy of the Missouri Historical Society)

By the end of the nineteenth century, the Plains Indians were defeated. Their traditional ways of life were shattered. Many warriors such as Wohaw, the Kiowa artist who drew this self portrait, were imprisoned. The Plains Indians found themselves unable to live as they had in the past, and at the same time unable to live as the white men did. In this ledger drawing,Wohaw portrays himself between the world of his past and the world that was to become his future. Beneath the sun, the moon, and the morning star, all powerful celestial beings in Kiowa thought, he offers the sacred pipe both to the buffalo (sacred animal of his people's past) and tentatively, it seems, to the beef cow (meat resource of his people's future). Beside the buffalo is a plains tipi with the lodge poles protruding from the top. To Wohaw's other side, paralleling the symbolism of the tipi as the traditional home of Wohaw's people, we see a farm house in the distance, complete with a tilled field. He has drawn the sort of home the white man has in mind for him. Both the buffalo and the bull breathe power toward Wohaw (whose Kiowa name means "beef cow."). An empty sky hangs over the future the white man has planed for this Kiowa man. Wohaw has given us one of the great images of the American Indian at the end of the 1800's. At this time all Indians found themselves in a social and psychological place that was neither their own world nor fully the white man's world. In this drawing we find Wohaw in a liminal place, honoring the values of his past and at the same time attempting to make peace with with his inevitible future. A foot in each world, he was at home in neither.

Pictures of Indians in the United States

Little girls praying beside their beds, Phoenix Indian School, Arizona.
Photographed by Messinger, June 1900.

Uinta Ute warrior and his bride on horseback, northwest Utah. Photographed by John K. Hillers, 1874.

The Transfiguration of Tom Torlino

2007-06-11T21:10:00.001+03:00

The second image reminds us that account ledgers represent of course only one armature of colonial transformation. Here is another of the sort especially favoured by missionaries, the photographic, albumen page from the unbound, cumulative visual archive giving us before and after images of Tom Torlino, Navajo from Arizona, on Arrival at the IndianTraining School, Carlisle, Pennsylvania in 1885 (Berlo figure 3. It could as easily be a photo from the Saskatchewan Archives of, say, young Thomas Moore, on admission and then allegedly “after a few years attendance at Regina Industrial School” [Miller 199]). Here we see another technology of surveillance and subjection unashamedly at work in the transformation of identity by the “resident” school photographer, John Choate (Berlo 44). The transformation of this Navaho man via literacy and Christianity and industrial training will produce skills useful to Pennsylvania employers (most notably the ability to make hats and shoes) but worse than useless to those who alienate themselves from their culture and lose their independence in acquiring and exercising such skills. The page can be predominantly or entirely an image, destined to be bound or not, but still working with paper of a standard size (8 3/8 x 5 1/8 inches) in order to record and permit ongoing access to details of the civilizing mission underway. The lighting of a particular shot, like the massaging of a particular prose account, or the cooking of a particular set of books, may exaggerate a process of assimilation which can then be further legitimated and accelerated by reproducing and disseminating sets of text, images, or numbers.

The third image shifts us towards Indigenous agency within the contexts of exchange and surveillance sketched above (Bear’s Heart, a Cheyenne artist, depicting Troops Amassed against a Cheyenne Village, 1876-77 ; Berlo plate 1). In this drawing, collectivities are contrasted. Colour, social and physical formation, and page division all underscore, after the fact and amidst the fallout, the clash of values and practices, the juxtaposition of a green and grounded, circular encampment and the apparently endless, ominously uniform, linear regiments in static array on the left, on the quasi-blank ground of ledger paper, with agency as usual, and deeply ironically in this case, located on the right, subordinating the westward movement of US troops and settlers to the right/left dynamic typical of ledger drawings. This diptych reconstructs military defeat in the visual elegy to a way of life increasingly imperilled and unavailable to the person doing the drawing here--except on these documentary pages and the secret rituals and opaque conversations of Indigenous inmates. One kind of column of figures prepares the way for another, columns of soldiers for columns of numbers, to seal the fate of the dispossessed whose casualties are already accumulating and whose property losses and human survivors will be dutifully recorded. Alive or dead, their number is up. Uniformity under a single flag is contrasted with diversity under an open sky, before military discipline achieves an outcome that educational disciplines will endeavour to consolidate, legitimate, and complete in the name of progress. Yet Bear’s Heart knows this already to be the case and his drawing is an earnest of resistance based on understanding. Pace too many ‘expert’ commentators (even very recent ones like Lovatt and Dewitt), there is nothing naive about this drawing at all. A keeping of detailed financial accounts such as in the first ledger image we saw could be no more hard-headed or politically astute than Bear’s Heart’s visual practice.

Of course, not all clashes were explicitly military. After conquest come negotiation, administration, legislation, and hegemony, as in this fourth image (Howling Wolf & Soaring Eagle at Fort Marion in St. Augustine, Florida, home of a well-heeled, ‘white,’ market for native Americana; Szabo plate 25, a destination arrived at after more than seventy “Bad Indians” journeyed more than twenty days by wagon train, locomotive and steam ship, while being abused by a white reception committee at every populated stop along the way [Viola intro]). This drawing is a kind of pictorial accounting. It commemorates a formal gathering for the distribution of annuity or treaty goods, where commodities are not represented by numbers and words but are centrally displayed in an overdetermined and internally conflicted process of exchange. Once again, though, there is pride as well as vulnerability in the physical disposition and diversity of the First Nations figures within the page-frame where the Stars and Stripes now flies over everyone and does its symbolic work without the visible presence of uniformed troops. The page, in the very rectangularity it shares with the flag, functions as a kind of cultural or semiotic stockade, having the very shape that Chief Joe Mathias would later have in mind when, after the collapse of the fourth Canadian Conference on Aboriginal Self-Government, he told his people that they would never “be contained within the four corners of a history book and put on a shelf” (Dancing Around the Table). The history of the book in Canada must deal, imaginatively and respectfully, with that reality.

The fifth of the images I have selected complicates matters further (an example of Howling Wolf of the Southern Cheyenne’s work, Sept 26 1876 in Fort Marion, Florida; Szabo plate 12). Here the tendency to formalize and control space in a quasi-military or industrial way is evident in the scene of instruction. The classroom demands ominous uniformity of its Indigenous students; the page is prominent and endlessly replicable as an agent of socialization, in situations where the instructor from the dominant culture is now--and usually is in these drawings--female rather than male, and often a volunteer. Note the pathos and historically determinate ambiguity of these versions of the stylus, pencils doubling as lances and spears, each infantilizing backview of a pupil offering an analogy to the transformation of the young Navaho, Tom Torlino, and of so many other young people in such schools on both sides of ‘the’ border. Note also the ominous fidelity with which the picture of Christ and his disciples is reproduced in this variation on the theme of dominus et discipuli, and the new pupil being directed with his chair to an appropriate spot in the classroom (one less Indian to worry about). The scribal gesture of the teacher is reproduced by the pupils, while the non-Indigenous male figure who maintains written records in wooden pigeonholes-- and spatial order in the classroom-- employs an equally directive gesture echoed in the religious painting on the wall. The blackboard next to the painting represents an endlessly re-usable page employed in tandem with the Christian image, script assisting Scripture, the one replete with meaning even though for the moment rasa and the other glorifying teaching but also conveying the pathos of an outdoor scene within a confined and thoroughly regimented space. Such classrooms are not always rendered so sombrely (the whole schoolroom even seems to be smiling, with the matching adults and attentive pupils apparently ratifying the civilizing mission in Berlo plate 3; Wohaw, Kiowa, Fort Marion), but neither humour nor apparent acceptance can quell the sense of indoctrination and the residual power of Indigenous tradition–unless of course you happen to be Harriet Beecher Stowe, who had a house near Fort Marion and wrote thus in the Christian Union for April17, 1877:

When the bell rang for school hours, there came rushing from all quarters dark men “in the United States uniform, neat, compact, trim, with well-brushed boots and nicely kept clothing and books in their hands.” For a time, until all the teachers had arrived, the students formed a square around the blackboard. “Large spelling-cards adorned one side of the wall, containing various pictures and object-lessons adapted to the earliest stages of learning. ... When they read in concert, when they mastered perfectly the pronunciation of a difficult word, when they gave the right answer to a question they were evidently delighted.... There was not a listless face, not a wandering eye in the whole class.” (cit. Viola 111)

In the Kiowa image, which is an “object-lesson” of another sort, the two non-students are in reality more rivals than collaborators, the detached and spectral Indigenous figure a symbol of self-containment contrasting powerfully with the didactic gestures of the teacher and the legitimating instruments she holds in her hands, the pointer and the page. The traditional figure appears to be behind the seated students as an active ally as well as an adjacent memory. As Anna Blume astutely notes, “this enigmatic Native figure ... looms like the image of an inner eye, faint yet present, present in the drawing as evidence of a split and troubled consciousness” (in Berlo 40). The sundance and the potlach and much else may have to go underground but they will not go away–so that, to adapt Victor Hugo, “Ceci ne peut pas tuer cela,” except by killing off Aboriginal languages and their speakers, and defining knowledge, in institutions like universities, as that which they with their inefficient orality and proto-literacy and pseudo-science and their strange spirituality simply don’t have–despite being rewarding objects of inquiry for humanists and social scientists and invaluable sources of knowledge for mining and agricultural and pharmaceutical companies.

Το κείμενο από το κείμενο.
Rethinking the Prairie Page in Print Culture
Paper Presented at the Prairie Print Culture Colloquium
by L. M. Findlay
Department of English
University of Saskatchewan

Οι εικόνες από το βιβλίο.
The Future of the Page - By Peter Stoicheff, Andrew. Taylor

Η Μεταμόρφωση των Σωτήρων (εκτάκτως δύο μήνες νωρίτερα)

2007-06-11T20:30:00.000+03:00

Visualizing a Mission:
Artifacts and Imagery of the Carlisle Indian School, 1879-1918

Cloud falling και η Άγνωστη Γυναίκα

2007-06-10T19:55:00.000+03:00

Δεν τολμάς να μην γράψεις κάτι και αμέσως με τρόμο διαπιστώνεις ότι ακριβώς γι' αυτό το λόγο είσαι αναγκασμένος να γράψεις περισσότερα.

Δεν έγραψα λοιπόν ο κύριος Αγγέλου has fallen from the clouds. Και έσπευσε σαν την άδικη κατάρα ο Κουκ να αναρωτηθεί πως το διάβασε ο Αυστραλός αναγνώστης.

Ε, πως να το διάβασε. Όπως το διαβάζει κάθε μέρα, σκέφτηκα αφελώς. Πάω στο Google News, δίνω fallen from the clouds. Οκ, τόσο για τη τελευταία εβδομάδα όσο και τον τελευταίο μήνα επιστρέφει το άρθρο των Brisbane Times. Και λοιπόν; Απλά είναι μια έκφραση που δεν χρησιμοποιήθηκε τον τελευταίο μήνα. Σιγά το πράμα.

Τώρα θα δεις δόλιε Κουκ, λέω, και πάω στα [βαθιά ανάσα] ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ GOOGLE NEWS - GR.

Πάρε μια στιγμή το μάτι σου από τις άκαρπες έρευνες, θα επιστρέψουμε αμέσως. Τι βλέπεις αριστερά στις χρονολογίες; Ότι η έκφραση fallen from the clouds παύει να χρησιμοποιείται στη δεκαετία του 20. Γιατί; Να σου πω γιατί, και μην πεταχτεί κανένας έξυπνος μ' αυτές τις ορθολογικές τάχαμου εξηγήσεις.

Γιατί τότε έχει τελειώσει ο Πρώτος Παγκόσμιος και μόλις ξεκινάει η Χρυσή Εποχή της Αεροπορίας. Κατάλαβες; Μέχρι τότε ακόμα και οι δυτικοί πέφτανε από τα σύννεφα. Δε λέω πως θα ήταν καθημερινό φαινόμενο, όπως σε μας τους ανατολίτες, αλλά σίγουρα δεν τους ήταν κάτι άγνωστο.

Από το 20 και μετά όμως μολύνουν τους ουρανούς με τα αεροπλάνα τους. Και πλέον παύουν να κάνουν αυτές τις τόσο θεαματικές πτώσεις. Εξακολουθούν να πέφτουν, αλλά τώρα πια μόνο μέσα στα σωθικά μηχανικών πουλιών. Εδώ, στο μικρό γαλατικό χωριό του ανορθολογισμού και της αντίδρασης, διατηρούμε ακόμα το χάρισμα. Πέφτουμε, σηκωνόμαστε, τινάζουμε τη σκόνη από τα ρούχα, κοιτάμε έκπληκτοι τον ουρανό, λέμε δυο κουβέντες με τον περαστικό και ξανά από την αρχή. Ως πότε όμως; Δεν ξέρω, ο εχθρός είναι αποφασισμένος να μας συντρίψει. Αλλά όσο έστω κι ένας γαλάτης έχει στο μπλογκ του το σύνθημα της αντίστασης (Ever tried. Ever fall. No matter. Try again. Fall again. Fall better), ο αγώνας συνεχίζεται.

Αφου πείστηκαν και οι άπειστοι ας επιστρέψουμε στις άκαρπες έρευνες γι' αυτή τη γυναίκα. Την τόσο ξένη, λες κι έπεσε από τα σύννεφα.

THE girl was as absolute a stranger as she had fallen from THE clouds. Thorn were deed some residents WHO had AN indistinct OF having seen her before, ...

FOLLOWING CLUES IN VAIN; RAHWAY'S MYSTERY STILL AN UNSOLVED ONE. ONE MYSTERIOUS MAN IN THE HANDS OF THE POLICE AND OTHER QUEER PEOPLE WHO REFUSE TO TALK.

March 28, 1887, Wednesday

Chief of Police Tooker, of Rahway, thinks that one of the many clues in his possession may lead to the apprehension of the man who on Friday night so brutally stabbed to death the young gir1 whose mutilated body was found next morning by the roadside in the outskirts of the town.

Ως εδώ αφήνουν να διαβάσεις, για να το δεις όλο θέλουν τα λεφτά σου.

Ας τους να τα θέλουν. Rahway, Tooker, 1887. Ποιος έχει ανάγκη τους Τάιμς;

A sketch of ‘The Unknown Woman’ ran in The National Police Gazette in 1887 in an attempt to identify the young woman who was murdered in Rahway and never identified.

Story of murder continues to haunt, της Kitty Wilder

She was blue-eyed, brown-haired and dressed in a dark green cashmere dress trimmed with feathers. She wore kid gloves and a black veil. The fine clothes would have placed her among the wealthier in society of the day.

Police investigating the scene of the murder found footprints in the mud surrounding the unknown woman’s body. Near the river, a small black bag was found containing small articles probably belonging to a man. A basket containing nine eggs, all but three of which were broken, was also found, along with a pen-knife with a turquoise handle.

These were the only clues uncovered.

Εντάξει, ακόμα και τον παλιό καλό καιρό υπήρχε εγκληματικότητα. Τουλάχιστον όμως, παράλληλα, υπήρχε και ήθος.

Services were held in the woman’s honor at First Presbyterian Church two-and-a-half weeks after she was discovered. Reporters from New York who were covering the story carried the unknown woman’s casket.

Μ' αυτό, το ήθος, κατά κανένα τρόπο δεν πρέπει κανείς να οδηγηθεί στο εντελώς λανθασμένο συμπέρασμα ότι απουσίαζε το πνεύμα της επιχειρηματικότητας

In the following months, the mystery of the unknown woman’s death continued to intrigue locals. One man named Issac Crane realized a way to capitalize on the young woman’s story.

Crane rented a store on Cherry Street and, on July 4, 1887, collected 10 cents from spectators who came to see a rooster he claimed was hatched from one of the eggs carried by the unknown woman.

Ορίστε, τι άλλο θες για να πεις ότι πέρασες ένα ευχάριστο απόγευμα Ιουνίου στα ελληνικά ίντερνετς; Ξέρω, το λόγο που σπάσανε τα έξι αυγά. Δυστυχώς σ' αυτό δεν μπορώ να βοηθήσω.

Άπειροι Μπούληδες

2007-06-10T16:33:00.000+03:00

Λίγα να λέμε, πολλά να καταλαβαίνουμε

{ url: 'http://mpouligator.com/', nextLink: '//table[2]/tbody/tr/td[2]/b[2]/following-sibling::a[1]', insertBefore: '//table[@class="pagetext"]', pageElement: '//div[2]/following-sibling::*[position()<last()-4]', },

Απλά μαθήματα θεολογίας

2007-06-10T09:45:00.000+03:00

Λέγουν ορισμένοι άθεοι, και σιγοντάρουν οι απαραίτητοι χρήσιμοι ηλίθιοι συνοδοιπόροι των, «Αν ο Θεός σας είναι παντοδύναμος ας φτιάξει μία πέτρα που ...». Όουπς, λάθος κασσέτα!

Λέγει λοιπόν ο περιφερόμενος θίασος άγνοιας, θράσους και ανοησίας: «Αν ο Θεός σας είναι αγάπη τότε με τι καρδιά θα καταδικάσει έστω και έναν αμαρτωλό σε αιώνια τιμωρία; Ακόμη κι ο πλέον άτεγκος δικαστής εξαντλεί την αυστηρότητα και την απανθρωπία του στο βιολογικό κύκλο της ζωής του κρινόμενου».

Είστε ζώα, τους απαντάμε. Αλλά επειδή ακόμη και τα ζώα είναι σε θέση να κατανοήσουν ότι η θεία δικαιοσύνη καμία σχέση δεν έχει με την ανθρώπινη, με άπειρη μεγαλοθυμία θα επιχειρήσωμε να σας το κάνουμε πενηνταράκια. Είναι η τελευταία σας ευκαιρία. Γιορ λαστ τσανς σκουλήκια, διότι εκτός από άθεοι πληροφορούμεθα πως είστε και αρνησιπάτριδες.

Πρόγευση Θείας Δίκης (μέσω Volokh Conspiracy)

Τελικά υπάρχουν και κουλ δικαστές.

Σχετικό: Στα ίχνη του Θεού, σε τεκνικολόρ και με υπότιτλους στην ιαπετική.

Mokbel was a man of habit ... liked to eat lahanodolmades

2007-06-09T19:50:00.000+03:00

Τόνι, ας είναι ελαφρύ το τραπεζομάντηλο που θα σε σκεπάσει.
(η φωτό από The Age, με το ίδιο ουσιαστικά ρεπορτάζ, αλλά απουσιάζει η συγκλονιστική λεπτομέρεια, η λέξη lahanodolmades)

Άλλη, σέξυ, λεπτομέρεια

The three Australian officers who waited in Athens for a week while Greek police hunted their quarry were overjoyed when they were told of the arrest, a senior Greek officer said. "One of the Australians grabbed one of our men and kissed him."

Και μια γελαστική λεπτομέρεια (αχ αυτό το χιούμορ σας ενωμοτάρχα μου)

Asked how Australia could repay Greece for its help in finding their most wanted man, the officer smiled. He cited the case of a major Greek criminal Vassilis Paleokostas, who has been on the run since a dramatic helicopter escape from jail last year. "It would be great if the Australians rang and told us they had found him."

Εκτός από χιούμορ ο κυρ ενωμοτάρχης διαθέτει και πονηριά. Δεν τους λέει από ποια φυλακή απέδρασε το Palaiokostas!

Until yesterday Mokbel was held in the seventh-floor lock-up of police headquarters. He ate the same food police officers eat from the canteen and was able to see his family, the officer said. But he was expected to be transferred to the high-security Korydallos prison following his conviction on the forgery charge.

Για όσους σιχαίνονται τα ζουμιά αλλά λατρεύουν τα ταρατατζούμ, η είδηση και τα παρελκόμενα με κλασσικό στεγνό αρσενικό υπερεσιακό ύφος, χωρίς αναφορά στην σεξουαλική παρενόχληση.

Ας έχουν χάρη που είμαστε οικοδεσπότες ...

Η αποκαθήλωση της αποκαθήλωσης

2007-06-08T17:25:00.000+03:00

ΟΚ, οι σημασίες των λέξεων αυξάνονται και πληθύνονται. Εκεί που εξακολουθώ να δυσκολεύομαι είναι με τα πρόσημα.

Η καθήλωση είναι η ακινητοποίηση με δεσμά. Είτε αφορά ένα τιτάνα στον Καύκασο, είτε ένα θεό στο Γολγοθά ή πιο πεζά ανθρώπους σε φυλακές και ψυχιατρεία, δεν υπάρχει καμία συνθήκη που να την κάνει άξια εγκωμίων. Η άρση της καθήλωσης, η αποκαθήλωση ντε, είναι πράξη ανακούφισης για τον ζωντανό, ελάχιστος σεβασμός για τον νεκρό.

Και υπάρχει και η άλλη "καθήλωση". Η οποία δεν αίρεται με τη διάρρηξη κάποιων δεσμών. Αλλά με το κατέβασμα από το προνομιακό βάθρο της αναγνώρισης. Αυτού του είδους η αποκαθήλωση δεν αφορά ανθρώπους αλλά την ιδέα που έχουμε γι' αυτούς. Ή ακόμα σύμβολα, πεποιθήσεις, αντιλήψεις. Όταν αποκαθηλώνονται πράγματα που θεωρούμε σωστά είναι μια τραγωδία. Και η ιστορία ασφαλώς θα εκδικηθεί. Αν πάλι πρόκειται για πράγματα που οι άλλοι θεωρούν σωστά, εεε, καιρός ήταν να λάμψει η αλήθεια. Καθαίρεση μου φαίνεται πιο κατάλληλη λέξή, αλλά η αποκαθήλωση μάλλον γράφει με πιο δραματικό μελάνι.

Κι έτσι φτάνω στην αποκαθήλωση έργων τέχνης. Πως ονομάζεται η προτεραία της αποκαθήλωσης κατάσταση ενός έργου τέχνης;

Συμπληρωμαική απορία: μία Πιετά που θα αναπαριστά την Στεφανή να θρηνεί το αποκαθηλωμένο έργο της, θα είναι έργο τέχνης (κίτς ασφαλώς) ή υπονόμευση της ελευθερίας της τέχνης; Μπορεί να είναι και τα δυο ταυτοχρόνως;

Σαράντα χρόνια φυλακή είναι πολλά;

2007-06-07T22:15:00.000+03:00

Αν η Εύα Στεφανή ήταν geek και είχε το video σε κάποιον σερβερ στο εξωτερικό και το streaming γινόταν με κάποιο lossy πρωτόκολο μετάδοσης, τι ακριβώς θα μπορούσαν να κατασχέσουν οι αρχές; Πακέτα UDP; Αναπάντητα ερωτήματα που στην καθυστερημένη χώρα μας δεν συγκινούν κανέναν.

Ο Σραοσα ακουσίως έγινε αιτία να θυμηθώ μια άκρως χαριτωμένη ιστορία. Που αν είχε συμβεί στην Ελλάδα, δεν ξέρω, για τιμωρία θα μας κάνανε ομόσπονδη δημοκρατία με τον Ιράν. Ή τις ΗΠΑ.

Νομίζω δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες. Μια αναπληρώτρια καθηγήτρια γυμνασίου βρέθηκε ένοχη κατηγοριών που επισύρουν ποινή ως σαράντα χρόνια φυλακή. Δεν σκότωσε, πολλω δε μάλλον (φρίξον ήλιε) δεν πήδηξε, όλο το σχολείο. Βασικά δεν ήξερε πως να αντιμετωπίσει τα popup από τσοντάδικα στον υπολογιστή της τάξης. Επειδή οι δικαστες δεν είναι παράλογοι άνθρωποι, καρατσεκαρισμένο, φαίνεται πως μάλλον θα τη γλυτώσει. Μπορεί στο μεταξύ να έχουν ασπρίσει τα μαλλιά της ή να έχει χρεωκοπήσει από τα δικηγορικά έξοδα, αλλά τουλάχιστον ζει σε μια χώρα όπου η τέχνη είναι ελεύθερη.

Ηθικό δίδαγμα δεν υπάρχει. Απλά να προσέχουμε τι ευχόμαστε («κάνε μας αμερική θεέ μου, να γλυτώσουμε από τον Άδωνη») γιατί μετά την απομάκρυνση από την πραγματοποίηση ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΝΤΙΒΙΝΤΙ

Anything you write may be used against you in a court of grammar

2007-06-06T22:30:00.000+03:00

Κι ενώ στο Τριμελές Κακουργημάτων της Αθήνας η βρόχα έπεφτε ράι θρου, την ίδια ώρα στη δική μας κοντινή Φλόριντα οι φοιτητές νομικής σχολής ζητάνε το κεφάλι μιας δυστυχισμένης επί πίνακι. Διότι, λέει, σε προσχέδιο μιας δημοσίευσής της βρέθηκε τεμαχισμένο το πτώμα της γραμματικής.

Καλλίμαχε μη σπεύδεις να χαρείς, ακολουθεί καλύτερο. Το ψάξανε περισσότερο. Και βρήκανε το κεφάλι του πτώματος καλά κρυμμένο σε συστατικές επιστολές που έφερε η εν λόγω.

Προσπαθώ να φανταστώ κατι ανάλογο σε ελλην*&638(%

Imagination buffer underrun exception raised

Το μόνο όριο είναι το άπειρο

2007-06-06T20:20:00.000+03:00

Η μπλογκόσφαιρα λέει όχι στη σελιδοκρισία.

Εγκατέστησε, αν δεν έχεις ήδη, την επέκταση Greasemonkey (πες μου ότι δεν έχεις firefox τώρα ...)

Εγκατέστησε, αν δεν έχεις ήδη, το AutoPagerize (πάτα το κουμπί που λέει ινζτολ διζ ζκριμπτ)

Τώρα πρέπει να κάνεις κάτι πολύπλο. Στο μενού Tools του firefox πήγαινε στο υπομενού Greasemonkey και διάλεξε την εντολή Manage User Scripts. Στο παράθυρο διαλόγου επίλεξε το script AutoPagerize και πάτο το κομβίο Edit.

Τώρα αν όλα έχουν πάει καλά είσαι στον αγαπημένο σου editor και βλέπεις των κώδικα του AutoPagerize.

Εκεί λοιπόν θα δεις τη γραμμή

var SITEINFO = [

Ακριβώς μετά τη γραμμή αυτή αντιγράφεις το παρακάτω

{ url: 'http://buzz.reality-tape.com/*', nextLink: '//div[@class="pagination"]/p/a[last()]', insertBefore: '//div[@class="pagination"]', pageElement: '//div[@class="news-summary"]', },

Δεν σου φτάνει το Buzz Unlimited και θες και Sync Unlimited;

{ url: 'http://blogs.sync.gr/monitor/*', nextLink: '//li[@class="next-page"]/a', insertBefore: '//ol[@class="posts"]/li[@class="last"]/following-sibling::node()', pageElement: '//ol[@class="posts"]/li', },

Σώζεις το script, πηγαίνεις στο Buzz και σκρολάρεις ... και σκρολάρεις ...

Απορίες που δεν θα προέρχονται από άριστους γνώστες του ρώσικου μαξιμαλισμού, απλά θα αγνοηθούν.

(όμορφη υλοποίηση, το μόνο που λείπει είναι ένα microformat ώστε οι παράμετροι να ορίζονται από τον web author)

... called you a ‘pu- -at’. Do you consider yourself such?

2007-06-06T00:15:00.000+03:00

(laughs) Am I a ‘pu- -at’? Of course I am, absolutely. But do you know what the problem is? Not even a problem but a real tragedy? The problem is that I’m all alone, the only one of my kind in the whole wide world.

Εχώ σκάσει στα γέλια με τις ίδιες τις χαζομάρες μου.

Φτάνει πια με τους αυτοδίδακτους τιμητές της τέχνης

2007-06-05T23:55:00.000+03:00

Το θέμα είναι τι αποτέλεσμα έχει παραπέρα αυτή η χαρά σου. Η πίεση που νιώθεις σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να εκτονώνεται κάπως. Η συγγραφή σού ανοίγει πόρτες και παράθυρα και ξεφεύγεις. Αυτό όμως γίνεται νοητικά. Πρακτικά τι γίνεται; Τα πράγματα παραμένουν όπως ήταν. Δυστυχώς... Μόνο μέσα από συγκρούσεις θα ισορροπήσουν κάποιες αντιθέσεις. Διαφορετικά θα συνεχίσουν να υπάρχουν».

Αρα και για την τέχνη έχεις την ίδια γνώμη.

«Μα δεν είναι δική μου γνώμη... Η τέχνη είναι ένας δρόμος για να εκφραστείς, ένας δρόμος για να ξεδώσεις. Και με τη ζωγραφική που έχω ασχοληθεί και με την ντραμς που έπαιζα παλιότερα, αυτή την αίσθηση είχα, ότι ξεφεύγω. Είπαμε όμως ότι μ' αυτό τον τρόπο τα πράγματα συνεχίζουν και παραμένουν όπως ήταν. Και σαν τους Sex Pistols να παίζεις, το πολύ πολύ να ξεδώσεις εσύ και να ξεδώσει και το ακροατήριο από κάτω χοροπηδώντας. Από 'κεί και πέρα, το αν το συγκρότημα αυτό λέει "Κάτω η βασίλισσα" στους στίχους των τραγουδιών ή "Θάνατος στον λευκό ρατσισμό", αυτό δεν παύει να είναι απλώς μια κουβέντα ή μια πρόταση. Η βασίλισσα συνεχίζει να είναι στα πάνω της. Δεν γίνεται όπλο, δεν γίνεται ξίφος, να σκοτώσει το κακό. Εχει σημασία και τι πιστεύει ο ίδιος ο καλλιτέχνης... Αν ο καλλιτέχνης πιστεύει ότι με τη δράση του θα βοηθήσει κάτι να αλλάξει, έχει μεγάλη σημασία και για τον ίδιο και για τον κόσμο. Αν έχει αυτή την πρόθεση και δει ότι ουσιαστικά τίποτε δεν αλλάζει από αυτό που κάνει, είναι φυσικό να νιώσει κενό και απογοήτευση. Αν και πιστεύω ότι το προσωπικό κενό, άμα το 'χεις μέσα σου, μάλλον ποτέ δεν γεμίζει».

Ποιος είναι αυτός ο κύριος που τολμά να εκφράζεται έτσι; Που σπούδασε; Ποια είναι τα διαπιστευτήριά του; Και κυρίως, τι ζόρι τραβάει με τους Sex Pistols; Τέλος.

(ναι, ναι, ξέρω που βρίσκεται η αλήθεια)

Δικηγόροι χαμένων υποθέσεων

2007-06-05T19:55:00.000+03:00

"I am the champion of unsuccessful cases -- at least in Russia,"

Moskalenko, 53, is known as a formidable legal foe of the Russian state, invariably losing in the country's courts but winning numerous cases at the European Court in Strasbourg, where her clients include the families of tortured, disappeared or murdered Chechens.

Stewart was convicted of providing material support (through a press conference and allowing access by her translator)

In explaining his refusal to either impose the longer thirty year sentence proposed by the prosecution, or waive jail time entirely as Stewart had requested, the judge said that during her long career of representing unpopular clients she had "performed a public service, not only to her clients, but to the nation", but that her actions in this case constituted "extraordinarily severe criminal conduct"

Η μπριζόλα και η πολιτική

2007-06-05T17:55:00.000+03:00

Πέρασε κιόλας ένας μήνας από τότε που ο πιανίστας Maurizio Pollini προσπάθησε να διαβάσει την πολυσυζητημένη δήλωση για το Βιετνάμ, πριν αρχίσει τη συναυλία στην αίθουσα της «Εταιρείας του Κουαρτέτου», και η διαμάχη δεν τελείωσε ακόμη: το αποδεικνύουν τα γράμματα που συνεχίζουν να έρχονται στα γραφεία των εφημερίδων του Μιλάνου, καθώς και η δήλωση των μουσικών που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα «Il Giorno». Πιστεύω επομένως ότι δε θα είναι κακό αν προσπαθήσω να κάνω μια θεωρητική εξέταση του γεγονότος από όλες-του τις πλευρές, γιατί πράγματι η χειρονομία του Pollini και η αντίδραση που προκάλεσε, δεν αφορά μόνο την πολιτική, αλλά τον ίδιο το ρόλο και την έννοια της τέχνης και του καλλιτέχνη της εποχής-μας. Ας δούμε λοιπόν ποιο είναι το νόημα του επεισοδίου από πολιτική σκοπιά, από αισθητική σκοπιά («τι είναι η τέχνη») και από κοινωνιολογική σκοπιά («τι είναι σήμερα ο καλλιτέχνης;»).

Ειπώθηκε ότι ο Pollini έκανε πολιτική μέσα σ' ένα περιβάλλον που, από παράδοση και ορισμό, πρέπει να είναι άσχετο με την πολιτική. Ωραία. Ας προσπαθήσουμε τώρα να φανταστούμε τι θα συνέβαινε αν ο Pollini, δίνοντας μια συναυλία μετά από μια καταστροφική νεροποντή, ή μετά από κάποιο σεισμό, ή ακόμη μετά από ένα τρομαχτικό αεροπορικό δυστύχημα, άρχιζε τη βραδιά διαβάζοντας μια συγκινητική δήλωση συμπαράστασης, ζητώντας απ' το κοινό ενός λεπτού σιγή. Είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι όλοι θα σηκωνόντουσαν και, συγκινημένοι, θα δεχόντουσαν την ευγενική πρόταση.

Αυτό όμως που έγινε είναι ότι ο Pollini θέλησε να μιλήσει για τα θύματα άγριων βομβαρδισμών που συγκλόνισαν όλο τον κόσμο. Και οι περισσότεροι θεατές αρνήθηκαν αυτή την έκκληση. Γιατί; Προφανώς γιατί οι διαφωνούντες κάνανε διάκριση μεταξύ θυμάτων για τα οποία είναι ωραίο και ευγενικό να συγκινείται κανείς και θυμάτων για τα οποία πρέπει να δυσπιστούμε. Επομένως αυτός που έκανε πολιτική, ανοιχτή, δηλωμένη, ευτελή, είναι το ακροατήριο που σταμάτησε τον Pollini: είναι σαν να του είπε: «Σώπα, αυτοί οι νεκροί δεν είναι όλων-μας, όπως οι νεκροί ενός σεισμού. Είναι μόνο δικοί-σου και των φίλων-σου. Υπάρχουν νεκροί και νεκροί».

Βέβαια, ο Pollini έκανε μια πολιτική χειρονομία, αλλά ας μην είμαστε υποκριτές κι ας μην κάνουμε πως πιστεύουμε ότι μόνο αυτός έκανε πολιτική: στην αίθουσα υπήρχαν δύο πολιτικές και κανένας (όπως είναι φυσικό) δε συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο απολιτικό. Και δεν είναι πράγματι δυνατό. Το να λέει κανείς ότι στο Βιετνάμ σκοτώνονται άνθρωποι αλλά υπάρχουν και προνομιούχες νησίδες στις οποίες ο αντίλαλος από τον έξω κόσμο δεν πρέπει να εισχωρεί, είναι πολιτική χειρονομία και προϋποθέτει μια κάποια πολιτική αντίληψη της τέχνης: η τέχνη είναι αυτό που ευχαριστιέται κανείς όταν δε θέλει να σκέφτεται την πραγματικότητα.

Έχουμε το δικαίωμα να το δηλώσουμε, όπως μπορούμε και να πούμε ότι ο άνθρωπος δεν κατάγεται από τον πίθηκο, αλλά ας καταλάβουμε ότι αυτή η δήλωση κρύβει μια φιλοσοφία και η φιλοσοφία μιαν ιδεολογία.

Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο σημείο. Ποια είναι η θέση της τέχνης, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, σε σχέση με τις άλλες μορφές της πραγματικότητας; Ίσως οι περισσότεροι από τους θαμώνες της «Εταιρείας του Κουαρτέτου», που πάνε ν' ακούσουν Chopin —όπως οι κατώτεροί-τους κάθονται σπίτι ν' ακούσουνε την εκπομπή Καντσονίσιμα (δηλαδή να συγκινηθούνε με απλοϊκές μελωδίες)— δε βλέπουν αυτό το πρόβλημα. Αλλά οι σύγχρονοι καλλιτέχνες, είναι γνωστό, το αντιμετωπίζουν και μάλιστα κατά τρόπο δραματικό. Σε σημείο που καμιά φορά αρνούνται την ίδια την τέχνη. Είναι επομένως λογικό ένας ευαίσθητος καλλιτέχνης, καθώς ετοιμάζεται ν' ακουμπήσει τα πλήκτρα του πιάνου, τη στιγμή που γύρω-του συμβαίνουν πράγματα συγκλονιστικά για τη συνείδηση κάθε πολιτισμένου ανθρώπου, να αναρωτηθεί: «Έχω το δικαίωμα να κάνω αυτό που κάνω, να χρησιμοποιήσω την τέχνη για να προσποιηθώ ότι τίποτε δε συμβαίνει, να χρησιμοποιήσω την τέχνη σαν ναρκωτικό;».

Και είναι σωστό που αποφάσισε να εκθέσει στο κοινό τους λόγους μιας ανησυχίας. Ήταν ανησυχία που, κι αυτό είναι σημαντικό, δεν αφορούσε μόνο τη συνείδηση του Pollini σαν «homo politicus», αλλά και τη συνείδηση του Pollini σαν καλλιτέχνη. Επίτηδες ο Pollini έσπασε την τελετουργία της συναυλίας, γιατί αυτή η τελετουργία τον υποχρέωνε να θεωρήσει το ρόλο-του σαν κάτι ξεκομμένο απ' οτιδήποτε υπήρχε πριν και μετά. Λες και οι μεγάλοι συνθέτες των οποίων τα έργα εκτελούσε δε γράψανε τη μουσική-τους αντιδρώντας σε ιστορικές περιστάσεις, σε συγκεκριμένα γεγονότα, σε πάθη της εποχής-τους. Επομένως, ακόμη και με την ιδιότητα του καλλιτέχνη, είχε την υποχρέωση να θυμίσει στο κοινό-του ότι η συναυλία δεν είναι νεκρική πομπή.

Αποκρούοντας την ενέργειά-του (και αρνούμενο τουλάχιστο να τη συζητήσει) ένα μεγάλο μέρος του κοινού απαίτησε αντίθετα να γίνει το κοντσέρτο νεκρική πομπή, τελετή νεκροταφείου με μουσική χωρίς ζωντάνια, απόκρυφη δραστηριότητα όπως η ανάγνωση πορνογραφικών περιοδικών, χώρος διανοητικού ευνουχισμού. Αν είχε νόημα να μιλήσουμε χρησιμοποιώντας όρους αποκλειστικά αισθητικούς, θά 'πρεπε να πούμε στους μελομανείς που σκανδαλίστηκαν ότι εκείνο το βράδυ πρόσβαλαν και ταπείνωσαν την τέχνη σαν δραστηριότητα που συνεχώς αναζητά τους λόγους της ύπαρξής-της, τη λειτουργία-της και τα όριά-της.

Τελευταίο ερώτημα. Τι είναι ο καλλιτέχνης; Στη σύγχρονη κοινωνία, κυρίως, ο καλλιτέχνης εκτός των άλλων είναι και βεντέτα. Θέλει δε θέλει. Μ' αυτή την ιδιότητα παίζει συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο: είναι αντικείμενο θαυμασμού και μίμησης. Αν έχει μακριά μαλλιά, θα τον μιμηθούν οι νέοι. Οι ερωτικές-του περιπέτειες ενδιαφέρουν τα λαϊκά έντυπα. Οι αρρώστιες-του θ’ αναγκάσουνε τις εφημερίδες να του αφιερώσουν πολλά άρθρα. Η κοινωνία χρησιμοποιεί τον καλλιτέχνη σαν πρότυπο, σαν αντικείμενο ταύτισης και προβολής και, σ' αντάλλαγμα, του παρέχει ένα ευρύ φάσμα ελευτερίας: του συγχωρεί την πολυγαμία, τη χρήση ναρκωτικών, το εκκεντρικό ντύσιμο, την ομοφυλοφιλία, τους τσακωμούς στα νάιτ κλαμπ, την προσβολή των φωτορεπόρτερ.

Απ' αυτόν το νόμο δεν ξεφεύγουν ούτε οι ερμηνευτές κλασικής μουσικής, οι τενόροι, οι διευθυντές ορχήστρας, οι σοπράνο που εμφανίζονται γυμνές στη σκηνή. Πριν καιρό ο Francesco Alberoni διατύπωσε μια κοινωνιολογική θεωρία των ειδώλων σαν μέλη μιας «ελίτ χωρίς εξουσία». Ασκούν μια τεράστια επιρροή πάνω στο κοινό, υπό τον όρο να μένουν έξω από τη σφαίρα της διαχείρισης των κοινών πραγμάτων. Η θεωρία επιβεβαιώθηκε από την περίπτωση Pollini, το αγαπημένο και πολυθαυμασμένο είδωλο στο οποίο οι θεατές θα επιτρέπανε τα πάντα (ακόμη και να διακόψει τη συναυλία γιατί κάποιος έβηξε στην αίθουσα, ή γιατί δεν του άρεσε η γραβάτα κάποιου κυρίου στην πρώτη σειρά), αλλά στο οποίο δεν μπορέσανε να συγχωρέσουνε το ότι προσπάθησε να επέμβει κατά κάποιο τρόπο στα κοινά πράγματα.

Αυτό σημαίνει απλά ότι το είδωλο (είτε πρόκειται για την τραγουδίστρια Μίνα είτε για τον Πικάσο) η αστική κοινωνία, που το πληρώνει και το προσκαλεί να περάσει το Σαββατοκύριακο στη βίλα, το αντιμετωπίζει όπως αντιμετώπιζαν κάποτε το γελωτοποιό. Ας μιλάμε στον ενικό, αλλά να είναι σαφές ποιοι είναι τ' αφεντικά (που διαχειρίζονται τα οικονομικά, οπλίζουνε συμμορίες και στρατούς και κηρύσσουνε πολέμους) και ποιοι είναι οι σαλτιμπάνγκοι (που, εννοείται, δεν πρέπει να ταφούν σε αγιασμένα χώματα). Έτσι οι αγαναχτισμένοι μελομανείς δε διστάσανε να διαχωρίσουν τους ρόλους και να επιβάλουν τις αποστάσεις. Οι πόλεμοι, είπανε στον Pollini, είναι δική-μας υπόθεση. Εσύ κοίτα
να μας διασκεδάσεις.

Και πράγματι, τι θα λέγαμε για ένα σερβιτόρο που πριν μας δώσει το πιάτο με την μπριζόλα, θα ήθελε να μας εκθέσει τις πολιτικές-του ανησυχίες; Το κοινό της «Εταιρείας του Κουαρτέτου» θύμησε στον Pollini, και σε όλους εμάς, ότι σε μια καταναλωτική κοινωνία η τέχνη είναι ένα γαστρονομικό αγαθό.

Μ' αυτόν τον τρόπο αυτό το κοινό έκανε πολιτική και ταπείνωσε
την τέχνη.

Τι να πει κανείς; Καλή-μας όρεξη.

Ουμπέρτο Έκο, Ιλ Τζιόρνο, 1973 σε απόδοση Αντώνη Τσοπάνογλου από τις εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία

appendices

«Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να επέμβει στη δημιουργία ενός καλλιτέχνη, και πιο πολύ σε μία έκθεση που ο θεατής μπαίνει μέσα, πληρώνει για να μπει, επιλέγει για να μπει, δεν είναι σε ένα δημόσιο χώρο» Μιχάλης Αργυρίου, διευθυντής έκθεσης Art Athina.
Μαουρίτσιο χου;
Τελικά κανείς δεν θα ζητήσει συγνώμη από τον τύπο που δεν λογοκρίθηκε επειδή δεν έχυνε στη σημαία;

Λήξη συναγερμού, πάλι δεύτεροι και καταϊδρωμένοι

2007-06-05T00:10:00.000+03:00

Ο Μικ γράφει: massive police operation to stop art exhibition

Saturday 19th May 9pm
Has London gone anti-arts and culture?
The Metropolitan Police have today launched a major operation, which includes the cordoning of two public roads and involving the use of a considerable number of police officers and vehicles. Resulting in a stand off lasting over 12 hours so far, (at 8pm), the police operation has managed to prevent anyone entering on the last day of a highly successful and inspirational art exhibition.

Yes, read that again … an Art Exhibition …

Αν θυμάμαι καλά το βίντεο από τα δικά μας δείχνει 2 (δύο) αστυνομικούς. Και αυτό χαρακτηρίζεται εισβολή. Βέβαια όταν η γυναίκα που χαιδεύεται με υπόκρουση Μάντζαρου, προσλαμβάνεται από ορισμένους ως άνδρας που χύνει σε σημαία, νομίζω πως δικαιολογείται μια προσωρινή απώλεια της αίσθησης της αναλογίας.

Ο Μπλα, που γράφει τέσσερεις ώρες νωρίτερα από τον Μικ, δίνει τη δική του και-γαμώ εικόνα

Today was the last day of the exhibition which opened on the 16th May and involves the work of over a dozen artists from around the country. The security were assulting people attempting to enter the site and the police were called. Over the course of several hours the police attempted to figure out where the law stood on having security guards obstructing the public footpath in order to prevent people from entering a building which was lawfully occupied by someone other than the owner instructing the security firm.

While the first police to turn up instructed that it was a civil mater until the point of assult or obstruction, the security continued as before as soon as the police left. The second set of police to arrive took a more pragmatic approach. They said they'd do nothing until given advice from higher up and while they were there the security were forced to step back from pulling people off the fences when they climbed over.

Meanwhile, inside, kids played on a bouncy castle in the sunshine and people wandered around looking at the wide variety of art decorating the large commerical building. Workshops were also taking place around the building and there was a schedual of films and experimental performances.

Shortly before I left, higher ranking police had arrived and were expressing concern that they would be an unlicensed rave taking place in the building that evening as that's what they were being told by the security firm. The police asked if they could have a look around but after a period of discussion those inside said no.

As I left at around 6pm, the situation remained that people wanting to enter the property had to climb over a ladder tied to the fence and could do so without obstruction from either security or police. It was not clear what would happen next but the exhibition is well worth a visit.

Το κάστρο

Τα πιτσιρίκια

Shiny Happy People (κι ένας βλάκας)

Photos copyright and licensed for use under Creative Commons, non-commerical, share-alike.

Την επομένη ο Ρίκυ, στα σχόλια του Μπλα, αφήνει να καταλάβουμε ότι τελικά δεν ήταν και η συντέλεια του κόσμου. Δεν αποκλείω να του έκατσε και κανένα τυχερό

After a while, one police officer was shown around. When she returned to the gates, we had a chat and she stated that she was "impressed" with what was going on, and everyone had a cheer etc.
She asked if she could see a flyer for the exhibition and she was told there was no flyer because we are all friends. She was, however, shown a flyer for the after party, and I heard her read aloud, "in a secret location". hahaha, man, that made me piss with laughter.

Annnyhow, people were stopped from being aloud in altogether, and the roads were blocked, but a huge crowd (we were informed of approx 200 people) gathered and partied at the end of the road for us.

There were a few people who were concerned about the noise they were making though, as they thought that loud noise was not what they wanted attracting people to this kind of event.

However, the noise carried on and the shows started to a small, but happy audience. The whole vibe of the whole day was incredible. It was so relaxing, and so inspirational to see so many incredible pieces of work by genuine, real artists.

There's probably more, but I still haven't been to sleep yet.

Αρχικά ήθελα να γράψω κάτι σπουδαιοφανές περί τέχνης, εμπορεύματος, να βάλω μέσα εστιατόρια, βραστούς σκύλους, τη Ρέιτσελ (!). Ευτυχώς δεν χρειάστηκε.

The plot thickens (πολλές τρίχες βρε παιδί μου)

2007-06-03T23:25:00.000+03:00

Κατά τον Σκάι

Συγκεκριμένα, στη βιντεο-εγκατάσταση της Εύας Στεφανή παρουσιαζόταν άνδρας αυνανιζόμενος με φόντο τη γαλανόλευκη.

Κατά τον Φλας

Το έργο είναι ένα dvd, το οποίο παρουσιάζει μία γυναίκα σε άσεμνες κινήσεις με μουσική υπόκρουση τον εθνικό ύμνο.

Κι έχουμε και την αυτοψία του Αντέννα σε απαλλοτριωθέν βίντεο.

Πρόσεξε την επίσημανση του ρεπόρτερ ότι το θέαμα προβαλλόταν σε οθόνη υγρών κρυστάλλων. Καταλαβαίνεις πως υγράνθηκαν οι κρύσταλλοι. Εεεεεετσι, μη σε ταΐζουνε κουτόχορτο κυρία και κύριε.

(στοιχηματίζω πως το βίντεο το είδε μόνο ο καταγγέλων, εξ ου και η άγνοια για το τι ακριβώς έδειχνε)

A purely technical issue

2007-06-03T15:00:00.000+03:00

"What kind of means will be used to hit the targets that our military believe are potential threats to the Russian federation? This is a purely technical issue, be it ballistic missiles or cruise missiles, or some kinds of novel weapons systems - this is a purely technical issue."
Από Globe and Mail μέσω Mark MacKinnon

Νομίζω πως έφτασε η ώρα για το «Ο καιρός γαρ εγγύς 3, the true coming».

Το ζήτημα της χωροταξίας και του φύλου στην αισθητική

2007-06-03T13:05:00.000+03:00

Δέκα λεπτά εργότερα, ένα περιπολικό φτάνει και δυο απορημένοι αστυνομικοί βγαίνουν για να μου κάνουν ερωτήσεις. Συμφωνούν πως έχω το δικαίωμα να φωτογραφίσω και να σκιτσάρω τη διαφημιστική πινακίδα, αλλά μου υποδεικνύουν πως θα κινούσα λιγότερες "υποψίες" αν δεν σκιτσάριζα κάτι "άσχημο" όπως η πινακίδα, αλλά αντιθέτως "κάτι ωραίο όπως ο ουρανοξύστης του IDS".

Ως εδώ νόμιζα πως το περιστατικό είχε να κάνει με την τρομοκρατία. Αλλά αν ένας τρομοκράτης έπαιρνε φωτογραφίες και σκίτσα πιθανών στόχων, δεν θα ήταν ο πύργος του IDS, το ψηλότερο κτίριο στον ορίζοντα ένας στόχος περισσότερο ελκυστικός από ένα ταπεινό υπαίθριο δημοτικό πάρκιν; Κατά τους αστυνομικούς που με εξέτασαν, το ζήτημα ήταν τελικά αισθητικής τάξης... Υποθέτω οι "άσχημες" πινακίδες και το πάρκιν στο φόντο δεν περιέχονται στη λίστα της αστυνομίας της Μινεάπολις θεμάτων εγκεκριμένων προς καλλιτεχνική απεικόνιση.

Ken Avidor: Landscape of Fear

Πρώτον, ο Άδωνις Γεωργιάδης του οποίου την κρίση σε ζητήματα αισθητικής εμπιστεύομαι ιδιαιτέρως παρουσίασε τα πραγματικά περιστατικά κάπως διαφορετικά. Δηλαδή το βίντεο έδειχνε μια γυναίκα να αυνανίζεται, ο Άδωνις είπε. Και μάλιστα το διευκρίνησε ακόμα περισσότερο για τους εντελώς γκάου. Χάιδευε το αιδοίο της, είπε ο Άδωνις. Δυστυχώς δεν διευκρίνησε αν στο καλλιτεχνικό δρώμενο υπήρχε και κλειτοριδική συμμετοχή. Οποτε βεβαία τα πράγματα τίθενται σε εντελώς άλλη βάση. Αχ Άδωνι, αυτή η σεμνοτυφία να σου έλειπε.

Επιπλέον, στο χθεσινό δελτίο του Άλτερ και τα πλέον και τα επί, διευκρινίστηκε από τον Σταθούλη πως η ηχητική υπόκρουση του εθνικού ύμνου ήταν διαθέσιμη μέσω ακουστικών.

Πάντως αν αποδειχθεί ότι δεν επρόκειτο για γυναίκα αλλά για άντρα, νομίζω πως ο ΛαΟΣ τον έχει πιει κανονικά. Πως είναι δυνατόν να εμπιστευτούμε ένα κόμμα που αδυνατεί να διακρίνει το φύλο ενός αυνανιζόμενου ατόμου; Από την άλλη, αν είναι ο ΛαΟΣ που έχει δίκιο, έχω να πω πως όλοι αυτοί οι υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου καλά θα κάνουν να αγοράσουν άλφα) γυαλιά βήτα) ταινίες hard core.

Δεύτερον δεν έχει.

Tamil's Flying Circus

2007-06-02T15:50:00.000+03:00

Τελεία και παύλα, η ζωή αντιγράφει τη τέχνη. Όχι το αντίστροφο.

But the latest episodes in the Sri Lankan war have been so choice I just have to show the Tamils some more love. Ever since they dished that lame, Norwegian-brokered truce and went back to what they do best, the un-peace-loving people of Sri Lanka have shown the world what you can do with a bit of imagination, a couple of old airplanes and rusty fishing boats, and plenty of that ol' can-do, will-kill spirit.
...
That's what I love about this war, the Apu-voice comedy of it all. The Sri Lankan officers are all Brit-trained, mustached, paunchy dudes who talk like snooty, hungover Monty Python characters. Just take the way the reaction of Gen. Fonseka, Sri Lankan Army Chief of Staff after an LTTE air strike: "It is a joke! You can drop a bomb from any flying thing! Even tossing a grenade while riding a swing is an 'air attack'!"
No Paper Tigers στο, εισέτι μίαν ενδιαφέρον, exile.ru

Τι; Δεν ξέρεις τα πως και τα γιατί της Σρι Λάνκα; Γρήγορα φροντιστήριο!

Το καλοκαίρι και τα μπάνια ξεκίνησαν

2007-06-01T11:22:00.000+03:00

We shall fight on the beaches

Με την ευγενική χορηγεία του Language Log.

Στο WikiQuote υπάρχει η εξής δηλητηριώδης σημείωση

Speech in the House of Commons (4 June 1940); It has been noted that the most famous passage, beginning "We shall fight on the beaches..." and ending "...we shall never surrender," consists entirely of words derived from Old English (Anglo-Saxon), except for the word "surrender"— which is derived from Old French.

Παραλλαγές σ' ένα θέμα

2007-06-01T10:20:00.000+03:00

st. louis blues

she's not there

about her

Flea meta-blogging

2007-05-31T19:05:00.001+03:00

Blogger unmasked, court case upended

Αυτό (πρέπει να) είναι το πόστ στο οποίο αναφέρεται.

Flea hadn't seen his patient's mother in almost five years. She looked awful. She was there with her ex-husband and their daughter, neither of whom Flea had ever met. For the entire four hours that it took to select a jury, it appeared that she did not move a muscle. In fact, none of the family moved hardly at all, with the exception of the father, who occasionally turned his head from side to side. Flea felt terrible for them. It seemed as though they really didn't want to be there. The daughter certainly didn't want to be there. Was it the same for the mother?

The jurors really really didn't want to be there. The poor young woman sitting in seat number one looked as though she wanted to jump out the window when she realized she was actually going to be impanelled. Some of the jurors appeared to be sleeping by the end of the selection process. Flea trusts they will remain awake during the actual proceedings.

Flea was able to form an opinion of the plaintiff's attorney (we'll call her Carissa Lunt). Attorney Lunt has not an ounce of fat on her body. Her features are sharp and angular and not particularly pleasant. You don't get a warm and fuzzy from her. She has no sense of humor. You know when you overhear someone chit-chatting and she tries to say something funny and it really isn't and nobody laughs? That's her. Attorney Lunt bites her fingers. In court. She's a finger-biter. Wonder if she's a pillow biter too?

The judge (we'll call him Judge Acres) is a tall guy with lots of grey wavy hair. In robes and horn rim glasses he looks like a judge. In T-shirt and shorts he looks like the guy shooting hoops by himself at the playground on Saturday. Flea likes him a lot.

Attorney Lunt eliminated six jurors with preemptory challenges. All were men and all were college-educated. We challenged two. Both were women. One sounded like she might accept the "Flea is a blithering idiot" argument. The other suffered from the disease that killed Flea's patient. That left nine women and five men (Flea realizes this sum makes fourteen. Two are alternates) Most of them are young. Flea supposes that attorney Lunt believes that poorly-educated young women are more likely to be sympathetic to her clients. Maybe she's right, but Flea would much rather speak to fourteen poorly-educated young women than fourteen college-educated men. Flea spends all of his working hours speaking to young moms. Young women are his natural constituency.

The enduring memory of jury-selection day was the quiet. It was kinda like a monastery. For most of the day all, even when the room was full of hot, impatient, discomfited jurors, all that could be heard was the sound of conditioned air rumbling through the ducts in the ceiling.

Flea made lots of eye contact with the jury. These look like people we can speak to. We very much look forward to speaking to them.

Χαμπέμους ανηψιό

2007-05-31T09:59:00.000+03:00

Δια της παρούσης ανακοινώνουμε ότι από τις πρώτες πρωινές ώρες της σήμερον διατελούμε υπερήφανοι κάτοχοι 2.800 (δύο χιλιάδων οχτακοσίων) γραμμαρίων ακατέργαστου ανηψιού. Ο εν λόγω δεν άντεξε τη συγκίνηση από τον επαναπατρισμό του βυζαντινού πρίγκηπα Ριβάλντο και βγήκε από το αυγό του ένα μήνα νωρίτερα. Θύματα ή ζημίες δεν έχουν αναφερθεί αλλά οι αρχές εκτιμούν ότι αξιόπιστος απολογισμός μπορεί να γίνει μόνο αφού ο εν λόγω δεχθεί την επίσκεψη της αδελφούλας του.

Και στα δικά σας.

How I learned to start worrying

2007-05-30T19:00:00.000+03:00

Συνέβη έκρηξη βόμβας, χωρίς θύματα, στην αμερικανική πρεσβεία στις 31 Δεκεμβρίου του 1969;

Γνώριζα μόνο για την απόπειρα από Τσικουρή-Αντζελόνι στις 2 Σεπτεμβρίου 1970 και τη βόμβα του Γιωτόπουλου στις 29 Αυγούστου 1972.

Δεν σκίζει από ενημέρωση αυτή η Global Terrorism Database. Είναι δυνατόν ο Γουέλς να είναι καταχωρημένος με "άγνωστους δράστες"; Από την άλλη είναι χρήσιμο (φυσικά και δεν ξέρω για ποιον!) να υπάρχει συγκεντρωμένο το υλικό αυτό.

Ας πούμε, θυμάμαι πολύ καλά τη βόμβα στο Όσκαρ αλλά, όσο κι αν χτυπάω το κεφάλι μου, αδυνατώ να ανακαλέσω κάτι σχετικά με το Μπομπυς. Και μάλιστα, λέει, από το National Front (κουά;)

Εν τω μεταξύ με το γκουγκλ ούτε στου βοδιού το κέρατο δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς.

Glyfada was a beach town close to the American base so it was packed with bars, restaurants, and drunken Americans looking to fight anyone also with tough guy locals (commies, skinheads, and psychobilly's) looking to answer their call. We were Greek-Americans (L.A., N.Y., Chicago, Boston, and N.J.), Greek-New Zealanders, Greek-Australians, etc., so we fought everyone. We hung out in bars like Bobby's2 (first one got blowd up the year before), Sussex, Trafalgars, and Oscars (which was blowd up the year after). This page is for all of you in “The Crew” (you know who you are)...I still love, thank, and think of you all for the best year in school I ever had.

έχει και φωτογραφίες

Από Newswise, όπου παρατίθενται και κάποια στατιστικά που δικαιώνουν τη γνωστή φήμη της στατιστικής.

Μια οφειλόμενη απάντηση προς τους μη-παριστάνουν-πως-δεν-ξέρουν-ποιοι

2007-05-30T14:45:00.000+03:00

Εγώ και ή γιαγιά μου

Ή γιαγιά μου ήταν ο μόνος λόγος για να πηγαίνω στην εκκλησία. Αύτη ήταν η αιτία για οποίο σπόρο πίστης φυτεύθηκε στην καρδιά μου στη διάρκεια των νεανικών μου χρόνων. Μείναμε κοντά στην εκκλησία επειδή ή γιαγιά μου -η μητέρα του πατέρα μου- επέμενε να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Έτσι πηγαίναμε κάθε Κυριακή.

Μόνο όμως πολύ πρόσφατα αντιλήφθηκα τη σημασία πού είχε στη ζωή μου η παρουσία της. Ως έφηβος συνήθιζα να την υποτιμώ. Ενώ δεν έμαθε ποτέ αγγλικά, μπορούσε να παρακολουθεί τις σαπουνόπερες στην τηλεόραση. Πίστευε πώς ό,τι έβλεπε σ'αυτές ήταν αληθινό. Δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει πώς κάποιος πού τον πυροβολούσαν και πέθαινε τόσο ρεαλιστικά σε μια απ' αυτές, παρουσιαζόταν ολοζώντανος σε κάποια από τις άλλες. Η Αμερική ήταν μια μαγική χώρα!

Όμως όλη η μαγεία της αμερικάνικης τεχνολογίας και ή υποτίμηση πού υφίστατο από όλους μας δεν μπόρεσαν να μειώσουν στο ελάχιστο την πίστη και το ήθος της γιαγιάς μου. Διατηρώ στη μνήμη μου τη μορφή της να προβάλλει μέσα από το ίδιο μαύρο φόρεμα -μπορεί να 'χε και δύο-με τη μαντήλα στο κεφάλι... Σε ένα σπίτι πού ύπερπλεύναζε η αφθονία και ο καταναλωτισμός, αυτή έτρωγε ό,τι ήταν απαραίτητο, ενώ τηρούσε σχολαστικά τις νηστείες. Ήταν αδύνατη σαν οδοντογλυφίδα.

Υπέγραφε πάντα με ένα σταυρό. Όταν απέκτησε την αμερικάνικη υπηκοότητα αρνήθηκε να ορκισθεί, επειδή το θεωρούσε αμαρτία, παρ' όλη την οργή του πατέρα μου. Προφανώς ο δικαστής καλόβολα υποχώρησε στις ιδιορρυθμίες της. Μου έμαθε το «Πάτερ ημών», προσευχή πού πάντα την έλεγα κάθε βράδυ ακόμη και στην αθεϊστική φάση της ζωής μου.

Ομολογώ όμως πώς στη διάρκεια της εφηβείας μου, δεν κατάφερα να συνειδητοποιήσω τίποτα ουσιαστικό για την πίστη, εκτός από τα ψήγματα πού πήρα από τη γιαγιά. Ή Εκκλησία για μένα ήταν μια ανθρώπινη επινόηση πού σαν σκοπό της είχε να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους.

Ό φίλος μου κι εγώ

Ό καλύτερός μου φίλος ήταν Ελληνοαμερικανός και μεγαλώσαμε μαζί. Στη διάρκεια των γυμνασιακών και πανεπιστημιακών σπουδών μας ακολούθησε ο καθένας τον δρυμό του. Όμως ξανασυναντηθήκαμε μετά από χρόνια σε κάποιο πάρτυ, για να ανακαλύψουμε πώς οι περιπλανήσεις μας στις ποικίλες προτεσταντικές ομολογίες μας οδήγησαν τελικά και τους δύο στο καλβινικό μονοπάτι. Τη συνάντηση αυτή και την κατά το χρονικό εκείνο διάστημα παραμονή μας στην ίδια πόλη, τη θεωρήσαμε δώρο της θείας Πρόνοιας και αρχίσαμε να πηγαίνουμε μαζί στην ίδια Πρεσβυτεριανή Εκκλησία.

Είχαμε τις ίδιες αρνητικές εμπειρίες από την Ελληνορθόδοξη ενορία μας, στην οποία μεγαλώσαμε μαζί. Οι πατεράδες μας μας παράταγαν στον ναό και έφευγαν για να κάνουν πιο αντρίκια πράγματα: να περιγελάσουν την εκκλησία στη διάρκεια του πρωινού γεύματος, να διαβάσουν την εφημερίδα, να κουβεντιάσουν πολιτικά ή οικονομικά η αλλά θέματα πού ενδιαφέρουν τις αποκλειστικά αντρικές παρέες. Προφανώς ή εκκλησία ήταν για τις γυναίκες και τα παιδιά. Φυσικά σύντομα αντιληφθήκαμε ότι ήταν κάτι πιο εξειδικευμένο. Μια και δεν πατούσαμε το πόδι μας ποτέ στην εκκλησία όταν ερχόμαστε στην Ελλάδα, τελικά πιστέψαμε πώς ή εκκλησία ήταν μόνο για τις ξενητεμένες γυναίκες και τα παιδιά, πού ζουν πέρα από τον Ατλαντικό.

Κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών μας σπουδών είχαμε διάφορες επαφές με μάλλον σοβαρούς Προτεστάντες πού άγγιξαν μέσα μας κάποια πνευματική χορδή. Φυσικά και αναζητούσαμε απαντήσεις στα ερωτηματικά μας από τον χώρο της δικιάς μας Εκκλησίας, από τους δικούς μας ιερείς, μα όλες οι προσπάθειες μας απέβαιναν άκαρπες. Δεν φαίνονταν πώς μπορούσαν να αντιληφθούν ότι το υπόβαθρο της σκέψης μας δεν ήταν πια ελληνικό, αλλά αμερικάνικο, δηλαδή προτεσταντικό, και πώς είχαμε υιοθετήσει τα αδιέξοδα προτεσταντικά διλήμματα σαν να 'ταν δικά μας. θεωρούσαμε τη στάση τους αυτή σαν μαρτυρία για την αποτυχία τους ως διδασκάλων και ποιμένων. Δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν ν' απαντήσουν στις ερωτήσεις μας.

Εξ άλλου οι κληρικοί μας ήρθαν στην Αμερική για τους ίδιους λόγους πού ήρθαν και οι γονείς μας• όχι για να διαδώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου, αλλά για να κάνουν «καλά λεφτά», να δώσουν στους εαυτούς τους και τα παιδιά τους ένα «καλύτερο» -υλιστικό πάντως-μέλλον. Έτσι λοιπόν κάποιος πού ήταν συνδεδεμένος ρομαντικά με μια θολή ελληνικότητα ή με την Ορθοδοξία, θα 'πρεπε ή να παραμείνει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μελετώντας προτεσταντικά βιβλία (τα περισσότερα γραμμένα από «ορθόδοξους» συγγραφείς), ακούγοντας προτεσταντικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, παρακολουθώντας προτεσταντικούς «κύκλους Αγίας Γραφής», ή να εγκαταλείψει την Εκκλησία, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του. Ο Βασίλης και γω τολμήσαμε το δεύτερο.

Όταν εγώ επέστρεψα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μολονότι διατηρούσα την καλβινιστική νοοτροπία, ο Βασίλης εξέφρασε υπερβολικές επιφυλάξεις. Ο ίδιος είχε ήδη παντρευθεϊ στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Την ίδια εποχή προσβλήθηκε από έναν αθεράπευτο καρκίνο του εγκεφάλου. Ή ζωή του σ' αυτή τη γη πλησίαζε με ταχύ και τραγικό τρόπο στο τέλος της. Ή κατάσταση του δεν του επέτρεψε να μείνει ανοικτός και να επωφεληθεί από την αλλαγή μου αύτη. Παρέμεινε στην «απόλυτη» βεβαιότητα της σωτηρίας πού ή εξεζητημένη διδασκαλία του Καλβίνου περί προορισμού προσέφερε.

Μια μέρα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε ημικωματώδη κατάσταση και τότε εγώ εκμεταλλεύθηκα την περίσταση και, μέσα στην ανοησία μου, ζήτησα από κάποιον ορθόδοξο ιερέα να έλθει στο θάλαμο των επειγόντων περιστατικών και να τελέσει το μυστήριο του ευχελαίου. Όταν συνήλθε και αντελήφθη τι είχα κάνει, θύμωσε πολύ μαζί μου. Παρόλο πού συνέχιζα να τον βλέπω, ή σχέση μας είχε τραυματισθεί. Το τελικό σημείο αιχμής του Βασίλη με την Ορθοδοξία δεν ήταν τελικά θεωρητικό. Πίστευε πώς πάνω απ' όλα οι Έλληνες, ανάμεσα στους οποίους μεγάλωσε και πού αποκαλούσαν τον εαυτό τους Ορθόδοξο, απλά δεν αγαπούσαν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δεν μπορούσε να συμφιλιώσει την αίσθηση του αυτή με καμιά θεολογία.

Ή αρρώστια του Βασίλη και ο θάνατος του -πού συνέβη τρεις βδομάδες πριν τον γάμο μου και τη μετακίνηση μου στην Ελλάδα-ήταν για μένα μια μεγάλη απογοήτευση. Συνέπεσαν με την επιστροφή μου ή τουλάχιστον με την αρχή της επιστροφής μου στην Ορθοδοξία.

Το ξύπνημα

Εκείνο το χρονικό διάστημα διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τα σύμβολα, γραμμένο από έναν καλβινιστή θεολόγο, ό όποιος στο τέλος, στον κατάλογο των ευχαριστιών, ανέφερε ανάμεσα σε άλλα και την περίφημη εργασία του π. Alexander Schmeman «Ή Ευχαριστία» (στην Ελλάδα έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις «ΑΚΡΙΤΑΣ»). Αμέσως παρήγγειλα το βιβλίο από το προτεσταντικό βιβλιοπωλείο. Μόλις το διάβασα κατάλαβα πώς επιτέλους είχα βρει εκείνο πού ζητούσα. Ήταν σαν να με πλημμύριζε φως, ενώ μέχρι τότε βρισκόμουν σε πυκνό σκοτάδι. Ή αλήθεια στερεώθηκε μέσα μου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και με έσυρε βαθύτερα στην Ορθοδοξία.

Ό,τι είχα νοσταλγήσει, η ένωση και η κοινωνία του θεού και εν τω θεώ ολόκληρης της κτίσης, ολοκληρωνόταν στην Ευχαριστία. Ή Ευχαριστία μετέτρεπε σε Χάρη μια χειροπιαστή πραγματικότητα, οχι μια δικαιωτική ασάφεια. Αντιλήφθηκα ότι η προτεσταντική πίστη ήταν μια πλήρως ατομικιστική εμπειρία, περισσότερο διανοητική ενασχόληση παρά πίστη.

Ή εκτίμηση μου για την κατάσταση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική με την ιδιότητα του προτεστάντη ήταν σκληρή. Λοιπόν τώρα ήταν ακόμη πιο οδυνηρή αλλά από διαφορετική άποψη. Ήταν τραγωδία να γίνει κανείς Ορθόδοξος μόνο για να ανακαλύψει κάπως αργά ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν μια άλλη προτεσταντική παραφυάδα. Ακόμη δεν είμαι σίγουρος ποιος είναι Ορθόδοξος και ποιος Προτεστάντης. Αλλά αν είχα αντιληφθεί τότε την κατάσταση σ' όλες τις τραγικές της συνέπειες, δεν ξέρω τι θα μου συνέβαινε. Νομίζω πώς θα 'χα χάσει το μυαλό μου.

Ένα μεγάλο μέρος από κείμενο του Σπύρου Λαζάρου σε μετάφραση του Αρχ. Αθηναγόρα Δικαιάκου, για τον τόμο 2000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ "Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;" των εκδόσεων Ακρίτα.

Τα λάθη δεν είναι δικά μου, ούτε του Λαζάρου, ούτε του Δικαιάκου. FineReader made us do them.

Τα εφεδρικά αρχεία του Κουκ Τζιάρ

2007-05-30T14:20:00.000+03:00

Από την σημερινή εκπομπή της Γιάννας Παπαδάκου στο ραδιόφωνο του Σκάι. Μιλάει με τον Γιώργο Κιούση της Ελευθεροτυπίας και τον Στρατή Παναγάκο επιμελητή της καρδιολογικής του Ε. Ντυνάν. Ως συνήθως έχω χάσει κάποια δευτερόλεπτα στην αρχή. Επίσης, ανάλογα με το αυτί του καθενός, είτε το πρώτο λεπτό έχει υψηλή ένταση είτε τα δύο τελευταία χαμηλή.

Αποστολή κατ' οίκον με χρέωση 2,5 MB

[country name censored]

2007-05-30T11:30:00.000+03:00

Κάποιος να τον μαζέψει (ο συν ίσως;)

Don't "Allow Foreign Religions and Foreign Beliefs and Other Philosophies to defile the very soil of this land." That's the message of a [country name censored] church leader who is urging rejection of a [country name censored] Human Rights Commission's draft statement that [country name censored] "had no 'established religion,'" and who is supporting a declaration "that [country name censored] was a Christian nation."

Χρειάζεται να τα κάνω πενηνταράκια; Είναι απαραίτητο να ονοματίσω τον τσερτς λήντερ και τη σένσορντ κάντρυ; Από σεβασμό στη νοημοσύνη σας δεν το κάνω. Τέλλλος.

Παλιά διαμαρτυρόμασταν (ξέρετε ποιοι) ότι δεν μας φτάνουν οι δικές μας σκοτούρες, φορτωνόμαστε και ξένες. Ιδού, οι καιροί άλλαξαν. Αν μπορούσαν ας κάναν αλλιώς. Τώρα οι άλλοι φορτώνονται τις δικές μας. (χάσαμε τη) Θεία δίκη.

Laosynaxeis rulez!

Αιματολογικό τεστ ελληνικότητας

2007-05-29T20:05:00.000+03:00

Αν είσαι Έλληνας, δια χειρός Chris TDAQ από Zompist μέσω oldnewthing (σταχυολογώ)

You know about the concept of freedom of speech but you think it applies only to yourself.
You live in a secular country but you believe in God, and 'of course' you are Christian Orthodox. BUT: You don't observe fast days, you swear like a bargee and afterwards you make the sign of the cross-- fortunately your God is a good fellow and will forgive you after all. You believe that the Orthodox Church owns a great deal of property (movable and landed) and Orthodox priests still have a plenty of influence.
Your mum does your laundry in a washing machine, up till your 30s. You 'll always be "her naughty little boy/girl", even if you are a pensioner.
School is free but expensive. It lasts 9 years (12, including senior high).
If a man has sex with another man, he's a homosexual. That's OK, as long as he doesn't share this information with others.
You studied ancient, medieval (Byzantine), and modern Greek history at school. This situation led you to conclude that until WW I, there were no other nations on the planet. But despite these school-based efforts, you know almost nothing about Greek history either.
The Albanians are an uncivilized people, born thieves, who hate you because they want to build Greater Albania.
The Macedonians are an uncivilized people, distorters of history, who hate you because they want to build Greater Macedonia.
The Bulgarians surely want to build a Greater Bulgaria, but they are too damn poor to put their dark plans into practice.
The Turks are bad fellows who committed all sorts of atrocities against you since 1453-- to say nothing of the Cyprus issue; of course they want to build Greater Turkey.

Έχει και άλλα, αλλά και για άλλες εθνικότητες επίσης

Turtle rage against the cat machine

2007-05-28T12:54:00.000+03:00

Σα να μη ήταν αρκετοί οι κίνδυνοι που απειλούν τα παιδιά μας, τώρα πρέπει να προσέχουμε και τις γάτες μας.

A Real Ninja Turtle - Watch more free videos

Από NetworkWorld, μέσω Infothought

Το πρόσωπο είναι σπαθί (handle with care)

2007-05-27T18:59:00.000+03:00

Διάβασα στο Google Blogoscoped πως μπορούμε στην αναζήτηση εικόνων να περιορίζουμε τα αποτελέσματα σε πρόσωπα και ειδήσεις (;). Μετά από εκτεταμένες δοκιμές βεβαιώθηκα πως, κατά μέσο όρο τουλάχιστον, πράγματι ο γκουγκλοαλγόριθμος δουλεύει σωστά. Επειδή όμως είναι κουραστικό να προσθέτουμε με το χέρι τη σχετική παράμετρο, έγραψα ένα script για το Greasemonkey.

Καλό ανθρωποκυνηγητό.

Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας του εαυτού

2007-05-25T20:40:00.000+03:00

(σελφ όουνερσιπ όπως λέγαμε στο καφενείο του χωριού)

Στον 24χρονο Α.Γ., κάτοικο περιοχής Αγίου Νείλου Πειραιά, γιο του αστυνομικού διευθυντή Π.Γ., ανήκει το πτώμα ανδρός

Στον 36χρονο επιχειρηματία Ν.Κ., πατέρα τριών ανήλικων παιδιών, ανήκει το πτώμα που βρέθηκε χθες στην περιοχή Αγία Μαρίνα, στο Γραμματικό

Στο 40χρονο Χ.Κ. ανήκει το πτώμα που βρέθηκε σε πορτ μπαγκάζ στο Καπανδρίτι

Στην Κ.Κ., τριάντα έξι ετών νοικοκυρά από τη Λεμεσό ανήκει το πτώμα γυναίκας που βρέθηκε προχθές το μεσημέρι στο ισόγειο εμπορικού

Στην 22χρονη σπουδάστρια των ΤΕΙ Καβάλας ανήκει το πτώμα που βρέθηκε την Παρασκευή, στην βραχώδη ακτή απέναντι από το κεντρικό κτίριο του νομαρχιακού

Ξαφνικά το μεσημέρι, ακούγοντας ειδήσεις στο ραδιόφωνο, συνειδητοποίησα την κραυγαλέα ακυρότητα της έκφρασης. Ίσως να φταίει και η ηλικία του ιδιοκτήτη του πτώματος.

Ή θα σωθούμε όλοι, ως ακτήμονες νεκροί, ή θα χαθούν οι φιλελεύθεροι.

Υπάρχει και ο κάτωθι τρίτος δρόμος. Λίγοτερο μαξιμαλιστικός, περισσότερο ελεήμων.

Θέλω να πιστεύω πως μεταξύ των αστυνομικών υπάρχει ένα νεωτεριστικό κι ένα παραδοσιακό ρεύμα σε ό,τι αφορά τη σύνταξη των δελτίων συμβάντων. Με τους δεύτερους να επιμένουν στη διπλή αναφορά του φύλου. στ(ο/η)ν Χ ανήκει το πτώμα άνδρα/γυναίκας

The day they murdered ...

2007-05-24T14:37:00.000+03:00

... the kouvalitis' role model

In other, but apparently not completely irrelevant, news: The Valley Where Time Stood Still

Το οντολογικό πρόβλημα του Κακού, στον σύγχρονο κόσμο

2007-05-22T02:40:00.000+03:00

Trends in advertising complaints and copy advice (2004)

Περισσότερα για τον σύγχρονο κόσμο στο Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας

Περισσότερα για την οντολογία του Κακού

So Near And Yet So Far

2007-05-20T22:55:00.000+03:00

Ζευγάρι νέων αθλητικογράφων ανοίγει τις φτερούγες του (literally speaking) στον επαγγελματικό στίβο και γυρίζει δοκιμαστικό για την Αθλητική Κυριακή. Ο άνδρας επιχειρεί ένα συγκερασμό του Αντώνη Κατσαρού και του Μιχάλη Τσώχου. Η γυναίκα προσπαθεί να κοπιάρει και το τελευταίο ιώτα της Άννας Καραμανλή. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα καυτηριάσει την άγνοια κινδύνου. Αλλά ίσως τα παιδιά να πρέπει να κατεβάσουν κάπως τον πήχυ. Δεν κρίνονται όλα στο στυλ, πάντα στο βάθος χρειάζεται να υπάρχει κήπος και μια μπουκιά ουσίας. Ελπίζω να μην ακούγομαι αυστηρός ή είρωνας. Πιστεύω πως έχουν δυνατότητες, απλά δεν κάνουν γι' αυτή τη δουλειά.

Και για να σχηματίσετε πλήρη και αντικειμενική εικόνα ιδού το βίντεο που κλήθηκαν να σχολιάαουν στο δοκιμαστικό τα δύο αθλητικογραφικά μειράκια.

Cheers!

Περσικά Χάλια

2007-05-19T23:25:00.000+03:00

Είδα στο μπλογκ του Juan Cole για τη σύλληψη της Haleh Esfandiari. Παραπέμπει σε δημοσίευμα της Washington Post όπου φιλοξενείται και δήλωση του Τσόμσκυ. Και συζητείται εμπάργκο των ιρανών ακαδημαϊκών για άσκηση πίεσης.

Φαντάζομαι για να συνηγορεί ο Τσόμσκυ δεν πρόκειται για την πνευματική (και οιονεί βιολογική) μητέρα της Βάλερι Πλέιμ.

Στο άρθρο της Γουικιπαίδειας για την Esfandiari λέγεται πως είναι η τρίτη περίπτωση ατόμου με διπλή υπηκοότητα (ιρανική και αμερικανική) που φυλακίζεται. Και χωριστά σημειώνεται επιπλέον η περίπτωση του Robert Levinson, ιδιωτικού αστυνομικού και πρώην πράκτορα του fbi. Ο οποίος έχει εξαφανιστεί ενώ έκανε έρευνες για λαθρεμπόριο τσιγάρων στο φορολογικό παράδεισο της (ιρανικής) νήσου Κις. Χριστιανέ μου δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Χαθηκε ο κόσμος να περιμένει να φτάσει το βαπόρι στο Λουτράκι;

Μια καθόλου σατιρική προσγείωση στην ανώμαλη πραγματικότητα

2007-05-19T15:44:00.000+03:00

Θα ήθελα να θυμίσω, με αφορμή την εκστρατεία συμπαράστασης στον Α. Τσιπρόπουλο, μια ιστορία άκρως διδακτική για το πως αντιλαμβάνεται η δικαιοσύνη την κριτική.

Στις 16/9/2004 ο Στάθης (Σταυρόπουλος) γράφει στην στήλη του στην Ελευθεροτυπία το εξής σχόλιο για μια διαφήμιση παιδικών επίπλων.

Ωστε όποιο παιδάκι (κατά την άθλια διαφήμιση και την αθλιέστατη εταιρεία που διαφημίζεται έτσι) δεν έχει σινιέ έπιπλα

στο παιδικό του δωμάτιο, δεν είναι τίποτα ως παιδάκι; Α να χαθείτε, παλιάνθρωποι, αμόρφωτοι, βλακόμουτρα της γκλαμουριάς σας, έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα, χαλαστές ψυχών...

*****

«Γκοτιέ» λέγεται η εταιρεία που πιστεύει ότι όσα παιδάκια δεν κατέχουν έπιπλα γκοτιέ είναι ένα τίποτα ως παιδάκια...

Στις 22/11/2004 σχολιάζει την κατάθεση αγωγής εναντίον του και της εφημερίδας (αντιγράφω μέρος)

Χαρακτηρίσαμε λοιπόν κι εμείς τη διαφήμιση (στην πραγματικότητα δυσφήμιση της εν λόγω Εταιρείας) και την επιχείρηση που διαφημίζεται έτσι, αθλιέστατη. Διαφήμιση ανθρώπων αμόρφωτων, παλιανθρώπων, βλακόμουτρων της γκλαμουριάς· γράψαμε επίσης

ότι είναι έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα και χαλαστές ψυχών.

Και λίγα γράψαμε. Διότι όσοι παίζουν με ψυχές παιδιών και τους εισάγουν κενά δαιμόνια, κούφια πρότυπα

[...]

Αντί λοιπόν να τους προβληματίσει η (αιχμηρή) κριτική μας (και θα έπρεπε αιχμηρότερη), ζητάνε φράγκα προσπαθώντας να επιβάλουν δεσμά στις λέξεις!

Καθ' ότι, αν η Εταιρεία θεωρούσε ότι την αδικήσαμε, ας μας έκανε μήνυση! Κι εκεί, στο ακροατήριο με δημοσιότητα και διαφάνεια θα έβγαζε κρίση η δικαιοσύνη.

Η ατραπός των αγωγών είναι πονηρή· την ακολουθούν εκείνοι που δεν σέβονται τον εαυτόν τους, ακριβώς διότι μέσω του χρήματος προσπαθούν να φιμώσουν την κριτική, αντί να απαντήσουν στα ίσια σ' αυτήν και με το σπαθί τους.

ΥΓ. Είναι όμως σημείο των καιρών: είκοσι χρόνια (και κάτι) γράφουμε κείμενα με τα οποία ελεύθεροι άνθρωποι συμφωνούν ή διαφωνούν (ενίοτε σκληρά) - ποτέ όμως δεν τύχαμε συμπεριφοράς απελεύθερων, πλην επ' εσχάτων με τις αγωγές...

Και στις 20/10/2005 σχολιάζει την πρωτόδικη απόφαση (αντιγράφω μέρος)

Η αντίδικος πλευρά εξήγησε ότι η Εταιρεία Γκωτιέ ζημιώθηκε στις πωλήσεις της εξ αιτίας όσων η στήλη έγραψε εναντίον της και ότι οι τιμές... συγγνώμην η τιμή της ετρώθη.

***

Το σεβαστό δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση και απεφάνθη: α) ότι καλώς η στήλη έθιξε το θέμα, η διαφήμιση δεν ήταν η δέουσα για τα παιδάκια, τους πείραζε την ψυχούλα. β) ότι κακώς η στήλη για να πει τα παραπάνω χρησιμοποίησε τις λέξεις που χρησιμοποίησε, έπρεπε να χρησιμοποιήσει άλλες!!!

Δεν ξέρω αν οι δικαστές είχαν φιλολογικές φιλοδοξίες. Οπως και να 'χει έκριναν ότι καλώς τα είπαμε αλλά με κακές λέξεις!

Και μας καταδίκασαν να πληρώσουμε 40.000 Ευρώ.

[...]

Για την ιστορία: οι λέξεις που καλά τα είπαν αλλά δικάστηκαν ως κακές οι ίδιες είναι οι εξής: παλιάνθρωποι, βλακόμουτρα της γκλαμουριάς, έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα, χαλαστές ψυχών. Αυτές οι λέξεις κατά την απόφαση «δεν κρίνονται αναγκαίες για να αποδοθεί όπως έπρεπε αντικειμενικά το περιεχόμενο των σκέψεων του συντάκτη» και οι δικαστές που αποφάσισαν ότι πρέπει να μου ανοίξουν το κεφάλι και να του βάλουν μέσα άλλες λέξεις που «θα αποδίδουν το περιεχόμενο των σκέψεών μου» είναι η κυρία Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, η κυρία Ειρήνη Σταθά και ο κ. Αναστάσιος Σάββας.

Η αυτοεκπλήρωση του ρωσικού αντισημιτισμού

2007-05-19T15:00:00.000+03:00

Ninety years later, following the collapse of the Soviet Union, a funny thing happened: Russia's media and finance was overwhelmingly controlled by Jews. Paranoia and fiction became reality. Of the seven oligarchs who controlled more than 50% of Russia's economy during the 1990s, six were Jews: Boris Berezovsky, Vladimir Gusin-sky, Alexander Smolensky, Mikhail Khodorkovsky, Mi-khail Friedman, and Vitaly Malkin. Berezovsky also controlled the state television station and several newspapers, while Gusinsky's media empire controlled NTV, Russia's only national independent TV station, as well as major radio and print outlets.

While these largely Jewish figures appeared to dominate the nation, Russia suffered through a decade of unprecedented industrial decline, mass poverty, and a soaring death rate unheard of in an industrialized country not at war. It was a nightmare come true for a country where anti-Semitism is as common as birch trees.

Is this proof that the Protocols weren't a forgery, and that Jews really do gather in Basel every year for a power-weekend of world-domination-plotting and lo-carb fondue? As exciting as that sounds, the reason Jews rose to such power is much simpler. Thanks to anti-Semitism in the Soviet Union, Jews were restricted in their ability to assimilate and rise up in society, so those who wanted to get ahead were forced into the margins. That meant that while ethnic Slavs dominated all the best career slots in the highly bureaucratized Soviet society, Jews dominated the black market economy. After the collapse of communism, the black market became legalized as free-market capitalism. And so a disproportionate number of Jews went from being black marketers to robber barons to oligarchs. In other words, Russian anti-Semitism created its own anti-Semitic reality, which was then used to validate Russian anti-Semitism.

The Jews: Where Are They Now? By Yasha Levine and Mark Ames
Περιέχει ένα χου-ιζ-χου των εβραϊκής καταγωγής ρώσων "μεγιστάνων".

Να σε κάψω Καλλίμαχε, να σ' αλείψω μέλι

2007-05-18T18:55:00.000+03:00

Ανορθόδοξοι όντες ξεκινάμε με το μέλι

DEMONSTRATORS outside Parliament rarely wear togas and brandish placards written in classical Greek. They did this week. The reason was a decision by education bureaucrats to drop a national history exam for 18-year-olds. If the protest naught avails, ancient history will no longer be taught in English schools, for the first time since the original Dark Ages.

The decision to axe the A-level was taken hurriedly and in secret, without consulting the schools that teach ancient history or the universities that like it. And it comes at a time when the decline in classics in schools has reversed. A recent book on Latin grammar, “Amo, Amas, Amat”, became a surprise best-seller. The number of state schools offering basic Latin has risen from 200 in 2003 to 459 today. Though some of the Thucydides-loving demonstrators were from elite private schools, others were from grungy further-education colleges.

Στο σημείο αυτό παίρνουμε τον (καρα)μελωμένο Καλλίμαχο, τον τοποθετούμε στο φούρνο που έχουμε προθερμάνει, κλείνουμε την πόρτα και γυρίζουμε τον διακόπτη στους τετρακόσιους βαθμούς πάνω-κάτω και με αέρα.

As they waited for Boris Johnson, the Tory education spokesman, to address them (in Latin), the pupil-protesters chanted “Long live Athens! Down with Sparta”. Fine sentiments. But remember what happened to Athens.

From The Economist print edition, Athens v Sparta by Edward Lucas

(μήπως η αντικατασκοπεία μπορεί να ξετρυπώσει άλλες φωτογραφίες από πρακτορεία; μα πάντου οι τριτοδεσμίτισσες είναι χάρμα οφθαλμών;)

Καλλιτεχνική παρέμβαση στα φιλελεύθερα δρώμενα

2007-05-17T23:58:00.000+03:00

Εντάξει, δεν είμαι και ο Λεονάρντο.

Το πρωτότυπο υλικό ήταν μια ευγενική χορηγεία της Lifo

Θύμα λογοκλοπής το πρεςς παύλα τζι αρ, κάντε κάτι (αέρα ίσως)

2007-05-17T22:50:00.000+03:00

Σε μια ΑΝΕΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ επίθεση εναντίον της ομάδας πρεςς παύλα τζι αρ η εφημεριδια ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ έκλεψε τη λέξη απότσιτουριδοποίηση. Το όργανο των ΤΕΓΟΠΟΥΛΑΙΩΝ είχε το θράσος να επιδείξει το τρόπαιο της ΝΤΡΟΠΗΣ στην πρώτη του σελίδα.

Μάλιστα, αδίστακτα η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 17ης Μαΐου χρησιμοποιεί τη λέξη που εμπνεύστηκαν τα παιδιά του πρεςς παύλα τζι αρ στις 16 Μαΐου.

Ίδου τα τεκμήρια στα αρχεία του ακίνδυνος.gr

Αλλά η εκδοτική αλητεία δεν αρκέστηκε σ' αυτή την αρπαγή του κόπου των παιδιών του πρεςς παύλα τζι αρ. Η ναυαρχίδα των ΜΠΟΜΠΟΛΑΙΩΝ, το ΕΘΝΟΣ όχι μόνο έκλεψε κι αυτή τον ανθό της δημιουργικής σκέψης των παιδιών του πρεςς παύλα τζι αρ αλλά γυρίσανε και πίσω τα ρολόγια τους για να παραπλανήσουν τον ΚΟΣΜΑΚΗ, που διψά για ενημέρωση, ότι τάχα ΑΥΤΟΙ το σκεφτηκάν πρώτοι!!! !!! !!! !!!

Η από-αποτσιτουριδοποιηση δεν θα περάσει
Κάτω τα χέρια από το αγαπημένο μας πρεςς παύλα τζι αρ

Tomorrow I stop being President

2007-05-16T12:11:00.000+03:00

Sun. Feb. 1 • At 10 a.m. the Dr's. came up & hung a lot of gear on me which I must wear til 10 p.m. It is a 12 hour electrocardiograph recorded on a 12 hour tape. Just a check to see how the old man's ticker is doing. Colin Powell called. In Teheran the Iranians arrested an American press man (Wall St. Journal) took his passport accused him of being a Zionist spy & threw him in jail. He's a Roman Catholic. I'm ready to kidnap the Khomeini.

Αδικεί η παράθεση μίας μόνο εγγραφής. Όλο το περιβόλι στο Vanity Fair.

Σήκω Στρασμπεργκ να τους δεις

2007-05-15T22:40:00.000+03:00

Τι, δεν σηκώνεσαι; Κόκκινη, αποβάλλεσαι!

Η ομορφιά του ποδοσφαίρου.
La belleza del Fútbol, εις διπλούν.

Μακεδονικό βιάγκρα

2007-05-14T00:20:00.000+03:00

Ο Exastal αποκαλύπτει ότι η Freeday-Newspaper αποκαλύπτει ότι το Greek Alert αποκάλυψε πως στο μπλογκ του Διπλωματικού Γραφείου του Παπανδρέου υπάρχουν αναδημοσιεύσεις ξένου τύπου όπου περιέχεται η λέξη Μακεδονία. Η οποία λέξη, ως γνωστόν, υπό συγκεκριμένες γεωγραφικές προϋποθέσεις είναι ταμπού.

Βέβαια αν δει κανείς το ποστ Election relief for Macedonia στην αποθηκευμένη σελίδα του Google θα διαπιστώσει πως μετά τον τίτλο το άρθρο ξεκινάει «The Former Yugoslav Republic of Macedonia is heading towards a change of government». Δε βαριέσαι. Ποιος διαβάζει πέρα από τους τίτλους;

Βεβαιότερα ο κανείς ίσως παρατηρήσει πως υπάρχει μια απλή αναφορά στο bbc σαν πηγή προέλευσης. Και απουσιάζει σύνδεσμος στο συγκεκριμένο άρθρο. Προφανώς ότι γράφεται κάτω από το domain pasok.gr δεν χρήζει διασταύρωσης από τον αναγνωστη. Αυτό μας έλειπε. Και θεωρείται αυτονόητη η συναίνεση στην αναδημοσίευση. Εδώ είναι σοσιαλιστικό κίνημα, όχι παίξε-γέλασε. Αναρωτιέμαι αν το Δ.Γ. του Π. έχει τα ίδια στάνταρ όταν επικοινωνεί με τυπωμένο χαρτί.

Το καλύτερο όμως βρίσκεται, όπως πάντα, στο τέλος. Σαρανταεννέα σχόλια έχει το εν λόγω ποστ. Μιλάμε για feedback, όχι αστεία. Βέβαια πρόκειται για σπαμερικά trackback πωλητών διαφόρων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Αλλά τι πειράζει; Σημασία έχει να σε διαβάζουν. Κι αν κάποιος εκτός από τις εξελίξεις στα Βαλκάνια θέλει κι ένα βιάγκρα, απλά θα βγει διπλά κερδισμένος.

Ου δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν

2007-05-13T16:50:00.000+03:00

Κι έστω, με τους κυρίους κάτι πάει κι έρχεται λόγω ελαστικού ωραρίου.

Ηλίου φαεινότερον, επίσης, πως οποιαδήποτε «εκκαθαριστική» επιχείρηση δεν πρόκειται να αποδώσει παρά μόνο μαζικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων όσων πολιτών θα έχουν την ατυχία να βρεθούν τη συγκεκριμένη στιγμή στο διάβα των πραιτόρων. Το σχέδιο της «εισβολής», όπως αναλύεται στον φιλοκυβερνητικό «Ελεύθερο Τύπο» (27/4), αποτελεί άλλωστε αντιγραφή των κλασικών «μπλόκων» της Κατοχής: «Οι έφοδοι θα εκδηλωθούν μέσω των τριών βασικών οδών που καταλήγουν στην ομώνυμη πλατεία, προκειμένου να συμπιεστούν οι θαμώνες προς το κέντρο και να ακολουθήσουν μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις».

Η ιστορία ενός «ψευδοκράτους»

Με τη γλώσσα όμως, κινδυνεύει ο αναγνώστης να στραμπουλήξει το μάτι του. Νιοτάξ και παλιοτάξ διάλεκτο στην ίδια παράγραφο;

Το θέαμα γίνεται ακόμα πιο απολαυστικό (ή ανησυχητικό) αν αλλάξουμε θέση στις σιαμαίες γλώσσες. Οπότε προκύπτει ότι το μπλόκο της Κοκκινιάς, π.χ., προκάλεσε μαζικές παραβιάσεις δικαιωμάτων.

Εμπρός για ένα ακόμα καλύτερο βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού.

Τυπογραφικά μπ...

2007-05-12T20:50:00.000+03:00

Σύμφωνα με τον SuperSportFM οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού εξέφρασαν τη δυσφορία τους για το τέλος του Ριβάλντο φωνάζοντας στο παιχνίδι μπάσκετ με τον ΠΑΟΚ τα εξής, μεταξύ άλλων, συνθήματα:

«Αντε γαμ... Κόκκαλη»
«Εσύ, εσύ που βάζεις μουσική, άντε να πεις στον Κόκκαλη να πάει να γαμ...»
«Αντε γαμ... Κόκκαλη και συ μαλ... Λούβαρη μαζί»

Φυσικά οι φίλαθλοι δεν φώναζαν γαμ..., γαμ..., γαμ... και μαλ... αλλά γαμήσου, γαμηθεί, γαμήσου και μαλάκα. αντίστοιχα.

Στο Language Log έχουν πολλά και ενδιαφέροντα ποστ για το φαινόμενο των τυπογραφικών μπιπ. Μάλιστα τα θηρία έχουν ανιχνεύσει και την παλαιότερη γνωστή χρήση τυπογραφικού μπιπ σε αγγλικό κείμενο. Αναρωτιέμαι πόσο πίσω να φτάνει το φαινόμενο σε ελληνικό κείμενο. Σε τυπωμένο δεν τρέφω πολλές ελπίδες, μάλλον θα ήταν εν ζωή ο προπάπος μου. Αλλά αν πιάσουμε και τα χειρόγραφα, κάποιος ηρωικός καλόγερος στο Βυζάντιο θα μας χαρίζει την πρωτιά.

Πάντως, διαβόητος επιφυλλιδογράφος γνωστής κυριακάτικης εφημερίδας που τυγχάνει και κάρφος (φ)εις τα όμματα τινών, αναφέρει στο Καταφύγιο Ιδεών μια αστεία περίπτωση oratorial bleeping.

Αυτό που δεν γνωρίζω είναι σε ποιές περιπτώσεις γράφουμε «Άντε γαμ... Κόκκαλη» και σε ποιες «Άντε ...ήσου Κόκκαλη». Και βέβαια πόσοι θα διαβάσουν τον τίτλο σαν "Τυπογραφικά ...ινελίκια".

Πλιτς Πλατς

2007-05-11T13:30:00.000+03:00

Κανονικά ο τίτλος Contested Waters παραπέμπει σε Αιγαίο ή Ταϊβάν. Πολύ περισσότερο αν πρόκειται για βιβλίο που βιβλιοπαρουσιάζεται στον, κατά τα άλλα κατάπτυστο, Εκόνομιστ. Έρχεται όμως ο υπότιτλος και βάζει τα πράγματα (έστω, τις καλοκαιρινές διακοπές) στην προαιώνια και απαρασάλευτη θέση τους.

Contested Waters: A Social History of Swimming Pools in America, by Jeff Wiltse

Στο Chicago Public Radio έχει μια εκπομπή για τις ταραχές το καλοκαίρι του 1966. Η αφορμή, το σφράγισμα ενός πυροσβεστικού κρουνού, που δροσιζόταν η πιτσιρικαρία. Σκηνικό βέβαια που αυτοματώς φέρνει στο νου μία φωτογραφία.

Summer, the Lower East Side, c. 1937

Εν τω μεταξύ, οποιανού του πέφτει βαρύς ο Πολύδωρας, ας το ξανασκεφτεί.

"I have conferred with the superintendent of police this morning and gave him the following instructions: I said to him very emphatically and very definitely that an order be issued by him immediately and under his signature to shoot to kill any arsonist or anyone with a Molotov cocktail in his hand because they are potential murderers, and issue a police order to shoot to maim or cripple anyone looting any stores in our city. Above all, the crime of arson is to me the most hideous and worst crime of any and should be dealt with in this fashion."

"I was most disappointed to learn that every policeman out on his beat was to use his own discretion. In my opinion they should have had instructions to shoot...arsonists to kill and looters to maim and detain."

"What about children?" one reporter asked.

"You wouldn't want to shoot them," Daley said, "but with Mace you could detain youngsters."

Φυσικά ο άνθρωπος είχε πέσει θύμα δημοσιογραφικής αλητείας

After the riots had finally ended, Daley said that he had been misunderstood and modified his statement, retreating back to the principal of "minimum force." His press aide blamed the misunderstanding on the press. "It was damn bad reporting," he said, "they should have printed what he meant, not what he said."

1968 Chicago Race Riot

Ρουσόπουλε, Αντώναρε, επειγόντως φροντιστήριο.

Η καλύτερα κρυμένη μυστική υποσημείωση

2007-05-10T12:49:00.000+03:00

Διάβασα στους κόκορες την είδηση που δημοσίευσε ο Τάκης Μίχας στην Ελευθεροτυπία.

Διπλωμάτης του ΥΠΕΞ αναγνωρίζει εγκλήματα Ελλήνων

Βέβαια ο Δημήτρης Κούρκουλας (ναι, της γνωστής οικογενείας) είναι διπλωμάτης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όχι του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών. Το προηγούμενο πόστο του ήταν στην Βουλγαρία, όπου τσίμπησε και το ανώτερο παράσημο για την συμβολή του στην ένταξη της χώρας. Δεν ξέρω αν πράγματι το άξιζε ή του το δώσανε εθιμοτυπικά. Σίγουρα όμως ένα τίτλος της σχετικής είδησης σε στυλ «Διπλωμάτης του ΥΠΕΞ έβαλε τη Βουλγαρία στην Ε.Ε.» μόνο ως κωμική απόπειρα αβάντας στο ΥΠΕΞ θα μπορούσε να εκληφθεί.

Τέλος πάντων. Η είδηση, ανεξαρτήτως του τι πλασάρουν ο τίτλος και ο υπότιτλος, είναι σοβαρή. Γράφει λοιπόν ο Τ.Μ.

Πρόκειται για περίπου 100 άτομα τα οποία πολεμούσαν στη Βοσνία υπό τις διαταγές του φυγόδικου στρατηγού Μλάντιτς. Πολλοί από αυτούς έλαβαν μέρος στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995. Το γεγονός αυτό χαρακτηρίστηκε από την αγγλική εφημερίδα «Γκάρντιαν» ως «το το πιο καλοκρυμμένο μυστικό της Ελλάδας».

Μάλιστα, «το πιο καλοκρυμμένο μυστικό της Ελλάδας», the Guardian said. Υπάρχουν μυστικά στην Ελλάδα, και επιπλέον κάποια εξ αυτών είναι και καλοκρυμένα. Το γράφω, το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Αλλά για να το λέει ο Γκάρντιαν...

Οκ, δεν το λέει ο Γκάρντιαν. Αλλά ο ομόσταβλος Ομπζέρβερ. Συγκεκριμένα η ανταποκρίτρια της εφημερίδας στην Αθήνα, η Έλενα Σμιθ. Και πως το ανακάλυψε αυτό το πιο καλοκρυμένο μυστικό της Ελλάδας η καλή δημοσιογράφος;

Greece faces shame of role in Serb massacre January 5, 2003: μπλα μπλα μπλα, 'This is our best-kept secret, the subject no politician of any persuasion has ever wanted to broach,' said Takis Michas, author of Unholy Alliance: Greece and Milosevic's Serbia. 'In an era where everyone is saying sorry, in Greece at least no one has shown remorse for the crimes in Bosnia when undoubtedly a significant proportion of the political establishment bear some responsibility.'

Οπότε αν θέλουμε να ακριβολογήσουμε, έστω κι αν δεν μας υποχρεώνει κανείς, είναι ο Τ.Μ. που κάνει τον χαρακτηρισμό. Απλώς έχει περάσει καιρός, θυμάται ότι το έχει διαβάσει σε αγγλική εφημερίδα, αλλά έχει ξεχάσει πρόκειται για δικά του λόγια. Δεν μου κάνει εντύπωση, κι εγώ ξεχνάω.

Η Έλενα Σμιθ ξαναγράφει για το θέμα την 1η Αυγούστου 2005 αυτή τη φορά στον Γκάρντιαν, λόγω της εισαγγελικής έρευνας για τη δράση Ελλήνων στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Και πάλι φιλοξενεί δήλωση Τ.Μ.

"The presence of Greek paramilitaries at Srebrenica, sadly, was just a footnote in what was a much wider network of support for Milosevic and the Bosnian Serbs," says Takis Michas, whose book Unholy Alliance charts in shocking detail the relationship between the two Orthodox nations.

Ο προσεκτικός αναγνώστης, δηλαδή αυτός που δεν θα αρκεστεί στα δικά μου παραθέματα αλλά θα ακολουθήσει τους συνδέσμους, θα παρατηρήσει μια ωραία λεπτομέρεια. Και στα δύο κείμενα η παράγραφος που προηγείται των δηλώσεων Μίχα, τελειώνει με την ίδια πρόταση. «Marko Milosevic, his lascivious smuggler son, declared Greece 'my first home'» το 2003, «Marko Milosevic, his lascivious smuggler son, called Greece "my first home» το 2005. Η έκφραση lascivious smuggler πρέπει να είναι κατοχυρωμένη από τη Σμιθ. Διαφορετικά, δεν μπορεί, κάποιος θα την είχε χρησιμοποιήσει και για τον υιό Θάτσερ.

Ξέφυγα όμως. Αν παμε μόλις δυο βδομάδες πίσω από την 1η Αυγούστου του 2005 θα βρούμε ένα δημοσίευμα του Ιού, για την ξεχασμένη ιστορία των Ελλήνων εθελοντών στον πόλεμο της Βοσνίας. Οι Ιοί λοιπόν παραθέτουν χρονολογίες, τόπους και ονοματεπώνυμα. Δεν χρειάστηκε να καταφύγουν στα αρχεία του Φόρεϊν Όφις. Τα αντλούν από τα ελληνικά μέσα. Ναι, το καλύτερα κρυμένο μυστικό της Ελλάδας εκτίθεται με συνενεύξεις σε εφημερίδες και τηλεοράσεις.

Πιο συγκροτημένο πολιτικά ήταν το προφίλ της δεύτερης κατηγορίας εθελοντών. «Η Ευρώπη ανήκει στους Λευκούς και τους Χριστιανούς» εξηγεί χαρακτηριστικά στην «Ελεύθερη Ώρα» (25.9.95) ο Σπύρος Τζανόπουλος, λοχίας της ΕΕΦ που μετείχε στην επίθεση κατά της Σρεμπρένιτσα. «Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι Ελληνες εθελοντές, ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, συγκεκριμένα ανήκουμε στη Χρυσή Αυγή, κι αυτός ήταν ο κύριος λόγος που ανεβήκαμε επάνω», ξεκαθαρίζει στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, τον Αύγουστο του 1995, ο Μιχάλης Μαυρογιαννάκης. «Αγωνιζόμαστε για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη δίχως μουσουλμάνους και αμερικανοσιωνιστές», συμπληρώνει στην ίδια συνέντευξη ο Αποστόλης Μπάμπος.

Να χαρώ εγώ κρυμένα μυστικά και ντοκουμέντα.

Μη φανταστείτε πάντως τίποτα μεγάλα νούμερα. Οι επικεφαλής της ΕΕΦ υπολογίζουν πως υπήρξαν «συνολικά 60-70 εθελοντές» σε όλη τη διάρκεια του πολέμου («Espresso» 7.11.02). Συχνά, μάλιστα, η «θητεία» τους στη Βοσνία κράτησε μόνο μερικές βδομάδες («Εθνος» 1.6.95). Το Μάιο του 1995 η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά αριθμούσε μόλις 16 άτομα («Αδ. Τύπος» 6.5.95) και στη συνέχεια 11, εκ των οποίων τα 8 «στο μέτωπο» («Εθνος» 1.6.95), ενώ τον Ιούλιο γίνεται λόγος για «περίπου είκοσι πέντε» («Νίκη» 21.7.95). Στην κατάληψη της Σρεμπρένιτσα γράφτηκε ότι πήραν μέρος συνολικά 10 εθελοντές, κατονομαζόμενοι ένας προς έναν («Εθνος» 13.7.95). Από τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ της εποχής πληροφορούμαστε, τέλος, τα ονοματεπώνυμα 27 εθελοντών, ο ένας από τους οποίους φέρεται ως αγνοούμενος.

Προσπαθώ να σκεφτώ τι περισσότερο θα είχε γραφτεί αν δεν επρόκειτο για το καλύτερα κρυμένο μυστικό της Ελλάδας.

Οφθαλμοφανέστερη είναι η πολιτική πλευρά της υπόθεσης. Ενώ στη Σρεμπρένιτσα είχαν αρχίσει οι μαζικές εκτελέσεις, τα αθηναϊκά ΜΜΕ πανηγύριζαν για τη νίκη των ελληνοσερβικών όπλων και την έπαρση των εθνικών μας συμβόλων πάνω από την κατακτημένη πόλη: «τέσσερις σημαίες, η σερβική, η ελληνική, η σημαία της Βεργίνας και του Βυζαντίου κυματίζουν μαζί», μας πληροφορούσε με ενθουσιασμό το «Εθνος» (13.7.95), ως «απόδειξη της αγάπης και της αλληλεγγύης των δυο λαών, της ευγνωμοσύνης των Σέρβων στρατιωτών για τη βοήθεια των Ελλήνων που πολεμούν κοντά τους».

Να υποθέσω ότι τόσο ο Μίχας όσο και η Σμιθ αγνοούσαν το άρθρο του Ιού; Μπορεί.

Η λυδία λίθος για το ρόλο των Ελλήνων εθελοντών στη Σρεμπρένιτσα ήταν η έκθεση σχετικά με τις ευθύνες των Ολλανδών κυανόκρανων. Επιπλέον η έκθεση αναζητώντας το ρόλο των μυστικών υπηρεσιών τρίτων χωρών αναφέρεται στην ενίσχυση των Σέρβων από την Ελλάδα. Έχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τα σχετικά άρθρα του Τάκη Μίχα (Ελευθεροτυπία 2-5-2002) και του Richard Aldrich (Guardian 22-4-2002). Εννοώ πλάι-πλάι.

Νομίζω πως το πρόβλημα δεν είναι η ανύπαρκτη μυστικότητα. Αλλά ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι κότα λειράτη. Τόσο απλά.

Ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι

2007-05-07T23:53:00.000+03:00

Spc. Mickiela Montoya, 21, who was in Iraq with the National Guard in 2005, took to carrying a knife with her at all times. "The knife wasn't for the Iraqis," she told me. "It was for the guys on my own side."
The private war of women soldiers

At Fort Bragg, the Army officers have a new program that is advising the wives (!) of men who are deployed into combat not to cut their hair, not to display the independence that was required of them while their alpha-male was away in Afghanistan (and now Iraq) doing Uncle Sam's wet work. Sudden changes or perceived challenges could set the lad off. This is a fairly typical, boneheaded bureaucratic response - clueless about its casual sexism, completely clueless about crossing over that "frontier."
Military Matters #18 -- Let's Talk About Sex

Αυτοί δεν είναι ανήλικοι φυλακισμένοι

2007-05-06T18:20:00.000+03:00

Payusova’s work, with its strong imagery, the play of consciousness and her unique juxtaposition of images, immediately brings the viewer into the world of these young men. Through the codified symbols of the Russian society, Russian Orthodox Church and the prison rhetoric, Payusova combines this heavy symbology with direct representation of the young mens’ faces to remind us of a complexity of life. It is this juxtaposition between their personal narrative and society’s reaction to them that allows one to search for an answer to this fundamental question of society’s judgments of saints, sinners and martyrs. In her own words: “What we fail to see are the reasons, the incentives for those kids to commit the crimes.”

Angelica Semmelbauer, Mimi Ferzt Gallery

Zek Week: Russia Prison Art του Μπομπ Αμστερνατμ.

So you think you can dan^Η^Η^Ηcompare Αντώνη Καρκαγιάννη;

2007-05-06T00:45:00.000+03:00

Ο Α. Καρκαγιάννης στην Καθημερινή του Σαββάτου έκανε κάποιες αυθόρμητες συγκρίσεις (μέσω buzz) στη λειτουργία της ελληνικής βουλής και του αμερικανικού κογκρέσου. Το αποτέλεσμα συντριπτικό υπέρ των υπερατλάντων.

Το μόνο που δεν ακούσαμε και δεν είδαμε είναι αυτό που συνέβη στο αμερικανικό Κογκρέσο: Να συναντηθούν οι αντίπαλες πλευρές και να επιδιώξουν συμβιβαστικές λύσεις, ευρύτερης αποδοχής.

Ας δούμε λοιπόν τον, τρόπω τινά, αμερικανό Παπαληγούρα σε μια επίδειξη τυπικής κοινοβουλευτικής κουλτούρας που τάχα απουσιάζει από το μικρό γαλατικό χωριό μας.

Και επειδή ο αμερικανός Καρκαγιάννης δεν ήταν διαθέσιμος για σχολιασμό, αντ' αυτού ο Jon Stewart.

Αυθόρμητες οι συγκρίσεις, ομολογουμένως. Βρε μπας και δεν είμαστε αντιαμερικανοί και δεν το ξέρουμε;

Almost Futile Rage Against ΤΑ-ΝΕΑ Link Machine

2007-05-04T21:50:00.000+03:00

Προσπαθώ να γράψω κάποια εξυπνάδα αλλά ο πόλεμος ενάντια στη βλακεία μοιραία σε κάνει και σένα βλάκα.

Οπότε περνάμε στο αντάρτικο με στόχο, τι άλλο, τις γραμμές ανεφοδιασμού του εχθρού.

Έγραψα ένα script για την επέκταση Greasemonkey (τίποτα σπουδαίο, δυο γραμμές) που μετατρέπει συνδέσμους της μορφής http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php κλπ σε http://ta-nea.dolnet.gr/print.php κλπ

«Και λοιπόν;» ακούω μια δύσπιστη φωνή. Οι σελίδες στο παλιό σάιτ όταν σερβίρονταν με το "πρόγραμμα" (περί αυτού πρόκειται) print.php εμφανίζονταν με μορφή κατάλληλη για εκτύπωση. Ενώ με το print_article.php εμφανίζονταν σαν, εεε, σαν σελίδες του web.

Είτε από πρόθεση (κάποιου που δεν άντεξε τόση βλακεία) είτε από αμέλεια το print.php εξακολουθεί να δουλεύει. Που σημαίνει πως η παλιά βάση δεδομένων είναι ακόμα ζωντανή. Το οποίο με τη σειρά του σημαίνει πως είναι απολύτως εφικτό να αναστηθούν οι παλιοί σύνδεσμοι.

Αν δεν καταλαβαίνετε τι λέω, προσπαθήστε να ακολουθήσετε κάποιο σύνδεσμο της μορφής print_article.php Θα προωθηθείτε στα νέα ΝΕΑ. Αλλά με τους συνδέσμους print.php κανένα πρόβλημα. Ε, αντί να αλλάζω τη διεύθυνση του συνδέσμου με το χέρι το κάνει αυτόματα το tanealinkfixer.user.js

Είπαμε, πρώτα εγκατάσταση του Greasemonkey, κλείσιμο και άνοιγμα του Firefox, εγκατάσταση του script (αρκεί απλό κλικ και δεν χρειάζεται μετά άνοιγμα-κλείσιμο). Εφεξής σε οποιαδήποτε σελίδα υπάρχουν παλιοί σύνδεσμοι των ΝΕΩΝ της μορφής print_article.php θα γίνονται αυτόματα print.php

Έχω ένα κακό προαίσθημα πως δεν θα κρατήσει πολύ αυτή η τρύπα. Η βλακεία εκτός από ανίκητη είναι και αεικίνητη. Αλλά ήδη έχω στο μυαλό μου μπάκαπ πλαν :-)

Εννοείται (!) πως όλα αυτά αφορούν τον Mozilla Firefox. Γνωρίζω ότι ο Opera υποστηρίζει userscripts αλλά δεν έχω ασχοληθεί. Νομίζω πως υπάρχει κάποια "πλατφόρμα" για εκτέλεση userscripts και στον Internet Explorer. Αλλά επίσης δεν έχω ασχοληθεί. Αν γνωρίζετε σχετικά γράψτε.

Ακίνδυνο Κάστιν

2007-05-02T20:15:00.000+03:00

Αναζητώντας ο bfo το καστιν της επικείμενης 17N The Movie, ο/η vaal εξέφρασε έναν πόθο

Πάντως πολύ θα ήθελα να δω τον Καραμπελιά να ενσαρκώνεται απο εναν μεγάλο σταρ του χολιγουντ.

Ιμπόσιμπλ ιζ νάθιν, μετά το Γιούρο Του Θάουζαντ Φωρ. Ήδη μεγάλος σταρ του Χόλυγουντ έχει υποδυθεί τον Γιώργο Καραμπελιά. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα που σαν επιπλέον μπόνους δίνει πάτημα στις κατηγορίες (;!) περί νεορθοδοξίας (!!!).

Δεν είναι ωραίο τραγουδάκι;

Don't bogart that joint my friend

2007-05-01T15:47:00.000+03:00

Η Μαρία μπαζάρισε μια είδηση της Καθημερινής με τον άκρως ενδιαφέροντα τίτλο «Η χρήση κάνναβης μπορεί να οδηγήσει στη σχιζοφρένεια». Ο σύνδεσμος οδηγεί σε μια σελίδα "λευκή", κατά πάσα πιθανότητα επειδή η Κ απέσυρε την είδηση. Εννοείται πως έπρεπε να μάθω γιατί.

Το αποτέλεσμα της αναζήτησης για cannabis και schizophrenia στο Google News λιτό και αποκαλυπτικό.

Η ίδια είδηση με τίτλο Cannabis chemical curbs psychotic symptoms, study finds στον Γκάρντιαν

Most cannabis research focuses on tetrahydrocannabinol (THC), the active ingredient that produces the high. Recent studies have shown THC makes symptoms of schizophrenia worse and triggers the condition in a small proportion of users.

But the new research shows that another chemical, cannabidiol (CBD), has the opposite effect. "One possibility is that there are good guys and bad guys within cannabis," said Markus Leweke, of the University of Cologne. He and his team compared the effects of CBD and a leading anti-psychotic drug, Amisulpride, on 42 patients with schizophrenia. After four weeks the symptoms of both groups had improved, but those treated with CBD suffered fewer side-effects.

bogart: (slang verb) To keep something all for oneself, thus depriving anyone else of having any. A slang term derived from the last name of famous actor Humphrey Bogart because he often kept a cigarette in the corner of his mouth, seemingly never actually drawing on it or smoking it. Often used with weed or joints but can be applied to anything.

Από μικρές στα βάσανα

και κάτι χαρούμενο

και τέλος κάτι χαρουμενότερο

Ring Around the Moon

2007-04-29T17:08:00.000+03:00

Η μητέρα του παιδιού κάνει ένα μικρό έγκλημα σε μόλις τέσσερα δευτερόλεπτα.

Εξαιτίας του Κουκ (όχι το έγκλημα, η ανακάλυψη της μπάντας)

Διάκριση της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ

2007-04-28T10:40:00.000+03:00

Σε μια λιτή όσο και συγκινητική τελετή η Google επιβράβευσε το πνεύμα καινοτομίας που επέδειξε η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ με τον επανασχεδιασμό του δικτυακού τόπου της.

Συγκεκριμένα, ο δρ Έρικ Σμιντ παρέδωσε στον κ. Παντελή Καψή ένα χρυσό πέντε, που αντιπροσωπεύει το νέο PageRank της εφημερίδας.

Ο κ. Καψής ευχαρίστησε θερμά για την τιμή και εξήγησε, σύντομα αλλά περιεκτικά, τον τρόπο με τον οποίο επετεύχθει ο άθλος αυτός.

«Αχρηστέψαμε όλους τους υπάρχοντες συνδέσμους προς την εφημερίδα μας».

Ο διευθυντής των Νέων τόνισε ότι η επιτυχία αυτή, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν θα φέρει εφησυχασμό.

«Πιστεύω πως έχουμε τη δυνατότητα σύντομα να φτάσουμε σε PageRank τέσσερα», δήλωσε.

Ένα μεγάλο μπράβο στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (actually not)

2007-04-26T18:48:00.000+03:00

Η καλή εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ανακαίνισε τη δικτυακή της παρουσία. Αν και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ας πω ότι η νέα εμφάνιση μου αρέσει πολύ περισσότερο από την παλιά.

Αυτά ήταν τα καλά νέα και πολύ τα χάρηκα.

Τα κακά νέα είναι πως, απ' ότι φαίνεται και πάντως επί του παρόντος, πάνω στη φούρια της άλλαγης ξέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια.

Η διατήρηση των συνδέσμων.

Στο παλιό site οι σύνδεσμοι συναρμολογούνταν από τον αριθμό φύλλου, το τμήμα της εφημερίδας, τη σελίδα και έναν αύξοντα αριθμό. Μιας και στην ίδια σελίδα όπως είναι φυσικό δεν υπάρχει μόνο ένα άρθρο.

Στο νέο site οι σύνδεσμοι συναρμολογούνται από την ημερομηνία του φύλλου και ένα μοναδικό κωδικό για κάθε άρθρο.

Αποτέλεσμα, οι συνδεσμοι προς το παλιό site δεν δουλεύουν πλέον και επιστρέφουν error 404. Το τι θα σημάνει αυτό σχετικά με την αξιολόγηση των Νέων από τις μηχανές αναζήτησης θα το δούμε σε λίγα τέρμινα. Αλλά σκοτίστικα για το rank των Νεων. Αυτό που με κάνει έξω φρενών είναι η αδιαφορία για το ξήλωμα ενός ιστού πληροφοριών που έπλεξαν με τα χεράκια τους οι ανώνυμοι και ανώνυμες ιντερνετίστας (κατά το Σαντινίστας, Ζαπατίστας, κλπ).

Τόση καφρίλα στον ΔΟΛ;

Ελπίζω εγώ να κρίνω βιαστικά, οι άνθρωποι να έχουν ήδη έτοιμη τη λύση και απλά να τη δοκιμάζουν. Με url rewritting μπορούν να δουλεύουν νέοι και παλιοί ύνδεσμοι ταυτόχρονα. Πάντως είναι ζήτημα χρόνου, δεν ακριβώς πόσου αλλά λίγου, να αρχίσει η google να σβήνει τα άρθρα των Νέων από τις αποθηκευμένες σελίδες της.

Και πάλι μπράβο.

City On Fire

2007-04-24T15:31:00.000+03:00

Όταν τα Γεράκια και ο Τζώνυ Ρεντ πετούσαν πάνω από την Ηρωίδα Πολιτεία

In the largest sense, cities have become identified with the basis for national existence. As was the case in 1995, the Chechens will undoubtedly make another effort to retake Grozny, no matter how badly destroyed the city may have been from invading Russian armies. Paris, especially in the eyes of Parisians, is France, and on its fate rests the fate of the French nation.

In 1940, the fall of the capital signaled to French military leaders and most Frenchmen that the war against the Germans was over. Thus, British efforts to persuade the French government to abandon Metropolitan France and continue to wage the war from France's colonial empire fell on stony ground. Only an obscure French brigadier general by the name of Charles de Gaulle was willing to assume the mantle of continued resistance to the Germans outside of occupied France.

Thinking About Cities and War
by Williamson Murray, Marine Corps Gazette July 2000

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιστός

2007-04-23T20:15:00.000+03:00

υπότιτλος: The Old New Dizziness
ανθυπότιτλος: Comments on "The Interpreter"

Our conclusion, in brief, is that this is radically different from that displayed in the languages most studied by linguists. It is not just a matter of a restricted number of terms, or of a lack of grammatical marking, but of a system based not on countable units, but on social activity, kinship and ecological regularity, that does not permit conventional “time-reckoning”. This is all the more striking when seen against the fact that the Kawahib system for space and motion, which we have also analyzed, displays a high degree of complexity. Space and motion terms are often “recruited” by languages to organize time, but not, it seems, by Amondawa, and we would hypothesize the same to be the case for Pirahã, as well as other Amazonian languages and their speakers. This does not mean that speakers of such languages have no time awareness, or that they are unable to talk about events and activities occurring in time. But they do not talk about time, or frame relations between events in terms of a notion of time separate from the events and activities.

[...]

Everett had written that the Pirahã saw no point in, and therefore were unable to, engage in basic literacy practices such as practising the writing of alphabetical characters. During our visit, we provided young Pirahã men with the wherewithal to do this, and at their request instructed them in how to do it. They did so readily and with a high level of competence, and we have audio-video recordings of them doing so. This occurred only after extensive discussions amongst the community members about whether or not they wanted a school (we have recordings of these discussions too).

[...]

All human cultures are unique, even if we can discern common patterns holding across different groups, and even though they are all products of our common humanity. Still less do we wish to downplay the distinctiveness, carefully documented by Dan Everett, of the Pirahã language. But to view just one group as the epitome of an exotic “otherness” is to fail to do justice to all the dimensions of the variation which still, today, can be encountered in the languages and cultures of the world.

[...]

Our research on Amondawa conceptualizations of time leads us to the speculative conclusion that the absence -- as true of this Kawahib group as for the Pirahã -- of a cultural norm of accumulation (of food, seeds, money and goods in general) is related to the Amondawa notion of time as embedded in activity, kinship and seasonality.

[...]

Whether or not we choose to call them “creation myths”, the Amondawa have narratives which both relate them to other groups and lend their own community a history and an identity. These narratives link the present day Amondawa to a time before “contact”, and in turn to the narratives that were told in those times. Everett maintains that such narratives simply do not exist for the Pirahã, but it may be that, in focussing on language structure, he has not “heard” the narratives; or that, faced with the competing narratives of Christianity, the Pirahã have chosen not to recount their own narratives to him. The Pirahã, it seems, both from Everett’s account and from our own observations, place little value on artefacts, or on the cultural transmission of the making of artefacts. Their material culture is, indeed, of an extreme simplicity. Yet the Pirahã could not survive without reproducing their culture.

Καθώς πρόσέθετα έμφαση έκανα ηλίθιες γκριμάτσες χαμόγελου. Αγνοώ γιατί.

Είμαι ζωντανός, δεν είμαι νεκρός όπως ισχυρίζονται Αυτοί

2007-04-23T19:45:00.000+03:00

Λαέ, γνωστή είναι η φωνή που ακούς

(μέσω Language Log)

The unspeakable in full pursuit of the uneatable

2007-04-21T00:36:00.000+03:00

Ήθελα να γράψω κάτι για την μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στην deviousdiva. Σκεφτόμουν να επιχειρήσω μια αναλογία που νομίζω πως ταιριάζει γενικά στις περιπτώσεις αυτές. Αναλογία με το κυνήγι της αλεπούς. Από την άλλη δεν γνωρίζω τι έχει προηγηθεί. Και είμαι και τεμπέλης.

Από τη δύσκολη θέση με έβγαλε το σχόλιο με την υπογραφή Doogie Howzer.

Μη φοβάσαι, της λέει, για διασκέδαση σε κυνηγάμε. Έτσι κι αλλιώς το κρεάς σου δεν τρώγεται.

Κι έτσι βγήκε ο τίτλος και ολοκληρώθηκε το επιούσιο ποστ. Ακόμη μία φορά.

Don't Take Your Guns to Town

2007-04-19T21:15:00.000+03:00

Μια ζεστή καρδιά του Κουκουζέλη, που επέστρεψε κινητότερος, με είχε λοξοδρομήσει στον προδομένο. Θυμόμουν την ταινία (Tom Berenger (μη του) named Betrayed as his (εντ ουάν οβ μάιν του) favourite film, shrugging off any media criticism with the retort "It was exactly what it was meant to be") και από ποιό πραγματικό περιστατικό εκκινούσε. Αγνοούσα όμως εντελώς τον Άρη Ζαβάρα.

During the trial, it was revealed that after receiving death threats from The Order, Berg (a gun control proponent) unsucessfully applied for a handgun permit with Denver Police Chief Ari Zavaras less than a year before his death. [1]

Ο σύνδεσμος από το άρθρο της Γουικιπαίδειας οδηγεί σε μια ανάλυση των Dave Kopel και Clayton Cramer, The New Wave of Concealed Handgun Permit Laws, στο Independence Institute. Ένα γκούγκλισμα για τον Ζαβάρα φέρνει και το Fighting Back: Crime, Self-Defense, and the Right to Carry a Handgun, του Jeffrey Snyder στο Cato Institute.

Αυτοί οι φιλελεύθεροι είναι ειλικρινά πρόθυμοι να πουλήσουν το σκοινί που θα τους κρεμάσει. Αρκεί οι αγοραστές να προσέλθουν κατά μόνας.

Αλλάζουμε κλίμα

Contrary to popular myth, the Black Panther Party did not come out of their clubs and homes in the black communities of Oakland, California with their guns a-blazing. In fact, their first actions involved working with church and neighborhood groups to get a traffic light at an intersection near a school in East Oakland after a series of traffic fatalities involving young children and suburban Californians speeding through the neighborhood on their way home from work. The Oakland city government had consistently ignored the requests of these very same church and neighborhood groups for years, telling them that while that intersection was on their list, it would be a while before the city could afford to install a traffic light. The Panthers disagreed with that assessment and took direct action. They began directing traffic, stopping cars so that children and their parents could cross the street. At first the Oakland Police Department (OPD) attempted to shut down the traffic control operation, but when many church members and leaders joined in with the Panthers and their supporters, the OPD backed off. Soon afterwards, the city installed a traffic light at the intersection.

After they began observing Oakland police by following them around as they performed their duties the Party began to incur the cops' wrath. It was because the Panthers carried loaded guns during their observations that the California State Legislature outlawed that practice in California. The sight of Black men with loaded guns was too much for the fearful white culture. In April 1968, one of the first members of the Panthers was killed by Oakland police. Sixteen year old Bobby Hutton was shot down in a confrontation that also saw the arrest of Eldridge Cleaver, who had joined the party after his release from prison in 1967.
The Black Panthers Revisited, By RON JACOBS

Εξουσία ενωμένη ποτέ νικημένη

2007-04-17T12:23:00.000+03:00

Σοβαρό δικονομικό πρόβλημα με τις καταθέσεις των υπόπτων. Λέει.

Οι εισαγγελείς ρίχνουν το φταίξιμο στους αστυνομικούς και τούμπαλιν. Λέει.

Ο διχασμός ποτέ δεν ωφέλησε τον τόπο.

Ας θυμηθούμε το θερινό έπος της δικονομίας το 2002. Όταν ενωμένες, εισαγγελία και αστυνομία, έδειξαν στον κόσμο τι πάει να πει δικονομία.

Η Άλλη Ρωσία και η άλλη προπαγάνδα

2007-04-16T21:38:00.000+03:00

Πριν λίγο ανακοινώθηκε πως το φίλο και σύμμαχο Ουζμπεκιστάν κλείνει το γραφείο του Human Rights Watch.

Άλλα νέα. Ο Anonymous Thinker επικρίνει τον δημοσιογράφο Δημήτρη Λιάρο για την παρουσίαση της συγκέντρωσης στην πλατεία Πούσκιν της Μόσχας. Παραθέτω το ... εχμ, παράθεμα του A.T.

μία πορεία αναρχικών, ακροδεξιών, μπολσεβίκων (sic, μόνο νεοναζί δεν ανάφερε) που έγινε σύλληψη του Γίουρι Κασπάρωφ (περιττό να πω για το ποιος είναι) ενώ μέρος πήρε και ο πρώην πρωθυπουργός της Ρωσίας. Από την άλλη, ισχυρίζεται για αντιπορεία χιλιάδων Ρώσων που ήταν ‘υπερ της σταθερότητας στην Ρωσία’

Και σ' αυτό αντιπαραθέτει την είδηση όπως έχει στο bbc:

The protesters, allied under the Other Russia coalition, say President Vladimir Putin is stifling democracy. Former chess champion Garry Kasparov was among 170 people arrested during the march in Moscow. Mr Kasparov was freed several hours later after being fined $40 (£20) for public order offences. Several participants in the St Petersburg rally were detained on arrival in the city, including the leader of the Pora youth movement Andrey Sidelnikov and rally organiser Olga Kurnosova.

Να τριτώσω το κακό των παραθεμάτων με ένα από σχετικό ποστ του Μαρκ Μακίνον:

The first to choose April 14 for a demonstration was The Other Russia, the opposition umbrella group that includes everyone from former prime minister Mikhail Kasyanov and chess grandmaster-turned-politician Garry Kasparov to the National Bolshevik Party. Organizers expect to draw about 5,000 people, from democrats influenced by Ukraine's Orange Revolution to Bolshevik skinheads, all under the catch-all banner of "those who do not agree" (with Putin and Putinism).

Since The Other Russia declared its intention to march on April 14, the pro-Kremlin Young Guard - as well as the ultranationalist Movement Against Illegal Immigration and the likeminded Congress of Russian Communities - have all announced they would rally on Pushkin Square the same day with the intent of disrupting The Other Russia protest.

Η έμφαση δική μου.

Λοιπόν, ποιος κάνει προπαγάνδα ή έστω δίνει ελλιπή πληροφόρηση;

Τέλος πάντων, αυτό είναι δευτερεύον. Το μείζον είναι ότι στο "συνασπισμό" (τουρλουμπούκι είναι ένας πιο ακριβής ορισμός νομίζω) μετέχει αυτό το National Bolshevik Party. Που μπροστά του ο Καρατζαφέρης μοιάζει εξτρεμιστής της ΦιΣ.

Για να σχηματίσει κανείς γνώμη, καλύτερα κι από τα άρθρα της Γουικιπαίδειας για το κόμμα και τον αρχηγό, αρκεί μια ματιά στη σελίδα με τις κοπέλες (;!) του κόμματος.

Προς θεού, μη σχηματίσετε λάθος εντυπώσεις, αυτές είναι οι σεμνές πόζες.

Τώρα λοιπόν "εμείς" πρέπει να θυμώσουμε και να κλάψουμε και να αντιδράσουμε, χωρίς διάκριση, που ο κακός Πούτιν δέρνει στους δρόμους την καλή Άλλη Ρωσία;

Άκυρο το ερώτημα. Υπάρχουν "φωτεινές" προοπτικές, με εξασφαλισμένη χορηγία, για το κοντινό μέλλον.

Ο φυγάς απ' τη Περσία δεν έφτασε στην Κορινθία

2007-04-15T23:24:00.000+03:00

Με την κουβέντα που έγινε για τους 300 (την ταινία, το κόμικ και την ιστορία) παρατήρησα πως ακόμα και μεταξύ διαμαετρικά αντίθετων απόψεων υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής. Η συμφωνία πως η έκβαση των ελληνοπερσικών αναμετρήσεων ήταν κρίσιμη για τον λεγόμενο (χα) πολιτισμό της Δύσης. Αν επικρατούσαν οι Πέρσες είτε δεν θα συνέβαινε ποτέ είτε θα καθυστερούσε δραματικά η ανατολή της Δύσης (δεν μπορώ να αντισταθώ σε ένα χαζό λογοπαίγνιο).

Μπορεί κανείς να αποτιμήσει θετικά η αρνητικά τόσο τον ελληνικό όσο και τον περσικό πολιτισμό. Αλλά νομίζω δεν αμφισβητείται πως ανεξαρτήτως προτιμήσεων τον 5ο αιώνα π.Χ. συγκρούστηκαν, μεταξύ άλλων, και δύο διαφορετικές κοσμοαντιλήψεις.

Μια ας πούμε ριζική ανάγνωση, που ενισχύει και την κρισιμότητα, θέλει τις κοσμοαντιλήψεις αυτές ασύμβατες μεταξύ τους. Δηλαδή, λέω εγώ, αν επικρατούσαν οι Πέρσες θα ήταν αδύνατη μια όσμωση, όπως συνέβη με τους Ρωμαίους. Πως να γίνει άλλωστε, λένε οι αυτοί, αφού από τη μια έχουμε πόλεις-κράτη με ελεύθερα άτομα, κι από την άλλη τον δεσπότη με το κοπάδι του.

Δεν έζησα τότε, κι έτσι δεν ξέρω η ζωή στην Περσία της εποχής πόσο χειρότερη ήταν απ' ότι στην Ελλάδα. Ωστόσο θυμάμαι από την ιστορία του σχολείου αρκετούς Έλληνες που είτε για να σώσουν τη ζωή τους, είτε για προσφορά υπηρεσιών με το (συνήθως καλά ξηγημένο) αζημίωτο, έζησαν στην κοιλιά του κτήνους, στην Ασία.

Ιππίας, Θεμιστοκλής, Αλκιβιάδης, Δημάρατος, νομίζω πως όποιος ψάξει μεθοδικά θα βρει αρκετούς για να φτιάξει εντεκάδα. Εννοώ πρώτη, αναπληρωματική και ακαδημία ταλέντων. Δεν εκπλήσσομαι, τόσο η επιβίωση (και ο εγωισμός) όσο και το κέρδος (και ο εγωισμός) είναι ισχυρά κίνητρα.

Όμως, αν αντικειμενικά η μεν Ελλάδα-Δύση ήταν μούρλια η δε Περσία-Ανατολή χάλια, δεν θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιος Πέρσης πρίγκηπας ή στρατηγός ή διευθυντής υπουργείου που να αυτομόλησε στην Αθήνα ή τη Σπάρτη; Ή όπου αλλού στον ελεύθερο κόσμο τράβαγε η ψυχή του.

Από την ιστορία του σχολείου δεν θυμάμαι κάποια τέτοια περίπτωση. Καμμιά βοήθεια;

Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, αλλά μην ξεχνάτε τα ονόματά τους

2007-04-14T02:05:00.000+03:00

Προχθές είδα στο buzz μέσω του funel ένα ποστ του (της;) Liti Kjersti για τη δίωξη ενός Ρώσσου. Αιτία το σχόλιο που άφησε στο μπλογκ ενός δημοσιογράφου. Καυτηριάζοντας την έφοδο της αστυνομίας στα γραφεία μιας εφημερίδας, έγραψε ότι δεν θα ήταν άσχημο να καίγανε κάθε τόσο μερικούς αστυνομικούς, τους χειρότερους, στις πλατείες.

Μόλις το διάβασα έψαξα να βρω σχετικές πληροφορίες στα αγγλικά, χωρίς αποτέλεσμα. Σήμερα που κοίταξα πάλι βρήκα κάποια λιγοστά πράγματα.

Για παράδειγμα, ένα άρθρο του France 24 που είναι αναπαραγωγή του Γαλλικού πρακτορείου, που αναπαράγει την εφημερίδα Kommersant. Σύμφωνα λοιπόν με την τελευταία το επίμαχο σχόλιο περιείχε την πρόταση τελετουργικής καύσης έξι αστυνομικών σε κάθε πόλη. Μάλιστα δις, μια το μεσημέρι και μια τα μεσάνυχτα.

Ως εδώ μου φαίνεται απλό. Κάποιος έγραψε μια ακραία μαλακία, εν είδει σαρκασμού, μάλλον αγνοώντας την απαίσια μυρωδιά του καμμένου κρέατος. Και τον τυλίξανε σε μια κόλλα χαρτί.

Το πράγμα αρχίζει και στραβώνει κάπως στην λεπτομέρεια που, κατα την εφημερίδα πάντα, ο σχολιογράφος έκρινε σκόπιμο να δώσει σχετικά με τα ντεσού της καύσης.

Οι αστυνομικοί, υποτίθεται πως έγραψε, να καίγονται σε φούρνους όπως αυτοί του Άουσβιτς.

Ρωσικά δεν ξέρω. Στην εφημερίδα έχουν μια φωτογραφία από κάτι που φαινεται σαν εκτύπωση του μπλογκ με το σχόλιο. Δηλαδή πιάσε τ' αυγό και κούρευτο, όσον αφορά τη γνησιότητα. Σε σχετικό άρθρο του CNews δεν γίνονται συγκεκριμένες αναφορές στο περιεχόμενο, απλά το σχόλιο χαρακτηρίζεται "rather unfriendly on police representatives".

Δεν έχω πρόβλημα να υπερασπιστώ κάποιον που ίσως αποδειχτεί νεοναζί.

Αγαπάτε τους εχθρούς υμών.

Αλλά θα ήθελα να γνωρίζω αν πρέπει να σημειώσω το όνομά του.

Spice like ash

2007-04-12T21:00:00.000+03:00

Άκουσα, στην εκπομπή της Γιάννας Παπαδάκου στο ραδιόφωνο του Σκάι, την είδηση που δημοσίευσε η Χααρέτζ. Ο Βάλτερ Ράουφ, αξιωματικός των Ες-Ες άμεσα υπεύθυνος για την εξόντωση χιλιάδων εβραίων, κατά τα φαινόμενα είχε εξαγοράσει μια ισόβια "ασυλία" δίνοντας στη Μοσσάντ πληροφορίες για τη Συρία. Πληροφορίες που κατείχε με την ιδιότητα του στρατιωτικού συμβούλου.

Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. One at a time please. Γνωστά αυτά, από αρχαιοτάτων χρόνων.

Όμως άλλο είναι το θέμα μου, όπως δηλώνει και ο πολύσημος τίτλος. Όχι, δεν πρόκειται να γράψω τη δικιά μου γνώμη, έτσι για αλλαγή.

Λοιπόν αυτό το ωραίο επεισόδιο μου ξαναθύμισε την υπόθεση Κάστνερ. Που κανονικά τη θυμάμαι μόνο όταν διαβάζω ιερεμιάδες για τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Πρόκειται για μια άκρως θλιβερή ιστορία. Με κίνητρα, σκοπούς, μέσα και πράξεις αποκλειστικά σε τόνους του γκρίζου και πολλά, πάρα πολλά, πουά τρέλλας. Ίσως οι μόνοι χωρίς πουά να ήταν οι δολοφόνοι του Κάστνερ.

Τροφή για σκέψη

Judging Evil in the Trial of Kastner, της Leora Bilsky
υποσημείωση 59: Attorney General v. Gruenvald, 195–206. "The release [from prison] of this courageous, strong-willed, and rebellious young woman . . . would have been harmful to Kastner's interests and contradict his collaboration with the Nazis. Hannah Senesh never surrendered to pressures of others and did not give up her mission" (205). Note that the contrast between heroism (Senesh) and betrayal (Kastner) acquires here a gendered structure, implying that an Israeli Woman is morally superior to a Diaspora Man.
A Man Lost in the Gray Zone, του David Luban
Αν είναι δυνατόν να διαβάσουμε κάποιον που στη δεύτερη κιόλας παράγραφο γράφει «I still find myself unable to answer the two basic questions, Who is Kastner? and How shall we judge what he did?». Φίλε, εμείς σε πληρώνουμε για να μας πεις, από εδώ είναι οι καλοί και αθώοι κι από εκεί οι κακοί και ένοχοι. Αν θέλαμε γκρίζα θα διαβάζαμε μπλογκ.
Υποσημείωση 36: Why did Kastner help Becher? His accusers intimated that it was to buy Becher's silence, while Segev quotes a friend of Kastner's who believed that Kastner wanted to experience one more time the power over life and death. See Segev, The Seventh Million, 268. Bauer believes that Kastner simply thought Becher deserved help because he had helped to save lives. See Bauer, Jews for Sale? 250. I suspect Kastner had to believe that Becher was a worthy partner in order to believe that he himself played an honorable role working with him.
Language, Judgment, and the Holocaust, του Lawrence Douglas
«At first blush, Bilsky's study of the Kastner trial seems to support critiques of both literature's and law's ability to represent traumatic history. Halevi's insistence on translating the tragic choices confronted by Kastner into the formal idiom of the law of contract seems like a grotesque act of reductionism, a crude example of law's fetishization of form over content, a dramatic example of the failure of the legal mind to comprehend a world of duress, coercion, and moral ambiguity.». Κάτι μου θυμίζει αυτό αλλά δεν θυμάμαι τι διότι επικρατεί ένας συνωστισμός σκέψεων στο μυαλό μου.
Judging and Understanding, απάντηση της Bilsky στα σχόλια των δύο προηγούμενων

Μπόνους, η υποσημείωση 26 του Asher Maoz στο Law and History—A Need for Demarcation
"The controversial paragraph does not reflect historical truth. It has no historical foundation whatsoever. It is not true." Nevertheless, stated Barak, "a democratic society which loves freedom does not make its protection of expression and art contingent on them reflecting the truth.... A democratic society does not protect a legend by harming freedom of expression and art. The legend must stem from the free exchange of opinions and views. It must not be a result of governmental restrictions on freedom of expression and art. Hannah Senesh's legend will exist and flourish thanks to the freedom of the truth, not following the silencing of the untruth." Barak quoted another president of the Supreme Court, Justice Moshe Landau, who stated: "The distortion of historical facts does not justify the disqualification, because its creators could argue that there is no single historical truth; rather each historian has his own truth. And, anyway, since when does untruth disqualify a movie or a play from being screened or performed in a state which guarantees freedom of expression to the citizen";

Η έμφαση στην τέχνη δική μου

Και σαν όλα αυτά να μην ήταν αρκετά ασαφή φτάνουμε και στην ισραηλινή κουλτούρα του μαρτυρίου.

Τέλος, όπως συνηθίζεται, το καλύτερο: Historical Adjudication: Courts of Law, Commissions of Inquiry, and "Historical Truth".

Συμπέρασμα; Η ιστορία είναι spice like ash. Μυρωδιά μπαχαρικού, γεύση στάχτης.

Κάτι πρέπει να κάνω

2007-04-09T21:29:00.000+03:00

Μ' αυτή την παρόρμηση να γκουγκλίζω ανάλογα με τα κέφια του καθεμιανού και της καθεμιανής.

Τα του χάκερος τω χάκερι

2007-04-08T23:57:00.000+03:00

Άκουσα στα νέα της τηλεόρασης, δεν θυμάμαι ποιο κανάλι, πως ο τούρκος "χάκερ" που πέρασε ένα χέρι τη Νέα Δημοκρατία είναι ο ίδιος που έκανε καινούρια και την ΕΠΟ. Την επαύριο του ιστορικού πλέον 1-4. Υπήρχε κι ένα υπονοούμενο ότι οι μέρες του είναι μετρημένες. Αν κάνει μόνο τέτοιες σκανταλιές, χλωμό μου φαίνεται. Αν όμως έχει και κανένα aggregator, τότε ... φιλαράκο την έκανες από κούπες.

Τέλος πάντων. Επειδή τα παιδιά ό,τι κάνουν το κάνουν για το χειροκρότημα, μην τους παίρνουμε τη μπουκιά της υστεροφημίας μέσα από το στόμα.

Την ΕΠΟ την έχει πιστωθεί ο ReaLWarrioR

Τη ΝΔ η KingHackTeam, αν και την ώρα που γράφω εκκρεμεί ακόμη.

8 Απριλίου 2007
ΟΠΑΔΕI

Οργάνωση για την Προάσπιση της Ακρίβειας και της Δεοντολογίας στα Ελληνικά Idernets

Πως να κρυφτείς απ' τους γονείς

2007-04-08T12:27:00.000+03:00

έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα

A young student, whom I will call "Billy", returned from school the day of the earthquake (which struck in mid-morning).

Billy: "Hi, Mom. I'm home."
Mom: "Hi, Billy. How was school today?"
Billy: (trying to sound nonchalant) "Nothing much."
Mom: "What about the earthquake?"
Billy: (surprised) "Who told you about the earthquake?!"

Αφιερωμένο στις φωτεινές παντογνώστριες μαμάδες. Ξεκινούν από κάτι αθώο, ένα σεισμό. Και μετά ο κατήφορος δεν έχει σταματημό. Ως και στα βήματα φτάνουν να κλέβουν.

Από τα σχόλια

My 3-year old daughter's quote from the same earthquake - "Mommy, tell Daddy to tell God to stop shaking the house!"

The management chain is clear in the mind of a 3-year old.

και

It sounds like the 3 year old knows that "daddy" is higher on the chain than "mommy" (somethings mixed up there... ;) ) and that "god" is higher than "daddy", so she makes the connection. It doesn't sound like doctrine, I doubt John has said that only he can speak to God, the child just made the incorrect connection (such things happen in neural networks)

If we want the management chain correctly, though, it should be "Mommy, tell Daddy to tell the preacher to tell the archbishop to tell the pope to tell an angel to tell and archangel to tell a principality to tell a domination to tell a seraphim to tell God to stop shaking our house." There's an order to these things, you know. ;)

Αναστάσιμος Ύμνος

2007-04-07T12:44:00.000+03:00

Από την υμνογραφική παράδοση της νοτιοδυτικής λεκάνης του Ειρηνικού. Έτσι, για αλλαγή.

Καλή Ανάσταση σε όλους. Και ιδιαιτέρως στον Χρήστο.

Technically speaking, he did drop a dime on [censored]

2007-04-06T19:00:00.000+03:00

Διάβαζα για ένα δικηγόρο που έχει πάει τη Google στα δικαστήρια. Η αντιδικία αφορά τα διαφημιστικό πρόγραμμα AdWords και το ~~βασικό~~ μοναδικό επιχείρημα του δικηγόρου ήταν ότι αποδέχθηκε τους όρους χωρίς να τους διαβάσει.

Εντάξει, όπου γης και δικομανής. Επιπλέον δικομανής δικηγόρος είναι μάστιγα του θεού. Όμως σ' ένα σημείο ο Eric Goldman γράφει «the lawyer representing himself got his clock cleaned by the court». Δεν την έχω ξαναπετύχει την έκφραση. Μου άρεσε αλλά δεν ήμουν σιγουρος ότι το νόημά της, όπως το αντιλαμβανόμουνα από τα συμφραζόμενα, ήταν κάτι σαν "τού βαλε τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι". Άλλωστε το να καθαρίζεις το ρολόι κάποιου δείχνει μάλλον σχέση υπηρέτη ή υπάλληλου. Σαν να του κρατάς την τσάντα ή το πλατό, ας πούμε.

Γκούγκλισα λοιπόν και βρήκα το άρθρο Clean your clock, and the long war του William Safire. Εκεί λοιπόν ανιχνεύει τη χρήση της έκφρασης στο 1908 και θέτει ένα ερώτημα:

Why does Old Slang stay with us long after the basis for the metaphor has staggered off into the mists of meaning?

το οποίο μου θύμισε μια ανάλογη κουβέντα προ ετών σχετικά με το σίδερο που κολλάει στη βράση. Μετά ο Safire εξηγεί τι σημαίνει drop a dime (διάβασε το έρθρο ντε), αναρωτιέται πόσοι κάτω των 40 το γνωρίζουν. Μάλλον αρκετοί, συμπεραίνει, because there it is in last week's Time about a dime-dropper who got his clock cleaned by history.

Υπερτέλεια σύνθεση.

(αν δεν λογόκρινα τον τίτλο θα χαλούσε η έκπληξη)

Από την καθημάς Δύση, ο ύμνος της ημέρας

2007-04-05T12:28:00.000+03:00

The Peacock Saga

2007-04-04T21:40:00.000+03:00

Όχι πως ήταν έυκολο να προσπεράσω κοτζάμ κουρούνα.

Αλλά κάτι, κάτι άλλο, μου φαινόταν παράταιρο στο άρθρο της Αμάντας Μιχαλοπούλου. Πήγα στο Google News και αναζήτησα άρθρα against blogs. Στα πρόσφατα έμαθα πως η διαβολική Άννα Γουίντουρ βρίσκει κακόηχη τη λέξη μπλογκ. Στα παλαιότερα βρήκα κάτι πιο προκλητικό, Journalism's fear and loathing of blogs. Ενδιαφέρον, αλλά όχι ακριβώς αυτό που ζητούσα. Επιπλέον είναι του 2005.

Όμως στα πρόσφατα, εκτός από τα ευαίσθητα αυτιά της Γουίντουρ, βρήκα και το ερώτημα Are blogs the media’s parasite? Τώρα δεν εμφανίζεται στα αποτελέσματα του Google News, δεν ξέρω γιατί. Από εκεί οδηγήθηκα στον Robert Niles που είναι αυτός που θέτει το ερώτημα στο Online Journalism Review στις 2 Μαρτίου. Λίγο ψάξιμο παραπάνω και βρίσκουμε στον Guardian της 15ης Μαρτίου τον Nicholas Carr να εμπλουτίζει με "αναπάντεχο" τρόπο το σχόλιο του Niles. Τα εισαγωγικά τα βάζω γιατί συμβαίνει να με εκφράζει σχεδόν εντελώς.

Γνωρίζοντας πλέον ότι ψάχνω για τα μπλογκ ως παρασιτικό Μέσο έφτασα στους Techno Greeks (;!). Εδώ μάλιστα, έχει απ' όλα. Και παρασιτισμό, και επανάσταση άφθονη, και επιφύλαξη μπόλικη. Και δικαιολογημένη νομίζω, άλλωστε είναι γραμμένο το 2000.

Α, έχει και αναφορά στο Interface Culture, εκδοθέν το 1997, του Steven Johnson. Ποιός άλλος αναφέρεται σε βιβλίο του Johnson; O Carr του Guardian, στο The Ghost Map!

Ίσως για την Α. Μιχαλοπούλου να είναι χρήσιμή η παρατήρηση του Carr, μετά την επισήμανση μιας αναλογίας από το βιβλίο του Johnson.

It's worth remembering that, in a literary context, another word for "parasitic" is "critical". Blogging is, at its essence, a critical form, a means of recycling other writings to ensure that every molecule of sense, whether real or imagined, is distilled and consumed.

Και για όσους δεν σηκώνουν κριτική μύγα στο μπλογκοσπαθί τους, ίσως να είναι η χρήσιμη η παρατήρηση του Carl Malamud στους Techno Greeks

Johnson goes on to explain that although parasitic media seems a little out of place in the analog world of television, they do serve an important role in the digital realm as the sheer volume of information becomes overwhelming and increasingly difficult for individuals to navigate. We have absolutely no argument with Johnson on this point, nor seemingly do others who have embraced the concept of weblogs as filters. The idea that a series of daily links provides a personal filter, "an antidote to mass media," is certainly a valid one. But, these personal filters are only worth the time that are put into them. All media reflects a personal bias and personal media is no different.

Για την Κουρούνα δεν υπάρχει τίποτα χρήσιμο πουθενά. Είναι καταδικασμένη να μείνει ένα μινιμαλιστικό παγώνι.

update: διόρθωσα μια εκ παραδρομής αντιμετάθεση ονομάτων

Kourouna's shameless transgression

2007-04-04T15:40:00.001+03:00

Citizen photo journalism στα καλύτερά του

Ο φακός συλλαμβάνει γνωστή μπλόγκερ ακριβώς τη στιγμή που παραβιάζει τα προαιώνια σύνορα μπλογκιν και λογοτεχνίας.

Θα ακολουθήσει τηλεγράφημα με θύματα και ζημίες.

(σε δεύτερο πλάνο, αριστερά, διακρίνεται και η εμβρόντητη συνοριοφύλακας Αμάντα Μιχαλοπούλου)

Critical error encountered, make a choice to continue

2007-04-01T13:21:00.000+03:00

- Παίχτης στο πολιτικό σκηνικό είναι και ο Χριστόδουλος. Τι θα λέγατε σ' όσους ταυτίζουν τις απόψεις σας με τις δικές του;

«Ν' ανησυχήσουν για τη λειτουργία της κριτικής και συγκριτικής τους ικανότητας».

Το διάβασα, και δεν το φχαριστήθηκα αρκετά, οπότε είπα να το γράψω κιόλας.

Και επειδή ίσως γίνει αντικείμενο χλεύης εκείνο το

Η συνέντευξη που ακολουθεί πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την επιθυμία του καθηγητή: γραπτώς, με ανταλλαγή «τηλεομοιοτυπιών».

remember Knuth

No criticism please, we 're bloggers

2007-03-30T22:36:00.001+03:00

Προσπαθώ αλλά δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι το πρόβλημα με την κριτική του Ν. Ζαχαριάδη «Γιατί κανείς δεν τολμάει να παραδεχτεί ότι τα πιο πολλά blogs είναι τελείως βαρετά;». Ισχυρίζεται κάτι το εξωφρενικό;

Τα πιο πολλά μπλογκ είναι τελείως βαρετά. Συμφωνώ απολύτως.

Συγκεκριμένα, ας πούμε ότι τα πιο πολλά είναι το 95% και ότι (κάπως, αλλά όχι εντελώς, αυθαίρετα) το σύνολο των μπλογκ είναι εξήντα εκατομμύρια.

Άρα υπάρχουν τρία εκατομμύρια μπλογκ που δεν είναι τελείως βαρετά. Αν από αυτά πάλι υποθέσουμε ότι τα πιο πολλά (guess how many, 95%) δεν είναι αρκούντως ενδιαφέροντα, τότε έχουμε εκατόν πενήντα χιλιάδες μπλογκ που είναι αρκετά ενδιαφέροντα. Κι επειδή κι από αυτά τα πιο πολλά δεν θα είναι πολύ ενδιαφέροντα, καταλήγω πως κάπου εκεί έξω υπάρχουν εφτάμισι χιλιάδες πολύ ενδιαφέροντα μπλογκ.

(your mileage shall vary, but the average won't)

Όσο κι αν πολλαπλασίασα τις ημέρες της εβδομάδας με τις ώρες της ημέρας, κι αυτό με τα λεπτά της ώρας, το γινόμενο ήταν απελπσιστικά ίδιο όλες τις φορές. Δεκα χιλιάδες λεπτα την εβδομάδα. Για εφτάμισι χιλιάδες πολύ ενδιαφέροντα μπλογκ, που με καμία πρόβλεψη δεν θα παραμείνουν τόσο λίγα.

Δόξα τω θεώ, τα πιο πολλά μπλογκ είναι, και ελπίζω να παραμείνουν εσαεί, τελείως βαρετά.

When the going gets tough, οι τριακόσιοι γίνονται μύριοι

2007-03-30T01:45:00.000+03:00

While dilettantes believe the attack is the most difficult military art, most soldiers know better. Carrying out a successful retreat is usually far harder.

One of history's most successful retreats, and certainly its most famous, is the "Retreat of the 10,000." In 401 B.C., 10,000 Greek hoplites hired themselves out as mercenaries to a Persian prince, Cyrus the Younger, who was making a grab for the Peacock Throne. Inconveniently, after the Greeks were deep in Persia, Cyrus was killed. The hoplites' leader, Xenophon, the first gentleman of war, led his men on an epic retreat through Kurdish country to the coast and home. Surprisingly, most of them made it. Safely back in Athens, Xenophon wrote up his army's story, cleverly titling it the Anabasis, which means the advance. It was not the last retreat so labeled.

Μετά ο Ουίλιαμ δίνει συμβουλές για την Operation Anabasis. Σύντομα και στο box office εύχομαι.

ακίνδυνο τραγουδάκι, όχι αυτό που περιμένεις

Η προδοσία των διανοούμενων, the prequel

2007-03-28T17:42:00.001+03:00

Ξέρω ότι λέω πολύ βαρειές κουβέντες. Ήταν όμως και αναπόφευκτο. Γιατί, διαφορετικά, τι θα ερχόμουν να κάνω εδώ; Εγώ, σας παρουσιάζω -σε μια στιγμή δίκαιης ευφορίας των Αριστερών- αυτό που για μένα είναι ο μεγαλύτερος και χειρότερος κίνδυνος που απειλεί ιδιαίτερα εμάς, τούς διανοούμενους, στο κοντινό μέλλον. Μια νέα «προδοσία παπάδων» μια νέα παραδοχή μια νέα προσχώρηση, μια νέα υποχώρηση στο τετελεσμένο γεγονός, ένα νέο καθεστώς έστω και αν είναι μόνο σα νέα κουλτούρα και νέα ποιότητα ζωής.
Σας επαναλαμβάνω τα όσα έλεγα στο τέλος τής πέμπτης παραγράφου: ο καταναλωτισμός μπορεί να κάνη αναλλοίωτες τις νέες κοινωνικές σχέσεις πού θα εκφράζονται από το νέο τρόπο παραγωγής «δημιουργώντας σαν πλαίσιο τής νέας ηδονιστικής ιδεολογίας ένα πλαίσιο ψεύτικης ανοχής και ψεύτικου λαϊκισμού, ψεύτικης πραγμάτωσης, δηλαδή, πολιτικών δικαιωμάτων».
Η μάζα όμως των διανοουμένων που με την μαρξιστικοποίηση άλλαξε τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα και τον έκανε προοδευτικό κώδικα ή κομφορμισμό τής Αριστεράς, δεν κάνει άλλο από το να παίζη το παιχνίδι της εξουσίας: όσο περισσότερο ένας προοδευτικός διανοούμενος πιστεύει φανατικά στην αγαθότητα τής συμβολής του στην πραγμάτωση των πολιτικών δικαιωμάτων, τόσο περισσότερο, ουσιαστικά, δέχεται. τον σοσιαλδημοκρατικό ρόλο πού η εξουσία επιβάλλει, καταργώντας με την ψεύτικη πραγμάτωση, των πολιτικών δικαιωμάτων κάθε τι το πραγματικά διαφορετικό. Μια τέτοια εξουσία λοιπόν προσλαμβάνει ούσιαστικά τούς προοδευτικούς διανοούμενους και τούς αναθέτει τον ρόλο των κληρικών της. Έτσι, οι διανοούμενοι αυτοί χάρισαν σ' αυτή την αόρατη εξουσία μιαν αόρατη προσχώρηση, τσεπώνοντας μιαν αόρατη ταυτότητα.
Πιστεύω πάντως ότι σεις δεν θα πρέπει να κάνετε τίποτε άλλο από το να συνεχίσετε να είστε αυτό πού είστε. Πράγμα πού σημαίνει: να είστε αδιάκοπα αγνώριστοι. Να ξεχάσετε αμέσως τις μεγάλες επιτυχίες και να συνεχίσετε ατάραχοι και με επιμονή και αιώνια αντίθεση, να ζητάτε, να θέλετε να ταυτίζεστε με το διαφορετικό: να προκαλείτε σκάνδαλο, να βλαστημάτε.

Είναι η κατάληξη της ομιλίας που θα εκφωνούσε ο Παζολίνι στο συνέδριο των Ριζοσπαστών. Πρόκειται για το τελευταίο γραπτό του. Κυριολεκτικά. Δολοφονήθηκε ώρες αργότερα. Τα χαρτιά βρέθηκαν στη γραφομηχανή, χωρίς διορθώσεις.

Εκείνο το προδοσία παπάδων βγάζει μάτι. Το δικό μου τουλάχιστον που είναι και ζαβό. Αναζήτησα το πρωτότυπο και βρήκα πως λέει Una nuova trahison des clercs. Δε βαριέσαι, όλοι αδέρφια είμαστε.

Από το διπλό τεύχος 20-21 της Οδού Πανός. Μεταφραστής δεν αναφέρεται.

Μ. Ρεπούση: Χάσαμε τη μάχη, θα κερδίσουμε τον πόλεμο

2007-03-27T12:38:00.000+03:00

Προς Θεού, δεν το είπε έτσι. Θα ήταν μια ασυγχώρητη δραματοποίηση. Αλλά το μήνυμα αυτό κατάλαβα πως είναι.

Και πάλι στην εκπομπή του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου «Τι Τρέχει» στον Alpha Radio 98.9 και ομοίως πάλι μου ξέφυγε ένα μικρό διάστημα στην αρχή.

Αδιάφορη λεπτομέρεια, this an old game called tsampoukas

Παπαναγιώτου: «Ο κύριος Καραμάνος [ο γγ υπεπθ που μίλησε προηγουμένως] είπε ότι, αν κατάλαβα καλά, ότι αναλάβατε τη δέσμευση μέσα στον επόμενο μήνα να έχετε κάνει τις διορθώσεις»

Ρεπούση: «Δεν έχω αναλάβει τέτοια δέσμευση, δεν έχω αναλάβει τέτοια δέσμευση να κάνω μέσα στον επόμενο μήνα τις διορθώσεις, βέβαια για να γίνουν οι διορθώσεις, για να γίνουν διορθώσεις και να εκδοθεί το βιβλίο, να επανεκδοθεί για το Σεπτέμβριο του 2007, αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα διότι υπάρχουν διαδικασίες εκτύπωσης, που παίρνουν χρόνο. Άρα για να έχουμε ένα, μια επανέκδοση του βιβλίου για το 2007 σημαίνει ότι πρέπει οι διαδικασίες όποιων διορθώσεων να γίνουν γρήγορα. Αυτό είναι το ένα, έτσι;»

Δηλαδή δεν έχει αναλάβει δέσμευση, διότι η επιστήμη είναι ανεξάρτητη. Αλλά δεσμεύεται, μιας και οι επιστήμονες είναι απλώς ημίθεοι και δεν μπορούν επι του παρόντος να παγώσουν το χρόνο. Άτιμες διαδικασίες εκτύπωσης.

Μετά λέει ότι το βιβλίο δεν έχει ούτε λάθη, ούτε ανακρίβειες. Αλλά πάτα πλέι, μη τα περιμένεις όλα μασημένα.

η γραφομηχανή απλώς αντικατεστάθη

2007-03-26T20:35:00.001+03:00

Έψαχνα στα κουτουρού να βρω, αν υπάρχει, ευρωπαϊκή νομολογία για τους συνδέσμους υπερκειμένου. Και τράκαρα.

Στις 2 Απριλίου 2002, όταν ακόμη γίνονταν σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΕΣΗΕΑ και ιδιοκτητών για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης και ενώ οι δημοσιογράφοι είχαν πραγματοποιήσει ήδη κάποιες απεργίες η ΕΙΗΕΑ (Ένωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών) δημοσίευσε μια ανακοίνωση στην οποία περιέχονταν οι εξής φράσεις:

«Όσο για το φημολογούμενο κέρδος από τη χρήση των κομπιούτερ, ο ισχυρισμός αυτός (σ.σ.: αναφέρεται στη διεκδίκηση επιδόματος ηλεκτρονικού υπολογιστή) είναι έωλος, καθώς η γραφομηχανή απλώς αντικατεστάθη από αντίστοιχα, τεχνολογικά πιο προηγμένα, εργαλεία»

Δ' Κύκλος Εργασιών
Ομάδα Εργασίας Δ4
Το ηλεκτρονικό επιχειρείν για δημοσιογράφους

Βιντεοπαιχνίδια Ιστορίας

2007-03-26T12:22:00.000+03:00

Ο Αντώνης ~~Νικοπολίδης~~ Λιάκος μιλάει στην εκπομπή του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου «Τι Τρέχει» στον Alpha Radio 98.9 . Δεν γνώριζα από πριν ότι θα μιλήσει και μέρχι να αρχίσω την ηχογράφηση έχασα την εισαγωγή. Όχι πολύ, 10-15 δευτερόλεπτα. Είχε προηγηθεί η Άννα Διαμαντοπούλου που είπε ότι το αίτημα του ΚΚΕ για απόσυρση ισοδυναμεί με ρίψη του βιβλίου στην πυρά. Εξαιτίας αυτού, όχι της πυράς βλάκα - της βιασύνης, η ένταση είναι μάλλον υψηλή. Θα ήταν σοφό λοιπόν πριν το πάτημα του πλέι να λάβετε τα δέοντα μέτρα, ειδικά σε χώρους εργασίας.

Ηθικό δίδαγμα; If anything in this life is certain, if history has taught us anything, it is that you can always shoot your self in the leg.

The more important loss

2007-03-26T01:50:00.000+03:00

I watched the Vietnamese waterboard six captured VC on an operation in War Zone D in 1964. I went to my senior advisor, a captain, who told me to go to the regimental advisor, a major, who told me to go to the Vietnamese regimental commander, an ARVN Colonel who had ordered the process – all while this was going on. I talked to the ARVN colonel and told him he couldn't do this that it was against the Geneva Conventions, and he said I was right. He ordered the men released and about 30 seconds later they were machine gunned with their hands still tied behind their backs.

I still think that is why we lost in Vietnam. Either I wasn't strong enough, or we lost the moral high ground in 1964. I would like to think I was on the right side of that incident, but there were others like it that I heard of later – like pushing VC out of helicopters in flight – that I think added to the other side's efforts. No matter their atrocities, we (and the French) acted just like them. And oh by the way, I lost a silver star recommendation by speaking out as well as the contents of my stomach which I promptly emptied into the river that day. My hard boiled sticky rice lunch was by far the more important loss.

So I don't abide by the Administrations' policies with regard to the treatment of prisoners. I think they in fact do more to lose the war than to provide any information of tactical value. We lose our own collective souls.

Και collective και souls;! Προφσνώς ο φίλος δεν είναι ούτε φιλελεύθερος ούτε ορθολογιστής.

Losing the moral high ground, by "Anonymous G" (σύνδεσμοι και έμφαση δικά μου)

Rice Bowl and Bird by Terry Grant

Όποιος ξεχνά ένα ρητό είναι καταδικασμένος να το επαναλαμβάνει λάθος

2007-03-24T17:36:00.000+02:00

Progress, far from consisting in change, depends on retentiveness. Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.

Ριπήτ άφτερ μι.

Διότι και όποιος λησμονεί τα περασμένα ποστ του, είναι καταδικασμένος να τα επαναλαμβάνει. Αν και το συγκεκριμένο την πρώτη φορά ήταν off season.

Ιστορία μου, αμαρτία μου

2007-03-23T17:54:00.000+02:00

Tomorrow they may demand that we should change the textbooks in history or may order us what to exhibit at museums

Ποιος τα λέει αυτά; Ποιοι, αύριο ή μεθαύριο, θα έχουν τέτοια ιταμή απαίτηση;

Η απάντηση μετά τις διαφημίσεις

Πρέπει να γιορτάσουμε όλοι μαζί, αλλιώς

2007-03-23T13:10:00.000+02:00

θα μας γλεντήσουν τον καθένα χωριστά (Βενιαμίν Φραγκλίνος, ελαφρά παραλλαγμένος)

Τρομερά πράγματα. Η Καλαμάτα λέει ήταν ήδη ελεύθερη, σε πείσμα της βλακείας μας να γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου.

Ουελ, ιτ χαπενς του δε μπεστ, ιτ χαπενς του δε ρεστ.

Letters of John Adams, Addressed to His Wife, σελίδα 175 του pdf του Google Books.

Προτείνω να γίνει μια μπλογκοδιαδήλωση εξώ από την Πρεσβεία, στις 2 Ιουλίου. Την πραγματική Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Και να τα αφήσουν τα ψέμματα οι ψεύτες.

Περί διανόησης, Huntington's Model

2007-03-21T20:35:00.000+02:00

...
Nothing so contributes to the reproduction of class in our society, aside from property relations, as the institutionally enforced intellectual division of labor. It dissects knowledge into academic ghettos, and it attempts to freeze working class people out of the intelligentsia altogether. Credentials!

Capitalism needs its credentialed mandarins, and the mandarins often define even who are the "legitimate" critics of capitalism. Specialization and credentialing are the keys to this legitimation, and the keys to the exclusion of would-be transgressors.

Those of us who lack the credentials must be excluded from the intelligentsia, because the inclusion of our voices, the legitimation of our voices, calls into question the legitimacy of the whole fucking system.

I feel this personally, both as a former enlisted man and as a leftist. As a leftist, I have sometimes encountered powerful pressure to circumscribe my own role, and to limit my own public discourse, to criticism of US military policy… to serve the revolution only as a witness.

Leave theory to the experts. Just like the military.

The comrades at Freedom Road don't pull that shit. They include plenty of working class intellectuals.

Working class people can and must become intellectuals. We can and must study diligently, debate, self-criticize, re-study, and continually sharpen our ability to play intellectual hardball.

We can't be lazy about it. It's always easier to pretend you know something than it is to learn about it. It's always easier to be cute than it is to be rigorous. It is easier to talk trash than practice the humility of the serious student. We have to work, harder than the bourgeoisie, because we are at war.

But we can never allow ourselves to be intimidated by advanced degrees – just as we cannot become anti-intellectuals. We can never afford to contain ourselves within predetermined specializations. The experience of working class intellectuals will enrich theory. Our stories will keep things real. Our practice will define the future.

And we deserve to be heard.

Huntington's Model του Stan Goff, έχει κι άλλα στη στήλη Military Matters. Μερικά έχουν πολύ ενδιαφέρουσα οπτική, από πολιτική άποψη. Κάποια άλλα με προσωπικές αφηγήσεις είναι πολύ μαύρα, από ψυχολογική άποψη. Αλλά αφού γράφει γι' αυτά σημαίνει πως έχει αφήσει το σκοτάδι πίσω του.

Η μάχη του (βιβλίου ιστορίας της) ΣΤ Άλινγκραντ

2007-03-20T20:55:00.000+02:00

Άλινγκραντ στα ρωσικά ονομάζεται η πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Για τα παιδιά της έκτης δημοτικού το γνωστό βιβλίο δεν είναι το βάπτισμα του πυρός στην ιστορία. Δεν ξέρω αν έχει επισημανθεί ήδη αλλά μιλάμε για τρομερά γκαντέμικη γενιά. Ήταν πρωτακια την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου. Δεν θυμάμαι μήπως ακριβώς ανήμερα ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.

Οι δίδυμοι πύργοι και το Πεντάγωνο ήταν απλώς το προοίμιο. Ακολούθησε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν. Στη Δευτέρα ο πόλεμος στο Ιράκ. Στην Τρίτη οι βόμβες σε Κωνσταντινούπολη και Μαδρίτη. Επίσης ηρθαν σε επαφή με την υψηλή τέχνη.

Τέλος πάντων η ζωή, ενώ αυτά μάθαιναν αριθμητική και γραμματική, κάθε άλλο παρά βαρετά εξελισσόταν.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στα έξι χρόνια του δημοτικού τα παιδιά αυτά δυνητικά έχουν βιώσει (οκ, μέσω της τηλεόρασης) περισσότερη "ιστορία" απ' όση οι γονείς τους πριν το 2001. Αποικιοκρατικούς πολέμους, πρωτοφανείς τρομοκρατικές ενέργειες. Μόλις ένα μήνα πριν πιάσουν το γνωστό βιβλίο στα χέρια τους, μια μη κρατική οντότητα έριξε ξυλιές στον πωπό του στρατιωτικά ισχυρότερου κράτους της περιοχής μας.

Αν ένας πατέρας ή μια μάνα είπαν στα παιδιά τους πέντε απλά πράγματα για τον Λίβανο, γι' αυτό που βλέπανε κάθε βράδυ στην τηλεόραση δηλαδή, νομίζω πως σε σημαντικό βαθμό έχουν αντισταθμίσει τις όποιες ελλείψεις ή στοχεύσεις του βιβλίου για το ελληνικό έθνος και την ελληνική επανάσταση.

Αν είχα παιδί, και δεν το λυπόμουνα που θα μπλέξει από μικρό, θα το δασκάλευα να κάνει στο μάθημα σχόλια του τύπου: «δηλαδή η αγγλία βοήθησε τους έλληνες στον πόλεμο της ανεξαρτησίας, όπως το ιράν βοήθησε τους λιβανέζους;». Ουίν-ουίν σιτσουέσιον όπως λέμε και στο χωριό.

Όμως κανείς, ούτε εγώ ούτε το φανταστικό παιδί μου ούτε το ακόμα πιο φανταστικό εγγόνι μου, δεν θα είναι ζωντανός για να δούμε τι θα γράφει για το καλοκαίρι του 2006, το νέο βιβλίο ιστορίας της λιβανέζικης έκτης δημοτικού το 2200. Εξάλλου ούτε ο παππούς μου ζούσε το 1800.

Μου φαίνεται, και πάντως έτσι βολεύεται ο τίτλος, πως η ζωή του ανθρώπου καθορίζεται από τις ιστορικές εξελίξεις όταν πήγαινε δημοτικό.

Από τη μάχη του δικού του Στάλινγκραντ.

the war began at our initiative

2007-03-18T12:15:00.001+02:00

"the war began at our initiative and we did not take advantage of the benefits granted to the initiator."

Διαμαντάκι από την τις-πταίει-έκθεση του στρατηγού Herzl Shafir. Από την Haaretz, μέσω Google News, μέσω d-n-i.

Θυμάμαι κάποιους να σκίζουν τα ρούχα τους, με την ανορθολογική στάση που επιδείξαμε ως έθνος και ως ανθρωποι, εισέτι μίαν :-) Επειδή τα γκάλοπ καταγράφανε την πεποίθηση του περιώνυμου και κατάπτυστου "97%" ότι το Ισραήλ ξεκίνησε τον πόλεμο.

Οπωσδήποτε πρέπει να ληφθούν μέτρα. Από τους ράφτες των φιλελευθέρων εννοώ. Χρυσές δουλειές θα κάνουν πάλι.

Ενάντια στην πάσχουσα λογική των κομικς

2007-03-17T18:40:00.001+02:00

Τέλος δίνει συνέντευξη σε έναν κριτικό και μιλάει για πολλή ώρα στο μαγνητόφωνο. Τότε ο δημιουργός ελευθερώνεται, ο μοραλισμός του μετριάζεται και γεννιούνται κάποιες άλυτες αντιφάσεις: «Τα κόμικς είναι το πιο ελεύθερο μαζικό μέσο» λέει. Πράγματι, ο δημιουργός δεν υφίσταται την τυραννία του τηλεοπτικού sponsor, οι περιορισμοί ανάμεσα στους οποίους κινείται είναι πολλαπλοί, όμως κανείς τους ιδιαίτερα τυραννικός. Έτσι, ο δημιουργός είναι ελεύθερος να εκφράσει στο κοινό του κάθε ιδέα που του περνά από το μυαλό. Βεβαίως έχει ορισμένα όρια: προπαντός, πρέπει να ενεργεί κατά τρόπον ώστε «η ιδέα να φαίνεται αρκετά καθαρά και να γίνεται κατανοητή από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων». Όμως, η συνθήκη αυτή δεν αλλάζει συνολικά την ιδέα της έκφρααης;

Ο Καπ απαντάει αρχικά αφήνοντάς μας να υποθέσουμε ότι πράγματι δεν τον ενδιαφέρει να εκφράζεται: «Η πρώτη μου σκέψη είναι να γίνω τόσο διασκεδαστικός και να περιπλέξω τόσο τον αναγνώστη ώστε να τον αναγκάσω να με διαβάσει και την επόμενη μέρα». Επομένως, απλή εμπορική σκοπιμότητα; Όχι, ο Καπ προσθέτει ότι έχει «ορισμένες αντιλήψεις για τον κόσμο και τον άνθρωπο, που θέλει να τις προτείνει στους αναγνώστες του». Επομένως, παιδαγωγική σκοπιμότητα. Πώς όμως συντίθεται αυτό το παιδαγωγικό σχέδιο; «Πιστεύω ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για δύο ή τρία πράγματα. Ενδιαφέρονται για τον θάνατο• διασκεδάζουν με τη σκέψη του θανάτου. Αυτή είναι η βάση όλων των περιπετειών του Li'l Abner. Yπάρχει μια διαρκής ερωτοτροπία με τον θάνατο• υπάρχει πάντα ο θρίαμβος σε κάτι που πιστεύαμε ότι θά 'πρεπε να μας κατατροπώσει. Έτσι πιστεύω ότι ο Li'l Abner προτείνει ένα είδος φυγής από το βέβαιο τέλος.

»Έπειτα, νομίζω ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τον έρωτα, απ' όλες τις απόψεις. Πολύς κόσμος νιώθει αποτυχημένος στον έρωτα. Αυτό που συμβαίνει στον Li'l Abner είναι ότι ακόμα και η αποτυχία πραγματοποιεί τις ερωτικές φαντασιώσεις. Οι αδέξιες, γελοίες, θλιβερές αποτυχίες των κατοίκων του Dogpatch κάνουν εμάς τους υπόλοιπους, που είμαστε τόσο εκτεθειμένοι στην αποτυχία των πόθων μας, να νιώθουμε ίσως κάπως λιγότερο ηλίθιοι και ανίκανοι.

»Και τέλος, νομίζω πως νοιαζόμαστε και γι' αυτό που ονομάζουμε τύχη ή δύναμη — ό,τι είναι αποτέλεσμα κάποιας νίκης, κάποιου συναγωνισμού με άλλον για την κατάκτηση ενός πράγματος. Ο θάνατος, ο έρωτας και η εξουσία είναι τα τρία μεγάλα ενδιαφέροντα του ανθρώπου. Και βρίσκονται στις ρίζες κάθε ιστορίας του Li'l Abner...

»Νομίζω ότι ολόκληρη η σημασία της ύπαρξης, η επιβράβευση για το ότι ζήσαμε μια άλλη μέρα, είναι ότι η μέρα που ζήσαμε ήταν λιγότερο άσχημη απ' ό,τι θα μποροΰσε να είναι. Νομίζω ότι η μεγαλύτερη ικανοποίηση των αναγνωστών του Li'l Abner είναι ότι όσο άσχημη κι αν ήταν η μέρα τους, αυτοΰ (του Li'l Abner) ήταν χειρότερη».

Τι να προσθέσουμε σ' αυτές τις δηλώσεις; Ότι εμπνέονται από μια πανάρχαιη και στοιχειώδη φιλοσοφία, από μια τραγική και αφηρημένη απαισιοδοξία. Ότι από τη στιγμή που γίνεται παιδαγωγικό σχέδιο (πείθοντας τους άλλους για το γεγονός ότι παρ' όλ' αυτά ζουν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο), από τη στιγμή που γίνεται καθημερινή τροφή για τους πολίτες ενός μαζικού πολιτισμού, που ήδη βαρύνονται από την υποψία του ετεροκαθορισμού, της παθητικής χειραγώγησης από μια εξουσία που τους ξεπερνά, η φιλοσοφία αυτή δεν ξεχωρίζει σε τίποτα από την ηθική της ευημερίας και της φτήνιας, όπου στηρίζεται ο πολιτισμός του κέρδους και της κατανάλωσης. Μήπως, λοιπόν, ο Αλ Καπ δεν είναι παρά πιστός υπηρέτης της εξουσίας, εφευρέτης ενός θαυματουργού καταπραϋντικού φαρμάκου που εγχέεται με καθημερινές δόσεις σε μια κοινότητα πενήντα εκατομμυρίων πιστών;

Το κείμενο είναι από τους Κήνσορες και Θεράποντες του Ουμπέρτο Έκο, μτφ Έφη Καλλιφατιδη, εκδ Γνωση.

Ο τίτλος του ποστ είναι ένα φτηνο λογοπαίγνιο, μέσω μπαζ παρά rotas.

Διαμάχη για τον θεσμό των λαϊκών ιστορικών

2007-03-17T12:36:00.000+02:00

Μετά και το οριακό 4-3 στη δίκη του βιβλίου ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού

Δεν έχουν πια λόγο ύπαρξης
Β.Μ. πρόεδρος της Ένωσης Επαγγελματιών Ιστορικών

Πέραν και ανεξάρτητα από συγκεκριμένες υποθέσεις που αντιμετωπίστηκαν από την ελληνική ιστοριογραφία, πάντα υποστήριζα ότι ο θεσμός των ερασιτεχνών δεν έχει να προσφέρει κάτι θετικό στη συγγραφή βιβλίων ιστορίας.

Οι ερασιτέχνες είχαν λόγο ύπαρξης όταν υπήρχε ένα διαφορετικό μοντέλο ιστορικού, του ανθρώπου δηλαδή που απομονωμένος στο γραφείο του απησχολείτο μόνον με τις πηγές του, αδιαφορώντας για το τι γίνεται στην κοινωνία. Αυτός ο ιστορικός δεν υπάρχει πλέον. Οι σύγχρονοι ιστορικοί επιστήμονες έχουν ανοικτά τα μάτια τους προς την κοινωνία και μετέχουν ενεργά σε όλες τις κοινωνικές διεργασίες. Ως εκ τούτου, το επιχείρημα που ακουγόταν παλαιότερα και επαναλαμβάνεται από ορισμένες πλευρές και σήμερα, ότι ο ερασιτέχνης «φέρνει σε έναν χώρο στεγνό από αισθήματα τη δροσιά της κοινωνίας», δεν έχει πλέον βάση.

Αντίθετα, εκείνο που φέρνει στο χώρο της ιστοριογραφίας - και μάλιστα σε σοβαρές υποθέσεις - είναι την απειρία του, τις ενδεχόμενες προσωπικές προκαταλήψεις του και τον εύκολο επηρεασμό από συναισθήματα. Πάντα υποστήριζα ότι κανένα από αυτά τα τρία στοιχεία δεν βοηθάει για την ορθή, χωρίς προκαταλήψεις και στηριζόμενη στη λογική, αντιμετώπιση μιας υπόθεσης.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει Ένωση Επαγγελματιών Ιστορικών, κι αν ο πρόεδρός της έχει τα αρχικά Β.Μ. Απλώς προσάρμοσα μια δήλωση του Βασίλη Μακρή, προέδρου της Ένωσης Εισσαγελέων. Είναι μετά το "σκάνδαλο" μιας αθώωσης, εξαιτίας των λαϊκών δικαστών.

Θέλω να πω το εξής. Διάβασα την απατηλή ευκολία της ιστορίας, του Μάρκου Καρασαρίνη στον Πολίτη, κατόπιν σραοσικού μπαζαρίσματος. Δεν έχω να αντιτάξω κάτι. Σκέφτομαι όμως τι είναι αυτό που διακρίνει τους ειδικούς στην ιστορία από τους ειδικούς στη νομική. Ώστε για τους δεύτερους η κοινωνία να θεωρεί καλό κι αγαθό να περιορίζει κάπως την ισχύ τους.

Σίγουρα δεν θα ήθελα η κατάσταση της υγείας μου να γίνει αντικείμενο μεικτού ιατρικού συμβουλίου, τακτικών και λαϊκών γιατρών. Για τον Λυσένκο δεν θελω να το σκέφτομαι καν. Αλλά αφού δέχομαι ένας τσαγκάρης και μια ράφτρα να αποφασίζουν για υποθέσεις ανθρωποκτονίας, με ποιο σκεπτικό θα τους επιπλήξω αν κρίνουν τη σημασία της ναυμαχίας του Ναυαρίνου; Είναι ένα παράδοξο, νομίζω.

Έχω κάποιες εξηγήσεις, αλλά μιας και δεν είμαι ειδικός τις κρατάω για τον εαυτό μου. Να πω μόνο πως μου φαίνεται ότι, ενώ η λεγόμενη δικαιοσύνη έχει (ακόμη) ανάγκη το ζωτικό ψεύδος της λαϊκής συμμετοχής, άλλοι κλάδοι εφηρμοσμένης επιστήμης έχουν απαλλαγεί από τα "βαρίδια του παρελθόντος".